FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow داستان رستم و شغاد arrow چاه كندن شاه كابل در شكارگاه و افتادن رستم و زواره در آن
چاه كندن شاه كابل در شكارگاه و افتادن رستم و زواره در آن چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

چاه كندن شاه كابل در شكارگاه و افتادن رستم و زواره در آن

بداخـتر    چو    از   شـهر   کابـل   برفـت
بدان   دشـت   نخچير   شد  شاه  تفـت
بـبرد     از     ميان    لـشـکري    چاه‌کـن
کـجا      نام      بردند      زان     انـجـمـن
سراسر     همـه     دشـت     نخـچيرگاه
هـمـه    چاه    بد    کـنده    در   زير   راه
زده     حربـه‌ها     را    بـن    اندر    زمين
هـمان   نيز   ژوپين   و   شـمـشير   کين
بـه    خاشاک    کرده    سر    چاه    کور
کـه   مردم   نديدي   نه   چشـم   سـتور
چو    رسـتـم   دمان   سر   برفتن   نـهاد
سواري       برافـگـند      پويان      شـغاد
کـه     آمد     گو     پيلـتـن     با     سـپاه
بيا    پيش    وزان    کرده    زنـهار    خواه
سـپـهدار      کابـل     بيامد     ز     شـهر
زبان   پرسـخـن   دل   پر  از  کين  و  زهر
چو   چشمـش  به  روي  تهمتـن  رسيد
پياده     شد     از     باره    کو    را    بديد
ز       سرشاره       هـندوي       برگرفـت
برهـنـه   شد   و  دست  بر  سر  گرفـت
هـمان    موزه   از   پاي   بيرون   کـشيد
بـه  زاري  ز  مژگان  همي  خون کـشيد
دو   رخ   را   بـه   خاک   سيه   بر   نـهاد
هـمي    کرد    پوزش    ز    کار    شـغاد
کـه   گر   مست  شد  بنده  از  بيهـشي
نـمود     اندران     بيهـشي    سرکـشي
سزد      گر     بـبـخـشي     گـناه     مرا
کـني      تازه      آيين      و      راه     مرا
هـمي   رفـت   پيشش   برهنه  دو  پاي
سري    پر   ز   کينـه   دلي   پر   ز   راي
بـبـخـشيد        رسـتـم       گـناه       ورا
بيفزود           زان           پايگاه           ورا
بـفرمود     تا    سر    بـپوشيد    و    پاي
بـه   زين   بر  نشسـت  و  بيامد  ز  جاي
بر     شـهر     کابـل    يکي    جاي    بود
ز     سـبزي     زمينـش     دلاراي     بود
بدو    اندرون   چشـمـه   بود   و   درخـت
بـه    شادي    نـهادند    هرجاي    تخـت
بـسي        خوردنيها       بياورد       شاه
بياراسـت      خرم     يکي     جـشـنـگاه
مي    آورد   و   رامـشـگران   را   بـخواند
مـهان   را   بـه   تخت   مهي  بر  نـشاند
ازان  سپ  به  رستم  چنين گفـت شاه
کـه    چون   رايت   آيد   بـه   نـخـچيرگاه
يکي   جاي   دارم   برين  دشـت  و  کوه
بـه    هر   جاي   نخچير   گشـتـه   گروه
همـه   دشـت   غرمست  و  آهو  و  گور
کـسي    را   کـه   باشد   تـگاور   سـتور
بـه  چنـگ  آيدش  گور  و  آهو  به  دشت
ازان    دشـت    خرم    نـشايد   گذشـت
ز    گـفـتار   او   رستـم   آمد   بـه   شور
ازان     دشـت     پرآب     و    نـخـچيرگور
بـه   چيزي   کـه   آيد   کـسي   را  زمان
بـپيچد      دلـش     کور     گردد     گـمان
چـنين     اسـت     کار    جـهان    جـهان
نـخواهد       گـشادن       بـمابر      نـهان
بـه   دريا   نهنـگ   و   به   هامون  پلنـگ
هـمان      شير      جـنـگاور     تيزچـنـگ
ابا    پـشـه    و   مور   در   چـنـگ   مرگ
يکي    باشد   ايدر   بدن   نيسـت   برگ
بـفرمود    تا    رخـش    را    زين    کـنـند
همـه   دشـت   پر   باز  و  شاهين  کنند
کـمان     کياني     بـه     زه     بر    نـهاد
هـمي   راند   بر   دشـت   او   با  شـغاد
زواره      هـمي      رفـت      با     پيلـتـن
تـني     چـند     ازان    نامدار    انـجـمـن
بـه     نخـچير     لشـکر    پراگـنده    شد
اگر    کـنده    گر    سوي    آگـنده    شد
زواره      تـهـمـتـن      بران      راه      بود
ز     بـهر     زمان     کاندران     چاه    بود
هـمي  رخش  زان  خاک  مي‌يافت بوي
تـن    خويش    را    کرد   چون   گردگوي
همي جست و ترسان شد از بوي خاک
زمين   را  به  نعلـش  هـمي  کرد  چاک
بزد     گام     رخـش     تـگاور    بـه    راه
چـنين     تا     بيامد     ميان     دو    چاه
دل  رستـم  از  رخش  شد  پر  ز خشـم
زمانـش    خرد    را    بـپوشيد    چـشـم
يکي          تازيانـه          برآورد          نرم
بزد    نيک    دل    رخـش   را   کرد   گرم
چو   او   تـنـگ   شد   در   ميان  دو  چاه
ز    چنـگ   زمانـه   همي   جسـت   راه
دو   پايش   فروشد   بـه   يک  چاهـسار
نـبد       جاي       آويزش       و      کارزار
بـن     چاه     پر     حربـه     و    تيغ    تيز
نـبد      جاي     مردي     و     راه     گريز
بدريد       پـهـلوي       رخـش      سـترگ
بر      و      پاي     آن     پـهـلوان     بزرگ
بـه    مردي   تـن   خويش   را   برکـشيد
دلير    از    بـن    چاه    بر   سر   کـشيد
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-7.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com