| چـنين گويد آن پير دانـشپژوه |
| هـنرمـند و گوينده و با شـکوه |
| کـه در پرده بد زال را بردهيي |
| نوازنده رود و گويندهيي |
| کـنيزک پـسر زاد روزي يکي |
| کـه ازماه پيدا نـبود اندکي |
| بـه بالا و ديدار سام سوار |
| ازو شاد شد دوده نامدار |
| سـتارهشـناسان و کـنداوران |
| ز کـشـمير و کابـل گزيده سران |
| ز آتـشپرسـت و ز يزدانپرسـت |
| برفـتـند با زيج رومي به دسـت |
| گرفتـند يکـسر شـمار سپـهر |
| کـه دارد بران کودک خرد مـهر |
| سـتاره شـمرکان شگفتي بديد |
| هـمي اين بدان آن بدين بنـگريد |
| بـگـفـتـند با زال سام سوار |
| کـه اي از بلـند اخـتران يادگار |
| گرفـتيم و جسـتيم راز سپـهر |
| ندارد بدين کودک خرد مـهر |
| چو اين خوب چهره بـه مردي رسد |
| بـه گاه دليري و گردي رسد |
| کـند تـخـمـه سام نيرم تـباه |
| شکـسـت اندرآرد بدين دستگاه |
| همـه سيستان زو شود پرخروش |
| همـه شـهر ايران برآيد به جوش |
| شود تـلـخ ازو روز بر هر کـسي |
| ازان پـس به گيتي نماند بـسي |
| غـمي گشت زان کار دستان سام |
| ز دادار گيتي هـمي برد نام |
| بـه يزدان چنين گفت کاي رهنماي |
| تو داري سـپـهر روان را بـه پاي |
| بـه هر کار پشت و پـناهـم توي |
| نـماينده راي و راهـم توي |
| سـپـهر آفريدي و اختر هـمان |
| هـمـه نيکويي باد ما را گـمان |
| بـجز کام و آرام و خوبي مـباد |
| ورا نام کرد آن سپـهـبد شـغاد |
| همي داشت مادر چو شد سير شير |
| دلارام و گوينده و يادگير |
| بران سال کودک برافراخـت يال |
| بر شاه کابـل فرسـتاد زال |
| جوان شد بـه بالاي سرو بـلـند |
| سواري دلاور بـه گرز و کـمـند |
| سـپـهدار کابـل بدو بـنـگريد |
| هـمي تاج و تخـت کيان را سزيد |
| بـه گيتي بـه ديدار او بود شاد |
| بدو داد دخـتر ز بـهر نژاد |
| ز گـنـج بزرگ آنـچ بد در خورش |
| فرسـتاد با نامور دخـترش |
| همي داشتش چون يکي تازه سيب |
| کز اخـتر نـبودي بروبر نـهيب |
| بزرگان ايران و هـندوسـتان |
| ز رستـم زدندي همي داسـتان |
| چـنان بد که هر سال يک چرم گاو |
| ز کابل همي خواسـتي باژ و ساو |
| در انديشـه مـهـتر کابـلي |
| چـنان بد کزو رسـتـم زابـلي |
| نـگيرد ز کار درم نيز ياد |
| ازان پـس که داماد او شد شـغاد |
| چو هـنـگام باژ آمد آن بسـتدند |
| همـه کابلسـتان بـهـم بر زدند |
| دژم شد ز کار برادر شـغاد |
| نـکرد آن سخن پيش کـس نيز ياد |
| چـنين گـفـت با شاه کابل نهان |
| کـه مـن سير گشتم ز کار جهان |
| برادر کـه او را ز من شرم نيسـت |
| مرا سوي او راه و آزرم نيسـت |
| چـه مـهـتر برادر چه بيگانهيي |
| چـه فرزانـه مردي چه ديوانهيي |
| بـسازيم و او را بـه دام آوريم |
| بـه گيتي بدين کار نام آوريم |
| بـگـفـتـند و هر دو برابر شدند |
| بـه انديشـه از ماه برتر شدند |
| نـگر تا چـه گفتسـت مرد خرد |
| کـه هرکـس که بد کرد کيفر برد |
| شـبي تا برآمد ز کوه آفـتاب |
| دو تـن را سر اندر نيامد بـه خواب |
| کـه ما نام او از جهان کم کـنيم |
| دل و ديده زال پر نـم کـنيم |
| چـنين گفـت با شاه کابل شغاد |
| کـه گر زين سخن داد خواهيم داد |
| يکي سور کن مهـتران را بـخوان |
| مي و رود و رامشـگران را بـخوان |
| بـه مي خوردن اندر مرا سرد گوي |
| ميان کيان ناجوانـمرد گوي |
| ز خواري شوم سوي زابلـسـتان |
| بـنالـم ز سالار کابـلـسـتان |
| چـه پيش برادر چـه پيش پدر |
| ترا ناسزا خوانـم و بدگـهر |
| برآشوبد او را سر از بـهر مـن |
| بيابد برين نامور شـهر مـن |
| برآيد چـنين کار بر دسـت ما |
| بـه چرخ فلـکبر بود شسـت ما |
