FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
شناختن همای پسر را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

شناختن همای پسر را

وزان     جايگـه     بازگـشـتـند     شاد
پـسـنديده      داراب      با      رشـنواد
بـه   مـنزل   بران  طاق  ويران  رسيد
کـه    داراب   را   اندرو   خـفـتـه   ديد
زن   گازر   و   شوي   و   گوهر   بـهـم
شده   هر   دو   از   بيم   خواري  دژم
از آنکس کشان خواند از جاي خويش
بـه   يزدان   پـناهيد   و   رفتـند  پيش
چو  ديد  آن  زن  و  شوي  را رشـنواد
ز   هر   گونـه   پرسيد   و   کردند   ياد
بگـفـتـند    با   او   سخـن   هرچ   بود
ز     صـندوق     وز     گوهر    نابـسود
ز     رنـج    و    ز    پروردن    شيرخوار
ز       تيمار      وز      گردش      روزگار
چـنين  گفت  با  شوي  و زن رشنواد
کـه    پيروز    باشيد    هـمواره   شاد
که  کس  در جهان اين شگفتي نديد
نـه    از    موبد    پير    هرگز    شـنيد
هـم‌اندر      زمان     مرد     پاکيزه‌راي
يکي    نامـه   بنوشـت   نزد   هـماي
ز     داراب    وز    خواب    و    آرامـگاه
هـم   از   جنـگ   او   اندران   رزمـگاه
وزان   کو   بـه  اسـپ  اندر  آورد  پاي
هـم‌انـگاه   طاق   اندر   آمد   ز  جاي
از  آواز  کـه  آمد  مر  او  را  بـه  گوش
ز  تنگي  که  شد  رشـنواد از خروش
ز   گازر   سخـن   هرچ   بـشـنيد   نيز
ز   صـندوق   وز   کودک   خرد  و  چيز
بـه   نامـه   درون   سربـسر   ياد  کرد
برون   کرد   آنـگـه   هيوني   چو   گرد
هـمان  سرخ  گوهر  بدو  داد  و گفت
کـه  با  باد  بايد  که  گردي  تو  جفـت
فرسـتاده     تازان    بيامد    ز    جاي
بياورد        ياقوت        نزد       هـماي
بـه     شاه     جـهاندار     نامـه    بداد
شـنيده    بگـفـت    از    لب   رشنواد
چو   آن   نامـه  برخواند  و  ياقوت  ديد
سرشکـش  ز  مژگان  به رخ بر چکيد
بدانـسـت   کان  روز  کامد  به  دشت
بـفرمود    تا   پيش   لشـکر   گذشـت
بديد    آن    جواني    کـه   بد   فرمـند
بـه   رخ   چون   بهار  و  به  بالا  بـلـند
نـبودسـت    جز    پاک    فرزند    اوي
گرانـمايه      شاخ      برومـند      اوي
فرسـتاده   را   گفت   گريان   هـماي
کـه   آمد   جـهان   را  يکي  کدخداي
نـبود   ايچ   ز  ا  نديشه  مـغزم  تـهي
پر   از   درد   بودم   ز   شاهـنـشـهي
ز     دادار     گيهان     دلـم    پرهراس
کـجا    گشـتـه   بودم   ازو   ناسپاس
وزان   نيز   کان   بيگنه  را  کـه  يافـت
کـسي  يافت  گر  سوي دريا شتافت
کـه   يزدان   پسر   داد   و  نشناختـم
بـه      آب     فرات     اندر     انداخـتـم
بـه   بازوش  بر  بستم  اين  يک  گـهر
پـسر   خوار   شد   چون   بـميرد  پدر
کـنون    ايزد    او    را    بـمـن    بازداد
بـه     پيروز    نام    و    پي    رشـنواد
ز     دينار     گـنـجي     فرو    ريخـتـند
مي   و   مشک  و  گوهر  برآميخـتـند
بـبـخـشيد    بر    هرک    بودش   نياز
دگر    هفـتـه    گـنـج   درم   کرد   باز
به  جايي  که  دانست کاتشکده‌ست
وگر  زند  و  استا و جشن سده‌سـت
ببخـشيد    گـنـجي   برين   گونه   نيز
بـه   هر   کـشوري   بر  پراگـنده  چيز
بـه      روز      دهـم     بامداد     پـگاه
سپـهـبد    بيامد    بـه    نزديک   شاه
بزرگان     و     داراب     با    او    بـهـم
کـسي   را   نگفتـند  از  بيش  و  کـم
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_cyrus.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com