| چـنين پاسـخ آوردش اسفنديار |
| کـه گـفـتار بيشي نيايد به کار |
| شکـم گرسنه روز نيمي گذشت |
| ز گـفـتار پيکار بـسيار گشـت |
| بياريد چيزي کـه داريد خوان |
| کـسي را که بسيار گويد مـخوان |
| چو بنهاد رستم به خوردن گرفـت |
| بـماند اندر آن خوردن اندر شگفت |
| يل اسـفـنديار و گوان يکـسره |
| ز هر سو نـهادند پيشـش بره |
| بـفرمود مـهـتر کـه جام آوريد |
| بـه جاي مي پخـتـه خام آوريد |
| بـبينيم تا رستـم اکـنون ز مي |
| چـه گويد چـه آرد ز کاوس کي |
| بياورد يک جام مي ميگـسار |
| کـه کشـتي بـکردي بروبر گذار |
| بـه ياد شهنـشاه رستم بـخورد |
| برآورد ازان چـشـمـه زرد گرد |
| هـمان جام را کودک ميگـسار |
| بياورد پر باده شاهوار |
| چـنين گفت پس با پشوتن به راز |
| کـه بر مي نيايد بـه آبـت نياز |
| چرا آب بر جام مي بـفـگـني |
| کـه تيزي نـبيند کهن بشکـني |
| پشوتـن چـنين گفت با ميگسار |
| کـه بيآب جامي مي افگـن بيار |
| مي آورد و رامشـگران را بـخواند |
| ز رستم همي در شگفتي بـماند |
| چو هنـگامـه رفـتـن آمد فراز |
| ز مي لعل شد رسـتـم سرفراز |
| چـنين گفـت با او يل اسفنديار |
| کـه شادان بدي تا بود روزگار |
| مي و هرچ خوردي ترا نوش باد |
| روان دلاور پر از توش باد |
| بدو گفـت رستم کـه اي نامدار |
| هـميشـه خرد بادت آموزگار |
| هران مي که با تو خورم نوش گشت |
| روان خردمـند را توش گـشـت |
| گر اين کينه از مـغز بيرون کـني |
| بزرگي و دانـش برافزون کـني |
| ز دشت اندرآيي سوي خان مـن |
| بوي شاد يک چند مهـمان مـن |
| سـخـن هرچ گفتـم بجاي آورم |
| خرد پيش تو رهـنـماي آورم |
| بياساي چـندي و با بد مـکوش |
| سوي مردمي ياز و بازآر هوش |
| چـنين گفـت با او يل اسفنديار |
| کـه تخـمي که هرگز نرويد مکار |
| تو فردا بـبيني ز مردان هـنر |
| چو مـن تاختـن را ببندم کـمر |
| تـن خويش را نيز مسـتاي هيچ |
| بـه ايوان شو و کار فردا بـسيچ |
| بـبيني کـه مـن در صف کارزار |
| چـنانـم چو با باده و ميگـسار |
| چو از شـهر زاول بـه ايران شوم |
| بـه نزديک شاه و دليران شوم |
| هـنر بيش بيني ز گفـتار مـن |
| مـجوي اندرين کار تيمار مـن |
| دل رستـم از غم پرانديشـه شد |
| جهان پيش او چون يکي بيشه شد |
| کـه گر من دهم دست بـند ورا |
| وگر سر فرازم گزند ورا |
| دو کارسـت هر دو به نـفرين و بد |
| گزاينده رسـمي نو آيين و بد |
| هـم از بـند او بد شود نام مـن |
| بد آيد ز گشتاسـپ انـجام مـن |
| بـه گرد جهان هرک راند سخـن |
| نـکوهيدن مـن نـگردد کهـن |
| کـه رستم ز دست جواني بخست |
| بـه زاول شد و دست او را ببست |
| هـمان نام مـن بازگردد به ننـگ |
| نـماند ز من در جهان بوي و رنـگ |
| وگر کشـتـه آيد به دشت نـبرد |
| شود نزد شاهان مرا روي زرد |
| کـه او شهرياري جوان را بکشت |
| بدان کو سخن گفت با او درشـت |
| برين بر پـس از مرگ نـفرين بود |
| هـمان نام مـن نيز بيدين بود |
| وگر من شوم کشته بر دست اوي |
| نـماند بـه زاولستان رنگ و بوي |
| شکستـه شود نام دستان سام |
| ز زابـل نـگيرد کـسي نيز نام |
| وليکـن هـمي خوب گفتار مـن |
| ازين پـس بـگويند بر انجـمـن |
| چـنين گفـت پس با سرافراز مرد |
| کـه انديشـه روي مرا زرد کرد |
| کـه چـندين بگويي تو از کار بند |
| مرا بـند و راي تو آيد گزند |
| مـگر کاسـماني سخن ديگرست |
| کـه چرخ روان از گمان برترسـت |
| هـمـه پـند ديوان پذيري همي |
| ز دانـش سخن برنگيري هـمي |
