| چو رستم بيامد بـه ايوان خويش |
| نگـه کرد چندي به ديوان خويش |
| زواره بيامد بـه نزديک اوي |
| ورا ديد پژمرده و زردروي |
| بدو گـفـت رو تيغ هـندي بيار |
| يکي جوشـن و مغـفري نامدار |
| کـمان آر و برگسـتوان آر و بـبر |
| کـمـند آر و گرز گران آر و گـبر |
| زواره بـفرمود تا هرچ گـفـت |
| بياورد گـنـجور او از نـهـفـت |
| چو رستـم سليح نـبردش بديد |
| سرافـشاند و باد از جگر برکشيد |
| چـنين گفـت کاي جوشن کارزار |
| برآسودي از جـنـگ يک روزگار |
| کـنون کار پيش آمدت سخت باش |
| بـه هر جاي پيراهن بخـت باش |
| چـنين رزمگاهي که غران دو شير |
| بـه جـنـگ اندر آيند هر دو دلير |
| کـنون تا چه پيش آرد اسفـنديار |
| چـه بازي کـند در دم کارزار |
| چو بشنيد دستان ز رستم سخـن |
| پرانديشـه شد جان مرد کـهـن |
| بدو گـفـت کاي نامور پهـلوان |
| چـه گفتي کزان تيره گشتم روان |
| تو تا بر نشـسـتي بزين نـبرد |
| نـبودي مـگر نيک دل رادمرد |
| هـميشـه دل از رنج پرداختـه |
| بـه فرمان شاهان سرافراختـه |
| بترسـم کـه روزت سرآيد همي |
| گر اخـتر به خواب اندر آيد هـمي |
| هـمي تخـم دستان ز بن برکنند |
| زن و کودکان را به خاک افگـنـند |
| بـه دسـت جواني چو اسفنديار |
| اگر تو شوي کـشـتـه در کارزار |
| نـماند بـه زاولستان آب و خاک |
| بـلـندي بر و بوم گردد مـغاک |
| ور ايدونـک او را رسد زين گزند |
| نـباشد ترا نيز نام بـلـند |
| هـمي هرکـسي داستانها زنند |
| برآورده نام ترا بـشـکرند |
| کـه او شهرياري ز ايران بکشـت |
| بدان کو سخن گفت با وي درشت |
| هـمي باش در پيش او بر به پاي |
| وگرنـه هماکـنون بـپرداز جاي |
| بـه بيغولـهيي شو فرود از مهان |
| کـه کس نشنود نامت اندر جهان |
| کزين بد ترا تيره گردد روان |
| بـپرهيز ازين شـهريار جوان |
| بـه گنـج و به رنج اين روان بازخر |
| مـبر پيش ديباي چيني تـبر |
| سـپاه ورا خـلـعـت آراي نيز |
| ازو باز خر خويشتـن را بـه چيز |
| چو برگردد او از لـب هيرمـند |
| تو پاي اندر آور به رخـش بـلـند |
| چو ايمن شدي بندگي کن بـه راه |
| بدان تا بـبيني يکي روي شاه |
| چو بيند ترا کي کـند شاه بد |
| خود از شاه کردار بد کي سزد |
| بدو گفـت رستم کـه اي مرد پير |
| سخـنـها برين گونه آسان مگير |
| بـه مردي مرا سال بسيار گشت |
| بد و نيک چندي بسر بر گذشـت |
| رسيدم بـه ديوان مازندران |
| بـه رزم سواران هاماوران |
| هـمان رزم کاموس و خاقان چين |
| کـه لرزان بدي زير ايشان زمين |
| اگر مـن گريزم ز اسـفـنديار |
| تو در سيستان کاخ و گلشـن مدار |
| چو مـن بـبر پوشم به روز نـبرد |
| سر هور و ماه اندرآرم بـه گرد |
| ز خواهش که گفتي بسي راندهام |
| بدو دفـتر کـهـتري خواندهام |
| هـمي خوار گيرد سخنهاي مـن |
| بـپيچد سر از دانش و راي مـن |
| گر او سر ز کيوان فرود آردي |
| روانـش بر مـن درود آردي |
| ازو نيسـتي گـنـج و گوهر دريغ |
| نـه برگسـتوان و نه گوپال و تيغ |
| سخن چند گفتم به چندين نشست |
| ز گفتار باد است ما را به دسـت |
| گر ايدونـک فردا کـند کارزار |
| دل از جان او هيچ رنـجـه مدار |
| نـپيچـم بـه آورد با او عـنان |
| نـه گوپال بيند نه زخـم سـنان |
| نـبـندم بـه آوردگاه راه اوي |
| بـنيرو نـگيرم کـمرگاه اوي |
| ز باره بـه آغوش بردارمـش |
| به شاهي ز گشتاسپ بگذارمش |
| بيارم نـشانـم بر تـخـت ناز |
| ازان پـس گـشايم در گنـج باز |
| چو مهمان من بوده باشد سه روز |
| چـهارم چو از چرخ گيتي فروز |
| بيندازد آن چادر لاژورد |
| پديد آيد از جام ياقوت زرد |
| سـبـک باز با او ببـندم کـمر |
| وز ايدر نهم سوي گشتاسـپ سر |
| نـشانـمـش بر نامور تخت عاج |
| نـهـم بر سرش بر دلافروز تاج |
| بـبـندم کـمر پيش او بـندهوار |
| نـجويم جدايي ز اسـفـنديار |
| تو داني که من پيش تخـت قـباد |
| چـه کردم به مردي تو داري به ياد |
| بـخـنديد از گـفـت او زال زر |
| زماني بجـنـبيد ز انديشـه سر |
| بدو گفت زال اي پسر اين سخـن |
| مـگوي و جدا کن سرش را ز بـن |
| کـه ديوانـگان اين سخن بشنوند |
| بدين خام گـفـتار تو نـگروند |
| قـبادي بـه جايي نشسته دژم |
| نـه تخـت و کلاه و نه گنج کهن |
| چو اسفـندياري که فعـفور چين |
| نويسد هـمي نام او بر نـگين |
| تو گويي کـه از باره بردارمـش |
| بـه بر بر سوي خان زال آرمـش |
| نـگويد چـنين مردم سالـخورد |
| بـه گرد در ناسـپاسي مـگرد |
| بگـفـت اين و بنهاد سر بر زمين |
| هـمي خواند بر کردگار آفرين |
| هـمي گـفـت کاي داور کردگار |
| بـگردان تو از ما بد روزگار |
| برين گوه تا خور برآمد ز کوه |
| نيامد زبانـش ز گفتـن سـتوه |
