| کـمان برگرفـتـند و تير خدنـگ |
| بـبردند از روي خورشيد رنـگ |
| ز پيکان هـمي آتـش افروخـتـند |
| بـه بر بر زره را هـمي دوخـتـند |
| دل شاه ايران بدان تـنـگ شد |
| بروها و چـهرش پر آژنـگ شد |
| چو او دست بردي بـه سوي کـمان |
| نرسـتي کـس از تير او بيگـمان |
| بـه رنـگ طبرخون شدي اين جهان |
| شدي آفـتاب از نـهيبـش نـهان |
| يکي چرخ را برکـشيد از شـگاع |
| تو گفتي کـه خورشيد شد در شراع |
| بـه تيري کـه پيکانش الـماس بود |
| زره پيش او هـمـچو قرطاس بود |
| چو او از کمان تير بگشاد شـسـت |
| تـن رستـم و رخش جنگي بخست |
| بر رخش ازان تيرها گشت سسـت |
| نـبد باره و مرد جـنـگي درسـت |
| هـمي تاخـت بر گردش اسفنديار |
| نيامد برو تير رسـتـم بـه کار |
| فرود آمد از رخـش رسـتـم چو باد |
| سر نامور سوي بالا نـهاد |
| همان رخش رخشان سوي خانه شد |
| چـنين با خداوند بيگانـه شد |
| بـه بالا ز رستم هـمي رفـت خون |
| بـشد سسـت و لرزان که بيستون |
| بـخـنديد چون ديدش اسـفـنديار |
| بدو گـفـت کاي رسـتـم نامدار |
| چرا گـم شد آن نيروي پيل مسـت |
| ز پيکان چرا پيل جنگي بـخـسـت |
| کـجا رفـت آن مردي و گرز تو |
| بـه رزم اندرون فره و برز تو |
| گريزان بـه بالا چرا برشدي |
| چو آواز شير ژيان بـشـندي |
| چرا پيل جنـگي چو روباه گـشـت |
| ز رزمـت چنين دست کوتاه گشـت |
| تو آني کـه ديو از تو گريان شدي |
| دد از تـف تيغ تو بريان شدي |
| زواره پي رخـش ناگـه بديد |
| کزان رود با خسـتـگي در کـشيد |
| سيه شد جهان پيش چشمش به رنگ |
| خروشان همي تاخت تا جاي جنـگ |
| تـن مرد جنـگي چنان خستـه ديد |
| همـه خستـگيهاش نابستـه ديد |
| بدو گفـت خيز اسپ من برنـشين |
| کـه پوشد ز بـهر تو خـفـتان کين |
| بدو گـفـت رو پيش دستان بـگوي |
| کزين دوده سام شد رنـگ و بوي |
| نگـه کـن کـه تا چاره کار چيست |
| برين خـسـتـگيها بر آزار کيسـت |
| کـه گر مـن ز پيکان اسـفـنديار |
| شـبي را سرآرم بدين روزگار |
| چـنان دانـم اي زال کامروز مـن |
| ز مادر بزادم بدين انـجـمـن |
| چو رفـتي همي چاره رخـش ساز |
| مـن آيم کـنون گر بـمانـم دراز |
| زواره ز پيش برادر برفـت |
| دو ديده سوي رخش بنـهاد تـفـت |
| بـه پسـتي هـمي بود اسفنديار |
| خروشيد کاي رسـتـم نامدار |
| بـه بالا چـنين چند باشي بـه پاي |
| کـه خواهد بدن مر ترا رهـنـماي |
| کـمان بفـگـن از دست و ببر بيان |
| برآهـنـج و بـگـشاي تيغ از ميان |
| پـشيمان شو و دست را ده به بـند |
| کزين پـس تو از مـن نيابي گزند |
| بدين خسـتـگي نزد شاهـت برم |
| ز کردارها بيگـناهـت برم |
| وگر جـنـگ جويي تو اندرز کـن |
| يکي را نـگـهـبان اين مرز کـن |
| گـناهي کـه کردي ز يزدان بـخواه |
| سزد گر بـه پوزش ببخـشد گـناه |
| مـگر دادگر باشدت رهـنـماي |
| چو بيرون شوي زين سپنـجي سراي |
| چـنين گفـت رستـم که بيگاه شد |
| ز رزم و ز بد دسـت کوتاه شد |
| شـب تيره هرگز کـه جويد نـبرد |
| تو اکـنون بدين رامـشي بازگرد |
| مـن اکـنون چنين سوي ايوان شوم |
| بياسايم و يک زمان بـغـنوم |
| ببـندم همـه خستـگيهاي خويش |
| بخوانـم کـسي را که دارم به پيش |
