FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان رستم و شغاد arrow آگاهی یافتن زال از كشته شدن رستم
آگاهی یافتن زال از كشته شدن رستم چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

آگاهی یافتن زال از كشته شدن رستم

ازان     نامداران    سواري    بـجـسـت
گـهي   شد   پياده   گهي  برنشسـت
چو    آمد   سوي   زابلستان   بـگـفـت
کـه  پيل  ژيان  گشت  با  خاک جفـت
زواره    هـمان   و   سپاهـش   هـمان
سواري    نجـسـت    از   بد   بدگـمان
خروشي      برآمد      ز     زابـلـسـتان
ز     بدخواه    وز    شاه    کابـلـسـتان
هـمي   ريخـت   زال   از  بر  يال  خاک
هـمي‌کرد   روي   و   بر  خويش  چاک
هـمي‌گـفـت    زار    اي    گو    پيلتـن
نـخواهد   کـه   پوشد   تنم   جز  کفـن
گو         سرفراز        اژدهاي        دلير
زواره      کـه      بد     نامـبردار     شير
شـغاد   آن   به   نفرين   شوريده‌بخـت
بـکـند   از   بن  اين  خسرواني  درخت
کـه   داند   کـه   با   پيل   روباه   شوم
هـمي  کين  سـگالد  بران  مرز  و بوم
کـه   دارد   به   ياد  اين  چـنين  روزگار
کـه      داند     شـنيدن     ز     آموزگار
که  چون  رستمي پيش بينم به خاک
بـه     گـفـتار     روباه    گردد    هـلاک
چرا    پيش   ايشان   نـمردم   بـه   زار
چرا     ماندم     اندر     جـهان    يادگار
چرا       بايدم      زندگاني      و      گاه
چرا      بايدم      خواب     و     آرامـگاه
پس‌انـگـه    بـسي    مويه   آغاز   کرد
چو   بر   پور   پـهـلو   هـمي  ساز  کرد
گوا         شيرگيرا         يلا        مـهـترا
دلاور            جـهانديده            کـنداورا
کـجات     آن     دليري    و    مردانـگي
کـجات     آن     بزرگي    و    فرزانـگي
کـجات  آن  دل  و  راي  و  روشـن‌روان
کـجات   آن   بر   و   برز   و   يال   گران
کـجات   آن   بزرگ  اژدهافش  درفـش
کـجا   تير   و   گوپال   و   تيغ  بـنـفـش
نـماندي  به  گيتي  و  رفتي  به  خاک
کـه   بادا   سر   دشمنـت   در  مـغاک
پـس    انـگـه    فرامرز    را   با   سـپاه
فرسـتاد     تا    رزم    جويد    ز    شاه
تـن     کـشـتـه    از    چاه    باز    آورد
جـهان     را     بـه    زاري    نياز    آورد
فرامرز    چون    پيش    کابـل    رسيد
بـه    شـهر    اندرون    نامداري    نديد
گريزان   همـه   شـهر  و  گريان  شده
ز     سوک    جـهانـگير    بريان    شده
بيامد      بران     دشـت     نـخـچيرگاه
بـه    جايي   کـجا   کـنده   بودند   چاه
چو      روي     پدر     ديد     پور     دلير
خروشي     برآورد    بر    سان    شير
بدان   گونـه   بر  خاک  تـن  پر  ز  خون
بـه    روي   زمين   بر   فـگـنده   نـگون
هـمي    گـفـت    کاي    پهلوان   بلند
بـه   رويت   کـه  آورد  زين  سان  گزند
کـه   نـفرين   بران   مرد   بي‌باک   باد
بـه   جاي   کلـه  بر  سرش  خاک  باد
بـه    يزدان    و   جان   تو   اي   نامدار
بـه    خاک    نريمان    و   سام   سوار
کـه    هرگز    نـبيند    تـنـم    جز   زره
بيوسـنده        و       برفـگـنده       گرد
بدان     تا     کـه     کين    گو    پيلـتـن
بـخواهـم      ازان     بي‌وفا     انجـمـن
هم‌انکـس  که  با  او  بدين  کين  ميان
ببـسـتـند    و   آمد   بـه   ما   بر   زبان
نـمانـم   ز   ايشان   يکي  را  به  جاي
هم‌انکـس   کـه   بود  اندرين  رهنماي