| ترا سال برنامد از روزگار |
| نداني فريب بد شـهريار |
| تو يکـتادلي و نديدهجـهان |
| جهانـبان بـه مرگ تو کوشد نهان |
| گر ايدونک گشتاسپ از روي بخـت |
| نيابد همي سيري از تاج و تخـت |
| بـه گرد جـهان بر دواند ترا |
| بـهر سـخـتـئي پروراند ترا |
| بـه روي زمين يکسر انديشه کرد |
| خرد چون تبر هوش چون تيشه کرد |
| کـه تا کيست اندر جـهان نامدار |
| کـجا سر نـپيچاند از کارزار |
| کزان نامور بر تو آيد گزند |
| بـماند بدو تاج و تخـت بـلـند |
| کـه شايد که بر تاج نفرين کـنيم |
| وزين داسـتان خاک بالين کـنيم |
| هـمي جان من در نکوهش کني |
| چرا دل نـه اندر پژوهـش کـني |
| به تن رنج کاري تو بر دست خويش |
| جز از بدگـماني نيايدت پيش |
| مـکـن شـهريارا جواني مکـن |
| چـنين بر بـلا کامراني مـکـن |
| دل ما مـکـن شـهريارا نژند |
| مياور بـه جان خود و مـن گزند |
| ز يزدان و از روي مـن شرمدار |
| مـخور بر تـن خويشتن زينـهار |
| ترا بينيازيسـت از جنـگ مـن |
| وزين کوشش و کردن آهنگ مـن |
| زمانـه هـمي تاختـت با سپاه |
| که بر دست من گشت خواهي تباه |
| بـماند بـه گيتي ز مـن نام بد |
| بـه گشتاسـپ بادا سرانجام بد |
| چو بشـنيد گردنکش اسفـنديار |
| بدو گـفـت کاي رستـم نامدار |
| بـه داناي پيشي نگر تا چه گفت |
| بدانگـه که جان با خرد کرد جفت |
| کـه پير فريبـنده کانا بود |
| وگر چـند پيروز و دانا بود |
| تو چندين همي بر من افسون کني |
| کـه تا چنـبر از يال بيرون کـني |
| تو خواهي که هرکس که اين بشنود |
| بدين خوب گـفـتار تو بـگرود |
| مرا پاک خوانـند ناپاک راي |
| ترا مرد هـشيار نيکيفزاي |
| بـگويند کو با خرام و نويد |
| بيامد ورا کرد چـندي اميد |
| سپـهـبد ز گفـتار او سر بتافت |
| ازان پس که جز جنگ کاري نيافت |
| همي خواهش او همه خوار داشت |
| زباني پر از تلخ گـفـتار داشـت |
| بداني کـه مـن سر ز فرمان شاه |
| نـتابـم نـه از بـهر تخت و کلاه |
| بدو يابم اندر جهان خوب و زشـت |
| بدويسـت دوزخ بدو هم بهشـت |
| ترا هرچ خوردي فزاينده باد |
| بدانديشـگان را گزاينده باد |
| تو اکنون به خوبي به ايوان بـپوي |
| سخن هرچ ديدي به دستان بگوي |
| سليحـت همـه جنگ را ساز کن |
| ازين پـس مپيماي با من سخـن |
| پـگاه آي در جنگ مـن چارهساز |
| مکـن زين سپس کار بر خود دراز |
| تو فردا بـبيني بـه آوردگاه |
| که گيتي شود پيش چشمت سياه |
| بداني کـه پيکار مردان مرد |
| چـگونـه بود روز جنـگ و نـبرد |
| بدو گفت رستم کـه اي شيرخوي |
| ترا گر چـنين آمدسـت آرزوي |
| ترا بر تـگ رخش مهمان کـنـم |
| سرت را بـه گوپال درمان کـنـم |
| تو در پهلوي خويش بـشـنيدهاي |
| بـه گـفـتار ايشان بـگرويدهاي |
| کـه تيغ دليران بر اسـفـنديار |
| بـه آوردگـه بر, نيايد بـه کار |
| بـبيني تو فردا سـنان مرا |
| هـمان گرد کرده عـنان مرا |
| کـه تا نيز با نامداران مرد |
| بـه خويي بـه آوردگه بر, نـبرد |
| لـب مرد برنا پر از خـنده شد |
| هـمي گوهر آن خنده را بنده شد |
| به رستم چنين گفت کاي نامجوي |
| چرا تيز گشتي بدين گفـت و گوي |
| چو فردا بيابي بـه دشـت نـبرد |
| بـبيني تو آورد مردان مرد |
| نـه من کوهم و زيرم اسپي چوکوه |
| يگانـه يکي مردمـم چون گروه |
| گر از گرز مـن باد يابد سرت |
| بـگريد بـه درد جـگر مادرت |
| وگر کـشـتـه آيي بـه آوردگاه |
| بـبـندمـت بر زين برم نزد شاه |
| بدان تا دگر بـنده با شـهريار |
| نـجويد بـه آوردگـه کارزار |