| زواره فرامرز و دسـتان سام |
| کـسي را ز خويشان کـه دارند نام |
| بـسازم کـنون هرچ فرمان تسـت |
| هـمـه راسـتي زير پيمان تست |
| بدو گـفـت رويين تـن اسفـنديار |
| کـه اي برمـنـش پير ناسازگار |
| تو مردي بزرگي و زور آزماي |
| بـسي چاره داني و نيرنـگ و راي |
| بديدم هـمـه فر و زيب ترا |
| نـخواهـم کـه بينـم نـشيب ترا |
| بـه جان امشـبي دادمت زينـهار |
| بـه ايوان رسي کام کژي مـخار |
| سـخـن هرچ پذرفـتي آن را بکن |
| ازين پـس مـپيماي با من سخـن |
| بدو گفـت رستـم که ايدون کنـم |
| چو بر خستـگيها بر افسون کـنـم |
| چو برگـشـت از رستم اسفـنديار |
| نـگـه کرد تا چون رود نامدار |
| چو بگذشـت مانند کشتي بـه رود |
| هـمي داد تـن را ز يزدان درود |
| هـمي گـفـت کاي داور داد و پاک |
| گر از خستـگيها شوم مـن هـلاک |
| کـه خواهد ز گردنکـشان کين مـن |
| کـه گيرد دل و راه و آيين مـن |
| چو اسـفـنديار از پسـش بنـگريد |
| بران روي رودش به خـشـکي بديد |
| هـمي گـفـت کين را مخوانيد مرد |
| يکي ژنده پيلـسـت با دار و برد |
| گذر کرد پر خـسـتـگيها بر آب |
| ازان زخـم پيکان شده پرشـتاب |
| شگـفـتي بـمانده بد اسفـنديار |
| هـمي گـفـت کاي داور کامـگار |
| چـنان آفريدي کـه خود خواسـتي |
| زمان و زمين را بياراسـتي |
| بدانـگـه کـه شد نامور باز جاي |
| پـشوتـن بيامد ز پردهسراي |
| ز نوشآذر گرد وز مـهر نوش |
| خروشيدني بود با درد و جوش |
| سراپرده شاه پر خاک بود |
| همـه جامـه مـهـتران چاک بود |
| فرود آمد از باره اسـفـنديار |
| نـهاد آن سر سرکـشان برکـنار |
| هـمي گـفـت زارا دو گرد جوان |
| کـه جانـتان شد از کالـبد با توان |
| چـنين گفـت پس با پشوتن که خيز |
| برين کـشـتـگان آب چـندين مريز |
| کـه سودي نبينـم ز خون ريختـن |
| نـشايد بـه مرگ اندر آويخـتـن |
| هـمـه مرگ راايم برنا و پير |
| بـه رفـتـن خرد بادمان دستـگير |
| بـه تابوت زرين و در مـهد ساج |
| فرسـتادشان زي خداوند تاج |
| پيامي فرسـتاد نزد پدر |
| کـه آن شاخ راي تو آمد بـه بر |
| تو کشـتي بـه آب اندر انداخـتي |
| ز رستـم هـمي چاکري ساخـتي |
| چو تابوت نوشآذر و مـهرنوش |
| بـبيني تو در آز چـندين مـکوش |
| بـه چرم اندر است گاو اسـفـنديار |
| ندانـم چـه راند بدو روزگار |
| نشـسـت از بر تخت با سوک و درد |
| سخنـهاي رستـم هـمـه يادکرد |
| چـنين گفت پس با پشوتن که شير |
| بـپيچد ز چـنـگال مرد دلير |
| بـه رستـم نـگـه کردم امروز من |
| بران برز بالاي آن پيلـتـن |
| سـتايش گرفـتـم بـه يزدان پاک |
| کزويسـت اميد و زو بيم و باک |
| کـه پروردگار آن چـنان آفريد |
| بران آفرين کو جـهان آفريد |
| چـنين کارها رفـت بر دسـت او |
| کـه درياي چين بود تا شـسـت او |
| هـمي برکـشيدي ز دريا نهـنـگ |
| بـه دم در کشيدي ز هامون پلنـگ |
| بران سان بخستم تنـش را بـه تير |
| کـه از خون او خاک شد آبـگير |
| ز بالا پياده بـه پيمان برفـت |
| سوي رود با گبر و شمشير تـفـت |
| برآمد چـنان خسـتـه زان آبـگير |
| سراسر تـنـش پر ز پيکان تير |
| برآنـم کـه چون او بـه ايوان رسد |
| روانـش ز ايوان بـه کيوان رسد |