بـفرمود        تا       تـخـتـهاي       گران
بيارند     از     هر    سوي    در    گران
بـبردند    بـسيار    با   هوي   و   تخـت
نـهادند     بر     تـخـت     زيبا    درخـت
گـشاد    آن    ميان    بستن   پـهـلوي
برآهيخـت     زو     جامـه     خـسروي
نخسـتين   بشستندش  از  خون  گرم
بر   و   يال   و  ريش  و  تـنـش  نرم‌نرم
هـمي    عـنـبر   و   زعفران   سوختند
هـمـه       خستـگيهاش      بردوختـند
هـمي   ريخـت   بر   تارکش   بر  گلاب
بگـسـترد     بر     تـنـش    کافور    ناب
بـه     ديبا     تـنـش    را    بياراسـتـند
ازان پس گل و مشک و مي خواستند
کـفـن‌دوز     بر     وي     بـباريد    خون
بـه   شانـه   زد   آن   ريش   کافورگون
نـبد  جا  تنش  را  همي  بر  دو  تخـت
تـني   بود   با   سايه   گسـتر  درخـت
يکي      نـغز     تابوت     کردند     ساج
برو    ميخ    زرين    و    پيکر    ز    عاج
هـمـه    درزهايش    گرفتـه    به   قير
برآلوده    بر    قير    مـشـک   و   عـبير
ز     جاهي     برادرش    را    برکـشيد
هـمي  دوخت  جايي کجا خسته ديد
زبر   مشـک  و  کافور  و  زيرش  گـلاب
ازان  سان همي ريخت بر جاي خواب
ازان   پـس   تـن   رخش   را  برکـشيد
بشـسـت   و   برو   جامه‌ها   گستريد
بـشـسـتـند     و    کردند    ديبا    کفن
بـجـسـتـند      جايي      يکي     نارون
برفـتـند            بيداردل            درگران
بريدند        ازو       تـخـتـهاي       گران
دو    روز    اندران    کار    شد    روزگار
تـن     رخـش     بر    پيل    کردند    بار
ز     کابلـسـتان    تا    بـه    زابلسـتان
زمين    شد   بـه   کردار   غلغلـسـتان
زن    و   مرد   بد   ايسـتاده   بـه   پاي
تـني    را   نـبد   بر   زمين   نيز   جاي
دو    تابوت    بر    دست    بـگذاشـتـند
ز     انـبوه     چون     باد    پـنداشـتـند
بده  روز  و  ده  شب  بـه  زابـل  رسيد
کـسـش    بر   زمين   بر   نـهاده   نديد
زمانـه    شد   از   درد   او   با   خروش
تو  گفتي  که  هامون  برآمد بـه جوش
کـسي     نيز    نـشـنيد    آواز    کـس
هـمـه   بومـها   مويه   کردند   و   بس
بـه   باغ   اندرون   دخمه‌يي  ساختـند
سرش    را   بـه   ابر   اندر   افراخـتـند
برابر      نـهادند     زرين     دو     تـخـت
بران      خوابـنيده      گو      نيکـبـخـت
هرانـکـس   کـه   بود   از   پرستندگان
از       آزاد       وز      پاکدل      بـندگان
هـمي     مشـک     باگـل    برآميختند
بـه      پاي     گو     پيلـتـن     ريخـتـند
هـمي   هرکـسي  گفت  کاي  نامدار
چرا   خواسـتي   مشک  و  عنبر  نـثار
نـخواهي   هـمي   پادشاهي   و  بزم
نـپوشي    هـمي    نيز   خفـتان   رزم
نبخـشي   هـمي   گنـج   و  دينار  نيز
هـمانا   کـه  شد  پيش  تو  خوار  چيز
کـنون   شاد  باشي  به  خرم  بهشت
کـه  يزدانت  از  داد  و  مردي سرشت
در   دخمـه   بستـند   و   گشتـند   باز
شد     آن     نامور     شير    گردن‌فراز
چـه  جويي  همي  زين سراي سپنج
کز   آغاز   رنجـسـت   و   فرجام   رنـج
بريزي   بـه   خاک   از  همه  ز  آهـني
اگر      دين‌پرسـتي      ور     آهرمـني
تو    تا   زنده‌اي   سوي   نيکي   گراي
مـگر    کام    يابي   بـه   ديگر   سراي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-iran-1.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com