| چو آمد بـه نزديکي هيرمـند |
| فرسـتادهيي برگزيد ارجمـند |
| فرسـتاد نزديک دسـتان سام |
| بدادش ز هر گونه چـندي پيام |
| چـنين گفت کز کين اسفنديار |
| مرا تلـخ شد در جـهان روزگار |
| هـم از کين نوشآذر و مهر نوش |
| دو شاه گرامي دو فرخ سروش |
| ز دل کين ديرينـه بيرون کـنيم |
| همـه بوم زابل پر از خون کنيم |
| فرسـتاده آمد به زابل بگفـت |
| دل زال با درد و غم گشت جفت |
| چـنين داد پاسخ که گر شهريار |
| برانديشد از کار اسـفـنديار |
| بداند کـه آن بودني کار بود |
| مرا زان سـخـن دل پرآزار بود |
| تو بودي بـه نيک و بد اندر ميان |
| ز مـن سود ديدي نديدي زيان |
| نـپيچيد رستـم ز فرمان اوي |
| دلش بسته بودي به پيمان اوي |
| پدرت آن گرانـمايه شاه بزرگ |
| زمانـش بيامد بدان شد سترگ |
| بـه بيشه درون شير و نر اژدها |
| ز چـنـگ زمانـه نيابد رها |
| هـمانا شنيدي که سام سوار |
| بـه مردي چه کرد اندران روزگار |
| چـنين تا به هنگام رستم رسيد |
| که شمشير تيز از ميان برکشيد |
| بـه پيش نياکان تو در چـه کرد |
| بـه مردي به هنگام ننگ و نبرد |
| هـمان کهـتر و دايگان تو بود |
| بـه لـشـکر ز پرمايگان تو بود |
| به زاري کنون رستم اندرگذشت |
| همـه زابلستان پرآشوب گشت |
| شـب و روز هستم ز درد پسر |
| پر از آب ديده پر از خاک سر |
| خروشان و جوشان و دل پر ز درد |
| دو رخ زرد و لـبـها شده لاژورد |
| کـه نـفرين برو باد کو را ز پاي |
| فگـند و بر آنکس که بد رهنماي |
| گر ايدونـک بيني تو پيکار ما |
| بـه خوبي برانديشي از کار ما |
| بيايي ز دل کينـه بيرون کـني |
| به مهر اندرين کشور افسون کني |
| همـه گنـج فرزند و دينار سام |
| کـمرهاي زرين و زرين سـتام |
| چو آيي به پيش تو آرم هـمـه |
| تو شاهي و گردنکشانت رمـه |
| فرسـتاده را اسـپ و دينار داد |
| ز هرگونـهيي چيز بـسيار داد |
| چو اين مايهور پيش بهمن رسيد |
| ز دستان بگفت آنچ ديد و شنيد |
| چو بشنيد ازو بهمن نيکبخـت |
| نپذرفـت پوزش برآشفت سخت |
| بـه شهر اندر آمد دلي پر ز درد |
| سري پر ز کين لب پر از باد سرد |
| پذيره شدش زال سام سوار |
| هـم از سيستان آنک بد نامدار |
| چو آمد به نزديک بهـمـن فراز |
| پياده شد از باره بردش نـماز |
| بدو گفت هنگام بخشايش است |
| ز دل درد و کين روز پالايش است |
| ازان نيکويها کـه ما کردهايم |
| ترا در جواني بـپروردهايم |
| ببخـشاي و کار گذشته مگوي |
| هنر جوي وز کشتگان کين مجوي |
| کـه پيش تو دستان سام سوار |
| بيامد چـنين خوار و با دسـتوار |
| برآشفـت بهمـن ز گفتار اوي |
| چـنان سست شد تيز بازار اوي |
| هـماندر زمان پاي کردش به بند |
| ز دسـتور و گنجور نشنيد پـند |
| ز ايوان دسـتان سام سوار |
| شـتر بارها برنـهادند بار |
| ز دينار وز گوهر نابـسود |
| ز تخت وز گسـتردني هرچ بود |
| ز سيمينـه و تاجـهاي بـه زر |
| ز زرينـه و گوشوار و کـمر |
| از اسپان تازي به زرين سـتام |
| ز شمشير هندي بـه زرين نيام |
| هـمان برده و بدرههاي درم |
| ز مشک و ز کافور وز بيش و کم |
| کـه رستم فراز آوريد آن به رنج |
| ز شاهان و گردنکشان يافت گنج |
| همـه زابلسـتان به تاراج داد |
| مـهان را همـه بدره و تاج داد |
