| گامي پشوتـن کـه دسـتور بود |
| ز کشتن دلش سخت رنـجور بود |
| بـه پيش جهاندار بر پاي خاسـت |
| چنين گفت کاي خسرو داد و راست |
| اگر کينـه بودت به دل خواسـتي |
| پديد آمد از کاسـتي راسـتي |
| کنون غارت و کشتن و جنگ و جوش |
| مـفرماي و مپسند چندين خروش |
| ز يزدان بـترس و ز ما شرمدار |
| نـگـه کـن بدين گردش روزگار |
| يکي را برآرد بـه ابر بـلـند |
| يکي زو شود زار و خوار و نژند |
| پدرت آن جهانـگير لـشـکر فروز |
| نـه تابوت را شد سوي نيمروز |
| نـه رستـم به کابل به نخچيرگاه |
| بدان شد که تا نيست گردد به چاه |
| تو تا باشي اي خـسرو پاک و راد |
| مرنـجان کـسي را که دارد نژاد |
| چو فرزند سام نريمان ز بـند |
| بـنالد بـه پروردگار بـلـند |
| بـپيچي ازان گرچه نيکاخـتري |
| چو با کردگار افـگـند داوري |
| چو رستـم نگـهدار تخـت کيان |
| هـمي بر در رنج بـسـتي ميان |
| تو اين تاج ازو يافـتي يادگار |
| نـه از راه گشتاسپ و اسفـنديار |
| ز هـنـگامـه کي قـباد اندرآي |
| چـنين تا بـه کيخـسرو پاکراي |
| بزرگي بـه شمشير او داشتـند |
| مـهان را همـه زير او داشتـند |
| ازو بـند بردار گر بـخردي |
| دلـت بازگردان ز راه بدي |
| چو بشنيد شاه از پشوتن سخـن |
| پـشيمان شد از درد و کين کهـن |
| خروشي برآمد ز پردهسراي |
| کـه اي پـهـلوانان با داد و راي |
| بـسيچيدن بازگشـتـن کـنيد |
| مـبادا کـه تاراج و کشتن کـنيد |
| بـفرمود تا پاي دسـتان ز بـند |
| گـشادند و دادند بـسيار پـند |
| تـن کشتـه را دخمه کردند جاي |
| بـه گـفـتار دسـتور پاکيزهراي |
| ز زندان بـه ايوان گذر کرد زال |
| برو زار بـگريسـت فرخ هـمال |
| کـه زارا دليرا گوا رسـتـما |
| نـبيره گو نامور نيرما |
| تو تا زندهبودي کـه آگاه بود |
| کـه گشتاسپ اندر جهان شاه بود |
| کـنون گنـج تاراج و دستان اسير |
| پـسر زار کشتـه بـه پيکان تير |
| مـبيناد چشـم کـس اين روزگار |
| زمين باد بيتخـم اسـفـنديار |
| ازان آگـهي سوي بهمـن رسيد |
| بـه نزديک فرخ پـشوتـن رسيد |
| پـشوتـن ز رودابـه پردرد شد |
| ازان شيون او رخـش زرد شد |
| بـه بهمن چنين گفت کاي شاه نو |
| چو بر نيمـه آسـمان ماه نو |
| بـه شبـگير ازين مرز لشکر بران |
| کـه اين کار دشوار گشت و گران |
| ز تاج تو چـشـم بدان دور باد |
| هـمـه روزگاران تو سور باد |
| بدين خانـه زال سام دلير |
| سزد گر نـماند شهـنـشاه دير |
| چو شد کوه بر گونـه سـندروس |
| ز درگاه برخاسـت آواي کوس |
| بـفرمود پـس بهمـن کينهخواه |
| کزانـجا برانـند يکـسر سـپاه |
| هـمانـگـه برآمد ز پردهسراي |
| تـبيره ابا بوق و هـندي دراي |
| از آنـجا بـه ايران نـهادند روي |
| بـه گـفـتار دسـتور آزادهخوي |
| سـپـه را ز زابل به ايران کشيد |
| بـه نزديک شـهر دليران کـشيد |
| برآسود و بر تخت بنشسـت شاد |
| جهان را همي داشت با رسم و داد |
| بـه درويش بخشيد چـندي درم |
| ازو چـند شادان و چـندي دژم |
| جـهانا چـه خواهي ز پروردگان |
| چـه پروردگان داغ دل بردگان |