| تو نخـچيرگاهي نگـه کن بـه راه |
| بـکـن چاه چـندي به نخچيرگاه |
| براندازه رسـتـم و رخـش ساز |
| بـه بـن در نشان تيغـهاي دراز |
| هـمان نيزه و حربـه آبـگون |
| سـنان از بر و نيزه زير اندرون |
| اگر صد کـني چاه بهتر ز پـنـج |
| چو خواهي که آسوده گردي ز رنـج |
| بـجاي آر صد مرد نيرنـگ ساز |
| بـکـن چاه و بر باد مگـشاي راز |
| سر چاه را سخت کن زان سپـس |
| مـگوي اين سخن نيز با هيچکـس |
| بـشد شاه و راي از منش دور کرد |
| بـه گـفـتار آن بيخرد سور کرد |
| مـهان را سراسر ز کابل بـخواند |
| بـخوان پسـنديدهشان برنـشاند |
| چو نان خورده شد مجلس آراستند |
| مي و رود و رامشگران خواستـند |
| چو سر پر شد از باده خـسروي |
| شـغاد اندر آشـفـت از بدخوي |
| چـنين گفـت با شاه کابل که من |
| هـمي سرفرازم بـه هر انجمـن |
| برادر چو رستـم چو دسـتان پدر |
| ازين نامورتر کـه دارد گـهر |
| ازو شاه کابل برآشفت و گـفـت |
| که چندين چه داري سخن در نهفت |
| تو از تـخـمـه سام نيرم نـهاي |
| برادر نـهاي خويش رستم نـهاي |
| نـکردسـت ياد از تو دستان سام |
| برادر ز تو کي برد نيز نام |
| تو از چاکران کـمـتري بر درش |
| برادر نـخواند ترا مادرش |
| ز گـفـتار او تنگدل شد شـغاد |
| برآشـفـت و سر سوي زابل نهاد |
| هـمي رفـت با کابلي چـند مرد |
| دلي پر ز کين لـب پر از باد سرد |
| بيامد بـه درگاه فرخ پدر |
| دلي پر ز چاره پر از کينـه سر |
| هـمانـگـه چو روي پسر ديد زال |
| چـنان برز و بالا و آن فر و يال |
| بـپرسيد بـسيار و بنواخـتـش |
| هـمانـگـه بر پيلتـن تاختـش |
| ز ديدار او شاد شد پـهـلوان |
| چو ديدش خردمـند و روشـنروان |
| چـنين گفـت کز تخمه سام شير |
| نزايد مـگر زورمـند و دلير |
| چـگونـه اسـت کار تو با کابلي |
| چـه گويند از رسـتـم زابـلي |
| چـنين داد پاسخ به رستم شـغاد |
| کـه از شاه کابل مـکـن نيز ياد |
| ازو نيکويي بد مرا پيش ازين |
| چو ديدي مرا خواندي آفرين |
| کـنون مي خورد چنگ سازد همي |
| سر از هر کـسي برفرازد هـمي |
| مرابر سر انـجـمـن خوار کرد |
| هـمان گوهر بد پديدار کرد |
| هـمي گفت تا کي ازين باژ و ساو |
| نـه با سيسـتان ما نداريم تاو |
| ازين پـس نگوييم کو رستمسـت |
| نـه زو مردي و گوهر ما کمسـت |
| نـه فرزند زالي مرا گـفـت نيز |
| وگر هسـتي او خود نيرزد بـه چيز |
| ازان مـهـتران شد دلـم پر ز درد |
| ز کابـل براندم دو رخـساره زرد |
| چو بشنيد رستم برآشفت و گفـت |
| کـه هرگز نماند سخن در نهفـت |
| ازو نير مـنديش وز لـشـکرش |
| کـه مه لشکرش باد و مه افسرش |
| مـن او را بدين گفته بيجان کنـم |
| برو بر دل دوده پيچان کـنـم |
| ترا برنـشانـم بر تـخـت اوي |
| بـه خاک اندر آرم سر بخـت اوي |
| هـمي داشتش روي چند ارجمند |
| سـپرده بدو جايگاه بـلـند |
| ز لشـگر گزين کرد شايستـه مرد |
| کـسي را کـه زيبا بود در نـبرد |
| بـفرمود تا ساز رفـتـن کـنـند |
| ز زابـل بـه کابل نشستن کنـند |
| چو شد کار لشکر همه ساخـتـه |
| دل پهـلوان گشـت پرداخـتـه |
| بيامد بر مرد جـنـگي شـغاد |
| کـه با شاه کابل مـکـن رزم ياد |
| کـه گر نام تو برنويسـم بر آب |
| بـه کابـل نيابد کس آرام و خواب |
| کـه يارد که پيش تو آيد به جنـگ |
| وگر تو بجنـبي کـه سازد درنـگ |
| برآنـم که او زين پشمان شدست |
| وزين رفتم سوي درمان شدسـت |
| بيارد کـنون پيش خواهـشـگران |
| ز کابـل گزيده فراوان سران |
| چـنين گفت رستم که اينست راه |
| مرا خود بـه کابل نـبايد سـپاه |
| زواره بـس و نامور صد سوار |
| پياده هـمان نيز صد نامدار |
