| کـتايون چو بشنيد شد پر ز خشم |
| بـه پيش پسر شد پر از آب چشـم |
| چـنين گـفـت با فرخ اسنـفديار |
| کـه اي از کيان جـهان يادگار |
| ز بهمـن شـنيدم که از گلسـتان |
| هـمي رفـت خواهي به زابلستان |
| ببـندي هـمي رسـتـم زال را |
| خداوند شـمـشير و گوپال را |
| ز گيتي هـمي پـند مادر نيوش |
| بـه بد تيز مشتاب و چندين مکوش |
| سواري کـه باشد بـه نيروي پيل |
| ز خون رانداندر زمين جوي نيل |
| بدرد جـگرگاه ديو سـپيد |
| ز شـمـشير او گم کـند راه شيد |
| هـمان ماه هاماوران را بکـشـت |
| نيارسـت گفتـن کس او را درشت |
| هـمانا چو سـهراب ديگر سوار |
| نبودسـت جـنـگي گـه کارزار |
| بـه چـنـگ پدر در به هنگام جنگ |
| بـه آوردگـه کشتـه شد بيدرنگ |
| بـه کين سياوش ز افراسياب |
| ز خون کرد گيتي چو درياي آب |
| کـه نـفرين برين تخت و اين تاج باد |
| برين کـشـتـن و شور و تاراج باد |
| مده از پي تاج سر را بـه باد |
| کـه با تاج شاهي ز مادر نزاد |
| پدر پير سر گـشـت و برنا توي |
| بـه زور و بـه مردي توانا توي |
| سـپـه يکـسره بر تو دارند چشم |
| ميفگـن تـن اندر بلايي به خشم |
| جز از سيستان در جهان جاي هست |
| دليري مـکـن تيز منماي دسـت |
| مرا خاکـسار دو گيتي مـکـن |
| ازين مـهربان مام بشنو سـخـن |
| چـنين پاسـخ آوردش اسفـنديار |
| کـه اي مهربان اين سخـن ياددار |
| همانسـت رستـم که داني همي |
| هـنرهاش چون زند خواني هـمي |
| نـکوکارتر زو بـه ايران کـسي |
| نيابي و گر چـند پويي بـسي |
| چو او را به بسـتـن نـباشد روا |
| چـنين بد نـه خوب آيد از پادشا |
| وليکـن نـبايد شکستـن دلـم |
| کـه چون بشکني دل ز جان بگسلم |
| چگونـه کشـم سر ز فرمان شاه |
| چـگونـه گذارم چـنين دستـگاه |
| مرا گر بـه زاول سرآيد زمان |
| بدان سو کشد اخـترم بيگـمان |
| چو رسـتـم بيايد به فرمان مـن |
| ز مـن نشنود سرد هرگز سخـن |
| بـباريد خون از مژه مادرش |
| هـمـه پاک بر کند موي از سرش |
| بدو گـفـت کاي زنده پيل ژيان |
| هـمي خوار گيري ز نيرو روان |
| نـباشي بـسـنده تو با پيلتـن |
| از ايدر مرو بي يکي انـجـمـن |
| مـبر پيش پيل ژيان هوش خويش |
| نـهاده بدين گونـه بر دوش خويش |
| اگر زين نشان راي تو رفتنـسـت |
| هـمـه کام بدگوهر آهرمنسـت |
| بـه دوزخ مـبر کودکان را بـه پاي |
| کـه دانا بـخواند ترا پاک راي |
| بـه مادر چنين گفت پس جنگجوي |
| کـه نابردن کودکان نيسـت روي |
| چو با زن پـس پرده باشد جوان |
| بـماند منـش پسـت و تيرهروان |
| بـه هر رزمـگـه بايد او را نـگاه |
| گذارد بـهر زخـم گوپال شاه |
| مرا لـشـکري خود نيايد بـه کار |
| جز از خويش و پيوند و چـندي سوار |
| ز پيش پـسر مادر مـهربان |
| بيامد پر از درد و تيرهروان |
| هـمـه شـب ز مهر پسر مادرش |
| ز ديده هـمي ريخـت خون بر برش |
