| بداخـتر چو از شـهر کابـل برفـت |
| بدان دشـت نخچير شد شاه تفـت |
| بـبرد از ميان لـشـکري چاهکـن |
| کـجا نام بردند زان انـجـمـن |
| سراسر همـه دشـت نخـچيرگاه |
| هـمـه چاه بد کـنده در زير راه |
| زده حربـهها را بـن اندر زمين |
| هـمان نيز ژوپين و شـمـشير کين |
| بـه خاشاک کرده سر چاه کور |
| کـه مردم نديدي نه چشـم سـتور |
| چو رسـتـم دمان سر برفتن نـهاد |
| سواري برافـگـند پويان شـغاد |
| کـه آمد گو پيلـتـن با سـپاه |
| بيا پيش وزان کرده زنـهار خواه |
| سـپـهدار کابـل بيامد ز شـهر |
| زبان پرسـخـن دل پر از کين و زهر |
| چو چشمـش به روي تهمتـن رسيد |
| پياده شد از باره کو را بديد |
| ز سرشاره هـندوي برگرفـت |
| برهـنـه شد و دست بر سر گرفـت |
| هـمان موزه از پاي بيرون کـشيد |
| بـه زاري ز مژگان همي خون کـشيد |
| دو رخ را بـه خاک سيه بر نـهاد |
| هـمي کرد پوزش ز کار شـغاد |
| کـه گر مست شد بنده از بيهـشي |
| نـمود اندران بيهـشي سرکـشي |
| سزد گر بـبـخـشي گـناه مرا |
| کـني تازه آيين و راه مرا |
| هـمي رفـت پيشش برهنه دو پاي |
| سري پر ز کينـه دلي پر ز راي |
| بـبـخـشيد رسـتـم گـناه ورا |
| بيفزود زان پايگاه ورا |
| بـفرمود تا سر بـپوشيد و پاي |
| بـه زين بر نشسـت و بيامد ز جاي |
| بر شـهر کابـل يکي جاي بود |
| ز سـبزي زمينـش دلاراي بود |
| بدو اندرون چشـمـه بود و درخـت |
| بـه شادي نـهادند هرجاي تخـت |
| بـسي خوردنيها بياورد شاه |
| بياراسـت خرم يکي جـشـنـگاه |
| مي آورد و رامـشـگران را بـخواند |
| مـهان را بـه تخت مهي بر نـشاند |
| ازان سپ به رستم چنين گفـت شاه |
| کـه چون رايت آيد بـه نـخـچيرگاه |
| يکي جاي دارم برين دشـت و کوه |
| بـه هر جاي نخچير گشـتـه گروه |
| همـه دشـت غرمست و آهو و گور |
| کـسي را کـه باشد تـگاور سـتور |
| بـه چنـگ آيدش گور و آهو به دشت |
| ازان دشـت خرم نـشايد گذشـت |
| ز گـفـتار او رستـم آمد بـه شور |
| ازان دشـت پرآب و نـخـچيرگور |
| بـه چيزي کـه آيد کـسي را زمان |
| بـپيچد دلـش کور گردد گـمان |
| چـنين اسـت کار جـهان جـهان |
| نـخواهد گـشادن بـمابر نـهان |
| بـه دريا نهنـگ و به هامون پلنـگ |
| هـمان شير جـنـگاور تيزچـنـگ |
| ابا پـشـه و مور در چـنـگ مرگ |
| يکي باشد ايدر بدن نيسـت برگ |
| بـفرمود تا رخـش را زين کـنـند |
| همـه دشـت پر باز و شاهين کنند |
| کـمان کياني بـه زه بر نـهاد |
| هـمي راند بر دشـت او با شـغاد |
| زواره هـمي رفـت با پيلـتـن |
| تـني چـند ازان نامدار انـجـمـن |
| بـه نخـچير لشـکر پراگـنده شد |
| اگر کـنده گر سوي آگـنده شد |
| زواره تـهـمـتـن بران راه بود |
| ز بـهر زمان کاندران چاه بود |
| هـمي رخش زان خاک مييافت بوي |
| تـن خويش را کرد چون گردگوي |
| همي جست و ترسان شد از بوي خاک |
| زمين را به نعلـش هـمي کرد چاک |
| بزد گام رخـش تـگاور بـه راه |
| چـنين تا بيامد ميان دو چاه |
| دل رستـم از رخش شد پر ز خشـم |
| زمانـش خرد را بـپوشيد چـشـم |
| يکي تازيانـه برآورد نرم |
| بزد نيک دل رخـش را کرد گرم |
| چو او تـنـگ شد در ميان دو چاه |
| ز چنـگ زمانـه همي جسـت راه |
| دو پايش فروشد بـه يک چاهـسار |
| نـبد جاي آويزش و کارزار |
| بـن چاه پر حربـه و تيغ تيز |
| نـبد جاي مردي و راه گريز |
| بدريد پـهـلوي رخـش سـترگ |
| بر و پاي آن پـهـلوان بزرگ |
| بـه مردي تـن خويش را برکـشيد |
| دلير از بـن چاه بر سر کـشيد |
