| بـه فرزند پاسخ چـنين داد شاه |
| کـه از راستي بگذري نيست راه |
| ازين بيش کردي که گفـتي تو کار |
| کـه يار تو بادا جـهان کردگار |
| نبينـم هـمي دشمني در جهان |
| نـه در آشـکارا نـه اندر نـهان |
| کـه نام تو يابد نـه پيچان شود |
| چـه پيچان همانا که بيجان شود |
| بـه گيتي نداري کسي را همال |
| مـگر بيخرد نامور پور زال |
| کـه او راست تا هست زاولستان |
| هـمان بست و غزنين و کاولستان |
| بـه مردي همي ز آسمان بگذرد |
| هـمي خويشتن کهتري نشمرد |
| کـه بر پيش کاوس کي بـنده بود |
| ز کيخـسرو اندر جـهان زنده بود |
| به شاهي ز گشتاسپ نارد سخن |
| کـه او تاج نو دارد و ما کـهـن |
| به گيتي مرا نيست کس هم نبرد |
| ز رومي و توري و آزاد مرد |
| سوي سيستان رفت بايد کـنون |
| بـه کار آوري زور و بند و فـسون |
| برهـنـه کـني تيغ و گوپال را |
| بـه بـند آوري رسـتـم زال را |
| زواره فرامرز را هـمـچـنين |
| نـماني که کس برنشيند به زين |
| بـه دادار گيتي کـه او داد زور |
| فروزنده اخـتر و ماه و هور |
| که چون اين سخنها به جاي آوري |
| ز من نشنوي زين سپـس داوري |
| سـپارم بـه تو تاج و تخت و کلاه |
| نـشانـم بر تـخـت بر پيشگاه |
| چـنين پاسـخ آوردش اسفنديار |
| کـه اي پرهـنر نامور شـهريار |
| هـمي دور ماني ز رستم کهـن |
| براندازه بايد کـه راني سـخـن |
| تو با شاه چين جنگ جوي و نـبرد |
| ازان نامداران برانـگيز گرد |
| چـه جويي نـبرد يکي مرد پير |
| کـه کاوس خواندي ورا شيرگير |
| ز گاه مـنوچـهر تا کيقـباد |
| دل شـهرياران بدو بود شاد |
| نـکوکارتر زو بـه ايران کـسي |
| نـبودسـت کاورد نيکي بـسي |
| هـمي خواندندش خداوند رخش |
| جـهانـگير و شيراوژن و تاجبخش |
| نـه اندر جهان نامداري نوسـت |
| بزرگسـت و با عهد کيخسروست |
| اگر عهد شاهان نباشد درسـت |
| نـبايد ز گشتاسپ منشور جست |
| چـنين داد پاسخ به اسفـنديار |
| کـه اي شير دل پرهـنر نامدار |
| هرانکـس که از راه يزدان بگشت |
| همان عهد او گشت چون باد دشت |
| هـمانا شـنيدي که کاوس شاه |
| بـه فرمان ابـليس گـم کرد راه |
| هـمي باسمان شد به پر عقاب |
| بـه زاري به ساري فـتاد اندر آب |
| ز هاماوران ديوزادي بـبرد |
| شبسـتان شاهي مر او را سپرد |
| سياوش بـه آزار او کشتـه شد |
| هـمـه دوده زير و زبر گشته شد |
| کـسي کو ز عهد جهاندار گشت |
| بـه گرد در او نـشايد گذشـت |
| اگر تخـت خواهي ز من با کـلاه |
| ره سيستان گير و برکش سـپاه |
| چو آنجا رسي دست رستم ببند |
| بيارش بـه بازو فگنده کـمـند |
| زواره فرامرز و دسـتان سام |
| نـبايد کـه سازند پيش تو دام |
| پياده دوانـش بدين بارگاه |
| بياور کـشان تا بـبيند سـپاه |
| ازان پس نپيچد سر از ما کـسي |
| اگر کام اگر گـنـج يابد بـسي |
| سـپـهـبد بروها پر از تاب کرد |
| بـه شاه جهان گفـت زين بازگرد |
| ترا نيست دستان و رستم بـه کار |
| هـمي راه جويي به اسفـنديار |
| دريغ آيدت جاي شاهي هـمي |
| مرا از جـهان دور خواهي هـمي |
| ترا باد اين تـخـت و تاج کيان |
| مرا گوشهيي بس بود زين جـهان |
| وليکـن ترا مـن يکي بـندهام |
| بـه فرمان و رايت سرافگـندهام |
| بدو گفت گشتاسپ تندي مکـن |
| بـلـندي بيابي نژندي مـکـن |
| ز لشـکر گزين کـن فراوان سوار |
| جـهانديدگان از در کارزار |
| سـليح و سپاه و درم پيش تست |
| نژندي بـه جان بدانديش تسـت |
| چـه بايد مرا بيتو گنج و سـپاه |
| هـمان گنج و تخت و سپاه و کلاه |
| چـنين داد پاسخ يل اسفـنديار |
| کـه لشـکر نيايد مرا خود به کار |
| گر ايدونـک آيد زمانـم فراز |
| بـه لـشـکر ندارد جـهاندار باز |
| ز پيش پدر بازگشـت او بـه تاب |
| چه از پادشاهي چه از خشم باب |
| بـه ايوان خويش اندر آمد دژم |
| لـبي پر ز باد و دلي پر ز غـم |
