| چـنين گفـت رستم به اسفنديار |
| کـه کردار ماند ز ما يادگار |
| کـنون داده باش و بشنو سخـن |
| ازين نامـبردار مرد کـهـن |
| اگر مـن نرفـتي بـه مازندران |
| بـه گردن برآورده گرز گران |
| کـجا بسته بد گيو و کاوس و طوس |
| شده گوش کر يکسر از بانـگ کوس |
| کـه کـندي دل و مغز ديو سـپيد |
| کـه دارد به بازوي خويش اين اميد |
| سر جادوان را بـکـندم ز تـن |
| سـتودان نديدند و گور و کـفـن |
| ز بـند گران بردمش سوي تخـت |
| شد ايران بدو شاد و او نيکبـخـت |
| مرا يار در هفـتـخوان رخـش بود |
| کـه شمشير تيزم جهانبخش بود |
| وزان پس کـه شد سوي هاماوران |
| ببسـتـند پايش بـه بـند گران |
| بـبردم ز ايرانيان لـشـکري |
| بـه جايي که بد مهـتري گر سري |
| بکشتـم به جنگ اندرون شاهشان |
| تـهي کردم آن نامور گاهـشان |
| جـهاندار کاوس کي بسـتـه بود |
| ز رنـج و ز تيمار دل خسـتـه بود |
| بياوردم از بـند کاوس را |
| هـمان گيو و گودرز و هم طوس را |
| بـه ايران بد افراسياب آن زمان |
| جـهان پر ز درد از بد بدگـمان |
| بـه ايران کـشيدم ز هاماوران |
| خود و شاه با لـشـکري بيکران |
| شـب تيره تنـها برفتـم ز پيش |
| هـمـه نام جستم نه آرام خويش |
| چو ديد آن درفـشان درفـش مرا |
| بـه گوش آمدش بانگ رخـش مرا |
| بـپردخـت ايران و شد سوي چين |
| جـهان شد پر از داد و پر آفرين |
| گر از يال کاوس خون آمدي |
| ز پشـتـش سياوش چون آمدي |
| وزو شاه کيخـسرو پاک و راد |
| کـه لهراسـپ را تاج بر سر نهاد |
| پدرم آن دلير گرانـمايه مرد |
| ز ننـگ اندران انجمـن خاک خورد |
| کـه لهراسپ را شاه بايست خواند |
| ازو در جـهان نام چـندين نـماند |
| چـه نازي بدين تاج گشتاسـپي |
| بدين تازه آيين لـهراسـپي |
| کـه گويد برو دست رستم بـبـند |
| نـبـندد مرا دسـت چرخ بلـند |
| کـه گر چرخ گويد مراکاين نيوش |
| بـه گرز گرانـش بمالـم دو گوش |
| مـن از کودکي تا شدستم کهـن |
| بدين گونـه از کس نبردم سخـن |
| مرا خواري از پوزش و خواهش است |
| وزين نرم گفتن مرا کاهش اسـت |
| ز تيزيش خندان شد اسـفـنديار |
| بيازيد و دستش گرفـت اسـتوار |
| بدو گـفـت کاي رستـم پيلتـن |
| چـناني کـه بشـنيدم از انجمن |
| ستـبرسـت بازوت چون ران شير |
| برو يال چون اژدهاي دلير |
| ميان تنـگ و باريک همچون پلنـگ |
| بـه ويژه کـجا گرز گيرد به چنـگ |
| بيفـشارد چنـگـش ميان سخن |
| ز برنا بـخـنديد مرد کـهـن |
| ز ناخـن فرو ريخـتـش آب زرد |
| هـمانا نـجـنـبيد زاندرد مرد |
| گرفت آن زمان دست مهتر به دست |
| چـنين گفت کاي شاه يزدانپرست |
| خـنـک شاه گشتاسپ آن نامدار |
| کـجا پور دارد چو اسـفـنديار |
| خـنـک آنـک چون تو پسر زايد او |
| هـمي فر گيتي بيفزايد او |
| همي گفت و چنگش به چنگ اندرون |
| همي داشت تا چهر او شد چو خون |
| هـمان ناخـنـش پر ز خوناب کرد |
| سـپـهـبد بروها پر از تاب کرد |
| بـخـنديد ازو فرخ اسـفـنديار |
| چـنين گـفـت کاي رستم نامدار |
| تو امروز مي خور کـه فردا بـه رزم |
| بـپيچي و يادت نيايد ز بزم |
| چو مـن زين زرين نهـم بر سـپاه |
| بـه سر بر نهم خـسرواني کـلاه |
| بـه نيزه ز اسپت نـهـم بر زمين |
| ازان پس نه پرخاش جويي نـه کين |
| دو دستـت بـبـندم برم نزد شاه |
| بـگويم کـه مـن زو نديدم گـناه |
| بـباشيم پيشـش به خواهشگري |
| بـسازيم هرگونـهيي داوري |
| رهانـم ترا از غـم و درد و رنـج |
| بيابي پـس از رنج خوبي و گنـج |
| بخـنديد رسـتـم ز اسفـنديار |
| بدو گـفـت سير آيي از کارزار |
| کـجا ديدهاي رزم جـنـگاوران |
| کـجا يافـتي باد گرز گران |
| اگر بر جزين روي گردد سـپـهر |
| بـپوشيد ميان دو تـن روي مـهر |
| بـه جاي مي سرخ کين آوريم |
| کـمـند نـبرد و کـمين آوريم |
| غو کوس خواهيم از آواي رود |
| بـه تيغ و بـه گوپال باشد درود |
| بـبيني تو اي فرخ اسـفـنديار |
| گراييدن و گردش کارزار |
| چو فردا بيايي بـه دشـت نـبرد |
| بـه آورد مرد اندر آيد بـه مرد |
| ز باره بـه آغوش بردارمـت |
| ز ميدان بـه نزديک زال آرمـت |
| نـشانـمـت بر نامور تخـت عاج |
| نـهـم بر سرت بر دلافروز تاج |
| کـجا يافتسـتـم مـن از کيقباد |
| بـه مينو هـمي جان او باد شاد |
| گـشايم در گنـج و هر خواستـه |
| نـهـم پيش تو يکـسر آراستـه |
| دهـم بينيازي سـپاه ترا |
| بـه چرخ اندر آرم کـلاه ترا |
| ازان پـس بيابـم بـه نزديک شاه |
| گرازان و خـندان و خرم بـه راه |
| بـه مردي ترا تاج بر سر نـهـم |
| سـپاسي به گشتاسپ زين بر نهم |
| ازان پـس ببـندم کـمر بر ميان |
| چنانـچون ببستـم به پيش کيان |
| هـمـه روي پاليز بي خو کـنـم |
| ز شادي تـن خويش را نو کـنـم |
| چو تو شاه باشي و من پـهـلوان |
| کـسي را به تن در نـباشد روان |
