| چو رستـم برفـت از لب هيرمـند |
| پرانديشـه شد نامدار بـلـند |
| پـشوتـن کـه بد شاه را رهنماي |
| بيامد همانـگـه بـه پرده سراي |
| چـنين گـفـت با او يل اسفنديار |
| کـه کاري گرفـتيم دشـخوار خوار |
| بـه ايوان رستـم مرا کار نيسـت |
| ورا نزد مـن نيز ديدار نيسـت |
| هـمان گر نيايد نـخوانـمـش نيز |
| گر از ما يکي را برآيد قـفيز |
| دل زنده از کـشـتـه بريان شود |
| سر از آشـناييش گريان شود |
| پـشوتـن بدو گـفـت کاي نامدار |
| برادر کـه يابد چو اسـفـنديار |
| بـه يزدان که ديدم شما را نخست |
| کـه يک نامور با دگر کين نجسـت |
| دلـم گـشـت زان کار چون نوبهار |
| هـم از رستـم و هم ز اسفـنديار |
| چو در کارتان باز کردم نـگاه |
| بـبـندد هـمي بر خرد ديو راه |
| تو آگاهي از کار دين و خرد |
| روانـت هـميشـه خرد پرورد |
| بـپرهيز و با جان ستيزه مـکـن |
| نيوشـنده باش از برادر سـخـن |
| شـنيدم همـه هرچ رستم بگفت |
| بزرگيش با مردمي بود جـفـت |
| نـسايد دو پاي ورا بـند تو |
| نيايد سـبـک سوي پيوند تو |
| سوار جـهان پور دسـتان سام |
| بـه بازي سراندر نيارد بـه دام |
| چـنو پـهـلواني ز گردنـکـشان |
| ندادسـت دانا بـه گيتي نـشان |
| چـگونـه توان کرد پايش به بـند |
| مـگوي آنـکـه هرگز نيايد پسند |
| سـخـنـهاي ناخوب و نادلـپذير |
| سزد گر نـگويد يل شيرگير |
| بـترسـم کـه اين کار گردد دراز |
| بـه زشـتي ميان دو گردن فراز |
| بزرگي و از شاه داناتري |
| بـه مردي و گردي تواناتري |
| يکي بزم جويد يکي رزم و کين |
| نگـه کـن کـه تا کيست با آفرين |
| چـنين داد پاسـخ ورا نامدار |
| کـه گر من بپيچم سر از شـهريار |
| بدين گيتياندر نـکوهـش بود |
| هـمان پيش يزدان پژوهـش بود |
| دو گيتي به رستم نخواهم فروخـت |
| کسي چشم دين را به سوزن ندوخت |
| بدو گـفـت هر چيز کامد ز پـند |
| تـن پاک و جان ترا سودمـند |
| همـه گفتـم اکـنون بهي برگزين |
| دل شـهرياران نيازد بـه کين |
| سپهـبد ز خواليگران خواست خوان |
| کـسي را نـفرمود کو را بـخوان |
| چو نان خورده شد جام مي برگرفت |
| ز رويين دژ آنگه سـخـن درگرفـت |
| ازان مردي خود هـمي ياد کرد |
| بـه ياد شهنـشاه جامي بـخورد |
| هـمي بود رستم بـه ايوان خويش |
| ز خوردن نگه داشـت پيمان خويش |
| چو چـندي برآمد نيامد کـسي |
| نـگـه کرد رستـم به ره بر بسي |
| چو هنگام نان خوردن اندر گذشـت |
| ز مـغز دلير آب برتر گذشـت |
| بـخـنديد و گفت اي برادر تو خوان |
| بياراي و آزادگان را بـخوان |
| گرينـسـت آيين اسـفـنديار |
| تو آيين اين نامدار ياددار |
| بـفرمود تا رخـش را زين کـنـند |
| هـمان زين بـه آرايش چين کنـند |
| شوم باز گويم بـه اسـفـنديار |
| کـجا کار ما را گرفـتـسـت خوار |
