| بدو گفـت رستـم کـه آرام گير |
| چـه گويي سخنـهاي نادلـپذير |
| دلـت بيش کژي بـپالد هـمي |
| روانـت ز ديوان بـبالد هـمي |
| تو آن گوي کز پادشاهان سزاست |
| نـگويد سخن پادشا جز که راست |
| جـهاندار داند که دسـتان سام |
| بزرگـسـت و بادانش و نيکنام |
| هـمان سام پور نريمان بدسـت |
| نريمان گرد از کريمان بدسـت |
| بزرگسـت و گرشاسپ بودش پدر |
| بـه گيتي بدي خـسرو تاجور |
| هـمانا شـنيدسـتي آواز سام |
| نـبد در زمانـه چـنو نيکنام |
| بکشتـش به طوس اندرون اژدها |
| کـه از چنـگ او کـس نيابد رها |
| بـه دريا نهنگ و به خشکي پلنگ |
| ورا کـس نديدي گريزان ز جنـگ |
| بـه دريا سر ماهيان برفروخـت |
| هـماندر هوا پر کرگس بسوخـت |
| هـمي پيل را درکشيدي بـه دم |
| دل خرم از ياد او شدم دژم |
| و ديگر يکي ديو بد بدگـمان |
| تنش بر زمين و سرش به آسمان |
| کـه درياي چين تا ميانـش بدي |
| ز تابيدن خور زيانـش بدي |
| هـمي ماهي از آب برداشـتي |
| سر از گنـبد ماه بـگذاشـتي |
| بـه خورشيد ماهيش بريان شدي |
| ازو چرخ گردنده گريان نـشدي |
| دو پتياره زين گونـه پيچان شدند |
| ز تيغ يلي هر دو بيجان شدند |
| هـمان مادرم دخت مـهراب بود |
| بدو کـشور هـند شاداب بود |
| کـه ضـحاک بوديش پنجـم پدر |
| ز شاهان گيتي برآورده سر |
| نژادي ازين نامورتر کراسـت |
| خردمـند گردن نپيچد ز راسـت |
| دگر آنـک اندر جـهان سربـسر |
| يلان را ز من جسـت بايد هـنر |
| هـمان عهد کاوس دارم نخست |
| کـه بر من بهانه نيارند جسـت |
| هـمان عـهد کيخـسرو دادگر |
| که چون او نبست از کيان کس کمر |
| زمين را سراسر همه گشتـهام |
| بـسي شاه بيدادگر کشـتـهام |
| چو من برگذشتـم ز جيحون بر آب |
| ز توران بـه چين آمد افراسياب |
| ز کاوس در جـنـگ هاماوران |
| بـه تنـها برفتـم بـه مازندران |
| نـه ارژنـگ ماندم نه ديو سـپيد |
| نـه سنجه نه اولاد غندي نه بيد |
| هـمي از پي شاه فرزند را |
| بـکـشـتـم دلير خردمـند را |
| کـه گردي چو سهراب هرگز نبود |
| بـه زور و بـه مردي و رزم آزمود |
| ز پانـصد همانا فزونسـت سال |
| که تا من جدا گشتم از پشت زال |
| هـمي پهـلوان بودم اندر جهان |
| يکي بود با آشـکارم نـهان |
| بـه سام فريدون فرخنژاد |
| کـه تاج بزرگي به سر بر نـهاد |
| ز تـخـت اندرآورد ضـحاک را |
| سـپرد آن سر و تاج او خاک را |
| دگر سام کو بود ما را نيا |
| بـبرد از جـهان دانـش و کيميا |
| سه ديگر که چون من ببستم کمر |
| تـن آسان شد اندر جـهان تاجور |
| بران خرمي روز هرگز نـبود |
| پي مرد بيراه بر دز نـبود |
| کـه مـن بودم اندر جهان کامران |
| مرا بود شـمـشير و گرز گران |
| بدان گفتـم اين تا بداني همـه |
| تو شاهي و گردنکشان چون رمـه |
| تو اندر زمانـه رسيده نوي |
| اگر چـند با فر کيخـسروي |
| تـن خويش بيني همي در جهان |
| نـهاي آگـه از کارهاي نـهان |
| چو بسيار شد گفتـها ميخوريم |
| بـه مي جان انديشه را بشکريم |
