| کـنون خورد بايد مي خوشـگوار |
| کـه ميبوي مشک آيد از جويبار |
| هوا پر خروش و زمين پر ز جوش |
| خنـک آنک دل شاد دارد به نوش |
| درم دارد و نـقـل و جام نـبيد |
| سر گوسـفـندي تواند بريد |
| مرا نيست فرخ مر آن را که هست |
| ببـخـشاي بر مردم تنگدست |
| همـه بوسـتان زير برگ گلست |
| هـمـه کوه پرلاله و سنبلست |
| بـه پاليز بلبـل بـنالد هـمي |
| گـل از نالـه او بـبالد هـمي |
| چو از ابر بينم هـمي باد و نـم |
| ندانـم کـه نرگس چرا شد دژم |
| شـب تيره بلبل نخسپد هـمي |
| گـل از باد و باران بجنبد هـمي |
| بخـندد هـمي بلبل از هر دوان |
| چو بر گل نـشيند گـشايد زبان |
| ندانـم که عاشق گل آمد گر ابر |
| چو از ابر بينـم خروش هژبر |
| بدرد هـمي باد پيراهـنـش |
| درفـشان شود آتش اندر تنـش |
| بـه عشق هوا بر زمين شد گوا |
| بـه نزديک خورشيد فرمانروا |
| کـه داند که بلبل چه گويد همي |
| بـه زير گل اندر چه مويد هـمي |
| نگـه کـن سـحرگاه تا بشنوي |
| ز بلبـل سخن گفتني پهـلوي |
| هـمي نالد از مرگ اسفـنديار |
| ندارد بـجز نالـه زو يادگار |
| چو آواز رستـم شـب تيره ابر |
| بدرد دل و گوش غران هژبر |
