| بدانـگـه کـه رزم يلان شد دراز |
| هـمي دير شد رسـتـم سرفراز |
| زواره بياورد زان سو سـپاه |
| يکي لـشـکري داغدل کينـهخواه |
| بـه ايرانيان گفت رستم کجاسـت |
| برين روز بيهوده خامـش چراسـت |
| شـما سوي رستم به جنگ آمديد |
| خرامان بـه چنـگ نهنـگ آمديد |
| هـمي دست رستم نخواهيد بست |
| برين رزمـگـه بر نشايد نشسـت |
| زواره بـه دشـنام لـب برگـشاد |
| هـمي کرد گـفـتار ناخوب ياد |
| برآشـفـت ازان پور اسـفـنديار |
| سواري بد اسـپافـگـن و نامدار |
| جواني کـه نوش آذرش بود نام |
| سرافراز و جـنـگاور و شادکام |
| برآشـفـت با سـگزي آن نامدار |
| زبان را بـه دشنام بـگـشاد خوار |
| چـنين گـفـت کاري گو برمنش |
| بـه فرمان شاهان کند بدکـنـش |
| نـفرمود ما را يل اسـفـنديار |
| چـنين با سـگان ساختـن کارزار |
| کـه پيچد سر از راي و فرمان او |
| کـه يارد گذشـتـن ز پيمان او |
| اگر جـنـگ بر نادرسـتي کـنيد |
| بـه کار اندرون پيش دستي کـنيد |
| بـبينيد پيکار جـنـگاوران |
| بـه تيغ و سـنان و بـه گرز گران |
| زواره بـفرمود کاندر نـهيد |
| سران را ز خون بر سر افسر نـهيد |
| زواره بيامد بـه پيش سـپاه |
| دهاده برآمد ز آوردگاه |
| بکـشـتـند ز ايرانيان بيشـمار |
| چو نوشآذر آن ديد بر ساخـت کار |
| سـمـند سرافراز را بر نشسـت |
| بيامد يکي تيغ هندي بـه دسـت |
| يکي نامور بود الواي نام |
| سرافراز و اسپافـگـن و شادکام |
| کـجا نيزه رسـتـم او داشـتي |
| پـس پـشـت او هيچ نگذاشتي |
| چو از دور نوشآذر او را بديد |
| بزد دسـت و تيغ از ميان برکـشيد |
| يکي تيغ زد بر سر و گردنـش |
| بدو نيمـه شد پيلپيکر تـنـش |
| زواره برانـگيخـت اسـپ نـبرد |
| بـه تـندي بـه نوشآذر آواز کرد |
| کـه او را فگـندي کـنون پاي دار |
| چو الواي را مـن نـخوانـم سوار |
| زواره يکي نيزه زد بر برش |
| بـه خاک اندر آمد همانگـه سرش |
| چو نوشآذر نامور کـشـتـه شد |
| سـپـه را همـه روز برگشته شد |
| برادرش گريان و دل پر ز جوش |
| جواني کـه بد نام او مـهرنوش |
| غـمي شد دل مرد شمـشيرزن |
| برانـگيخـت آن باره پيلـتـن |
| برفـت از ميان سپـه پيش صـف |
| ز درد جـگر بر لـب آورده کـف |
| وزان سو فرامرز چون پيل مـسـت |
| بيامد يکي تيغ هندي بـه دسـت |
| برآويخـت با او هـمي مـهرنوش |
| دو رويه ز لـشـکر برآمد خروش |
| گرامي دو پرخاشـجوي جوان |
| يکي شاهزاده دگر پـهـلوان |
| چو شيران جنـگي برآشوفـتـند |
| هـمي بر سر يکدگر کوفـتـند |
| در آوردگـه تيز شد مـهرنوش |
| نـبودش هـمي با فرامرز توش |
| بزد تيغ بر گردن اسـپ خويش |
| سر بادپاي اندرافـگـند پيش |
| فرامرز کردش پياده تـباه |
| ز خون لـعـل شد خاک آوردگاه |
| چو بهمـن برادرش را کشتـه ديد |
| زمين زير او چون گل آغشـتـه ديد |
| بيامد دوان نزد اسـفـنديار |
| بـه جايي کـه بود آتـش کارزار |
| بدو گـفـت کاي نره شير ژيان |
| سـپاهي بـه جنگ آمد از سگزيان |
| دو پور تو نوشآذر و مـهرنوش |
| به خواري به سگزي سپردند هوش |
| تو اندر نـبردي و ما پر ز درد |
| جوانان و کيزادگان زير گرد |
| برين تخـمـه اين ننـگ تا جاودان |
| بـماند ز کردار نابـخردان |
| دل مرد بيدارتر شد ز خـشـم |
| پر از تاب مـغز و پر از آب چـشـم |
| بـه رستم چنين گفت کاي بدنشان |
| چـنين بود پيمان گردنـکـشان |
| تو گفـتي که لشکر نيارم به جنـگ |
| ترا نيسـت آرايش نام و نـنـگ |
| نداري ز مـن شرم وز کردگار |
| نـترسي کـه پرسـند روز شمار |
| نداني کـه مردان پيمانشـکـن |
| سـتوده نـباشد بر انـجـمـن |
| دو سـگزي دو پور مرا کشـتـهاند |
| بران خيرگي باز برگـشـتـهاند |
| چو بشنيد رستم غمي گشت سخت |
| بـلرزيد برسان شاخ درخـت |
| بـه جان و سر شاه سوگـند خورد |
| به خورشيد و شمشير و دشت نبرد |
| کـه مـن جنـگ هرگز نفرمودهام |
| کـسي کين چنين کرد نسـتودهام |
| بـبـندم دو دسـت برادر کـنون |
| گر او بود اندر بدي رهـنـمون |
| فرامرز را نيز بسـتـه دو دسـت |
| بيارم بر شاه يزدانپرسـت |
| بـه خون گرانمايگانـشان بکـش |
| مـشوران ازين راي بيهوده هـش |
| چـنين گـفـت با رستم اسفنديار |
| کـه بر کين طاوس نر خون مار |
| بريزيم ناخوب و ناخوش بود |
| نـه آيين شاهان سرکـش بود |
| تو اي بدنـشان چاره خويش ساز |
| کـه آمد زمانـت بـه تنـگي فراز |
| بر رخـش با هردو رانـت بـه تير |
| برآميزم اکـنون چو با آب شير |
| بدان تا کس از بندگان زين سپـس |
| نـجويند کين خداوند کـس |
| وگر زنده ماني ببندمـت چـنـگ |
| بـه نزديک شاهـت برم بيدرنـگ |
| بدو گفت رستم کزين گفـت و گوي |
| چـه باشد مـگر کـم شود آبروي |
| بـه يزدان پـناه و بـه يزدان گراي |
| کـه اويسـت بر نيک و بد رهنماي |
