| چو شد روز رستم بـپوشيد گـبر |
| نـگـهـبان تـن کرد بر گـبر ببر |
| کمـندي بـه فتراک زينبر ببست |
| بران باره پيل پيکر نـشـسـت |
| بـفرمود تا شد زواره برش |
| فراوان سخـن راند از لشـکرش |
| بدو گـفـت رو لشـکر آراي باش |
| بر کوهـه ريگ بر پاي باش |
| بيامد زواره سـپـه گرد کرد |
| بـه ميدان کار و به دشـت نـبرد |
| تهمتـن همي رفت نيزه به دست |
| چو بيرون شد از جايگاه نشسـت |
| سـپاهـش برو خواندند آفرين |
| کـه بيتو مباد اسپ و گوپال و زين |
| هـمي رفـت رستم زواره پسش |
| کـجا بود در پادشاهي کـسـش |
| بيامد چـنان تا لـب هيرمـند |
| هـمـه دل پر از باد و لب پر ز پند |
| سـپـه با برادر هم آنجا بـماند |
| سوي لـشـکر شاه ايران براند |
| چـنين گفـت پس با زواره به راز |
| کـه مرديسـت اين بدرگ ديوساز |
| بـترسـم کـه بااو نيارم زدن |
| ندانـم کزين پس چـه شايد بدن |
| تو اکـنون سپـه را هـم ايدر بدار |
| شوم تا چـه پيش آورد روزگار |
| اگر تـند يابمش هم زان نـشان |
| نـخواهـم ز زابلستان سرکشان |
| بـه تنـها تـن خويش جويم نبرد |
| ز لشکر نخواهم کسي رنجـه کرد |
| کـسي باشد از بخت پيروز و شاد |
| کـه باشد هميشه دلش پر ز داد |
| گذشـت از لب رود و بالا گرفـت |
| هـمي ماند از کار گيتي شگفـت |
| خروشيد کاي فرخ اسـفـنديار |
| هـماوردت آمد برآراي کار |
| چو بشـنيد اسفنديار اين سخـن |
| ازان شير پرخاشـجوي کـهـن |
| بـخـنديد و گفـت اينک آراستم |
| بدانـگـه کـه از خواب برخاستم |
| بـفرمود تا جوشـن و خود اوي |
| هـمان ترکـش و نيزه جنگـجوي |
| بـبردند و پوشيد روشـن برش |
| نـهاد آن کـلاه کيي بر سرش |
| بـفرمود تا زين بر اسـپ سياه |
| نـهادند و بردند نزديک شاه |
| چو جوشـن بپوشيد پرخاشـجوي |
| ز زور و ز شادي کـه بود اندر اوي |
| نـهاد آن بـن نيزه را بر زمين |
| ز خاک سياه اندر آمد بـه زين |
| بـسان پلنـگي که بر پشت گور |
| نـشيند برانـگيزد از گور شور |
| سـپـه در شگفـتي فروماندند |
| بران نامدار آفرين خواندند |
| هـمي شد چو نزد تهمتـن رسيد |
| مر او را بران باره تـنـها بديد |
| پـس از بارگي با پشوتن بگفـت |
| کـه ما را نبايد بدو يار و جـفـت |
| چو تنهاسـت ما نيز تنـها شويم |
| ز پـسـتي بران تـند بالا شويم |
| بران گونـه رفتـند هر دو بـه رزم |
| تو گفتي که اندر جهان نيسـت بزم |
| چو نزديک گـشـتـند پير و جوان |
| دو شير سرافراز و دو پـهـلوان |
| خروش آمد از باره هر دو مرد |
| تو گـفـتي بدريد دشـت نـبرد |
| چـنين گفت رستم به آواز سخت |
| کـه اي شاه شاداندل و نيکبخت |
| ازين گونـه مستيز و بد را مـکوش |
| سوي مردمي ياز و بازآر هوش |
| اگر جنـگ خواهي و خون ريختـن |
| برين گونـه سخـتي برآويختـن |
| بـگو تا سوار آورم زابـلي |
| کـه باشـند با خنـجر کابـلي |
| برين رزمگـهشان به جنـگ آوريم |
| خود ايدر زماني درنـگ آوريم |
| بـباشد بـه کام تو خون ريختـن |
| بـبيني تـگاپوي و آويخـتـن |
| چـنين پاسـخ آوردش اسفنديار |
| کـه چندين چه گويي چنين نابکار |
| ز ايوان بـه شبـگير برخاسـتي |
| ازين تـند بالا مرا خواسـتي |
| چرا ساخـتي بند و مـکر و فريب |
| هـمانا بديدي بـه تنگي نـشيب |
| چـه بايد مرا جنگ زابلـسـتان |
| وگر جـنـگ ايران و کابلسـتان |
| مـبادا چـنين هرگز آيين مـن |
| سزا نيسـت اين کار در دين مـن |
| کـه ايرانيان را به کشتـن دهـم |
| خود اندر جهان تاج بر سر نـهـم |
| مـنـم پيشرو هرک جنـگ آيدم |
| وگر پيش جنـگ نـهـنـگ آيدم |
| ترا گر هـمي يار بايد بيار |
| مرا يار هرگز نيايد بـه کار |
| مرا يار در جـنـگ يزدان بود |
| سر و کار با بـخـت خـندان بود |
| توي جنگـجوي و منم جنگـخواه |
| بـگرديم يک با دگر بيسـپاه |
| بـبينيم تا اسـپ اسـفـنديار |
| سوي آخر آيد هـمي بيسوار |
| وگر باره رستـم جـنـگـجوي |
| بـه ايوان نـهد بيخداوند روي |
| نـهادند پيمان دو جنگي که کـس |
| نـباشد بران جـنـگ فريادرس |
| نخـسـتين بـه نيزه برآويختـند |
| هـمي خون ز جوشن فرو ريختند |
| چـنين تا سنانها به هم برشکست |
| بـه شمـشير بردند ناچار دست |
| بـه آوردگـه گردن افراخـتـند |
| چـپ و راست هر دو همي تاختند |
| ز نيروي اسـپان و زخـم سران |
| شکسـتـه شد آن تيغهاي گران |
| چو شيران جنـگي برآشوفـتـند |
| پر از خشـم اندامـها کوفـتـند |
| هـمان دسته بشکست گرز گران |
| فروماند از کار دسـت سران |
| گرفـتـند زان پـس دوال کـمر |
| دو اسـپ تـگاور فروبرده سر |
| هـمي زور کرد اين بران آن برين |
| نـجـنـبيد يک شير بر پشت زين |
| پراگـنده گـشـتـند ز آوردگاه |
| غـمي گشته اسپان و مردان تباه |
| کف اندر دهانشان شده خون و خاک |
| همـه گبر و برگستوان چاکچاک |
