FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان رستم و شغاد arrow لشکر كشیدن فرامرز به كین رستم
لشکر كشیدن فرامرز به كین رستم چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

لشکر كشیدن فرامرز به كین رستم

فرامرز  چون  سوک  رستم بداشت
سپه را همه سوي هامون گذاشت
در      خانـه      پيلـتـن      باز     کرد
سـپـه   را   ز   گنـج   پدر  ساز  کرد
سـحرگـه    خروش   آمد   از   کرناي
هم  از کوس و رويين و هندي دراي
سـپاهي   ز  زابل  به  کابل  کـشيد
که  خورشيد  گشت از جهان ناپديد
چو    آگاه   شد   شاه   کابـلـسـتان
ازان         نامداران         زابـلـسـتان
سـپاه     پراگـنده     را     گرد    کرد
زمين    آهـنين    شد    هوا   لاژورد
پذيره     فرامرز     شد     با    سـپاه
بـشد  روشنايي  ز  خورشيد  و  ماه
سپـه  را  چو  روي  اندر آمد به روي
جـهان    شد    پرآواز   پرخاشـجوي
ز    انـبوه    پيلان    و    گرد    سـپاه
بـه  بيشه  درون  شير  گم  گرد  راه
برآمد    يکي   باد   و   گردي   کـبود
زمين   ز   آسـمان   هيچ  پيدا  نـبود
بيامد       فرامرز       پيش      سـپاه
دو   ديده  نـبرداشـت  از  روي  شاه
چو  برخاست  آواز  کوس از دو روي
بي‌آرام     شد    مردم    جـنـگـجوي
فرامرز       با      خوارمايه      سـپاه
بزد   خويشـتـن   را   بر   آن  قلبـگاه
ز    گرد    سواران    هوا    تار    شد
سـپـهدار      کابـل     گرفـتار     شد
پراگـنده    شد    آن    سـپاه   بزرگ
دليران     زابـل    بـه    کردار    گرگ
ز  هر  سو  بريشان کمين ساختـند
پـس    لشـکراندر    هـمي    تاختند
بکشـتـند   چـندان   ز   گردان   هند
هـم   از   بر   منش  نامداران  سـند
کـه  گل  شد  همي  خاک  آوردگاه
پراگـنده  شد  هند  و  سندي سپاه
دل   از   مرز   وز   خانـه  برداشـتـند
زن    و    کودک    خرد   بـگذاشـتـند
تـن    مـهـتر    کابـلي    پر   ز   خون
فگـنده    بـه   صندوق   پيل   اندرون
بياورد     لشـکر     بـه     نـخـچيرگاه
بـه   جايي   کجا   کـنده  بودند  چاه
هـمي  برد  بدخواه  را بسته دست
ز   خويشان  او  نيز  چل  بت‌پرسـت
ز   پشـت   سپهبد   زهي  برکـشيد
چـنان  کاستخوان  و  پي  آمد  پديد
ز   چاه   اندر   آويختنـش   سرنـگون
تنـش  پر  ز  خاک  و  دهن پر ز خون
چـهـل  خويش  او  را  بر  آتش  نهاد
ازان   جايگـه   رفت   سوي   شـغاد
بـه   کردار   کوه   آتشي  برفروخـت
شـغاد  و  چنار  و  زمين را بسوخت
چو  لشکر  سوي  زابلستان کـشيد
همه  خاک  را سوي دستان کشيد
چو    روز    جـفاپيشـه    کوتاه   کرد
بـه   کابـل  يکي  مهتري  شاه  کرد
ازان  دودمان  کس  به  کابل  نـماند
کـه    مـنـشور    تيغ    ورا   برنخواند
ز   کابـل   بيامد   پر   از  داغ  و  دود
شده    روز    روشـن    بروبر    کـبود
خروشان  همه  زابلستان  و بسـت
يکي  را  نبد  جامه  بر  تـن  درسـت
بـه     پيش     فرامرز     باز     آمدند
دريده     بر     و     با     گداز    آمدند
به يک سال در سيستان سوک بود
همـه   جامه‌هاشان  سياه  و  کبود
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-7.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com