FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
پروردن گازر داراب را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

پروردن گازر داراب را

چو      بيگاه     گازر     بيامد     ز     رود
بدو  جفت  او  گفت  هسـت  اين  درود
کـه     باز     آمدي    جامـه‌ها    نيم‌نـم
بدين     کارکرد    از    کـه    يابي    درم
دل      گازر     از     درد     پژمرده     بود
يکي     کودک     زيرکـش     مرده    بود
زن     گازر     از     درد     کودک     نوان
خـليده    رخان    تيره    گـشـتـه   روان
بدو    گـفـت    گازر    کـه   بازآر   هوش
ترا   زشـت   باشد   ازين  پـس  خروش
کـنون   گر   بـماند   سخن   در   نهفـت
بـگويم    بـه    پيش    سزاوار    جـفـت
بـه   سنـگي   که  من  جامه  را  برزنم
چو    پاکيزه    گردد    بـه   آب   افـگـنـم
دران     جوي    صـندوق    ديدم    يکي
نـهـفـتـه       بدو       اندرون      کودکي
چو    مـن    برگـشادم   در   بستـه   باز
بـه     ديدار     آن     خردم     آمد    نياز
اگر     بود     ما    را    يکي    پور    خرد
نـبودش      بـسي      زندگاني     بـمرد
کـنون     يافـتي     پور     با    خواسـتـه
بـه      دينار      و      ديبا      بياراسـتـه
چو   آن   جامـه‌ها   بر   زمين   بر  نـهاد
سر     تـنـگ    صـندوق    را    برگـشاد
زن     گازر     آن     ديد    خيره    بـماند
بروبر       جـهان‌آفرين       را       بـخواند
رخي      ديد      تابان      ميان      حرير
بـه         ديدار        مانـنده        اردشير
پر      از      در     خوشاب     بالين     او
عـقيق     و     زبرجد     بـه    پايين    او
بـه   دسـت   چپـش   سرخ   دينار  بود
سوي    راسـت    ياقوت    شـهوار   بود
بدو     داد    زن    زود    پـسـتان    شير
بـبد      شاد      زان     کودک     دلـپذير
ز    خوبي    آن    کودک    و   خواسـتـه
دل    او    ز    غـم    گشـت   پيراسـتـه
بدو   گـفـت   گازر  که  اين  را  بـه  جان
خريدار         باشيم        تا        جاودان
کـه      اين      کودک      نامداري     بود
گر    او    در    جـهان    شـهرياري   بود
زن    گازر    او    را   چو   پيوند   خويش
بـپرورد      چونانـک      فرزند      خويش
سيم       روز      داراب      کردند      نام
کز      آب     روان     يافـتـندش     کـنام
چـنان    بد    کـه   روزي   زن   پاک‌راي
سخـن   گفـت   هرگونـه   با   کدخداي
کـه  اين  گوهران  را  چه  سازي  کنون
کـه    باشد   بدين   دانشت   رهـنـمون
بـه  زن  گفت  گازر  که  اين  نيک جفت
چـه   خاک  و  چه  گوهرمرا  در  نهفـت
هـمان   بـه   کزين  شهر  بيرون  شويم
ز  تنگي  و  سختي  بـه  هامون شويم
بـه   شـهري   کـه   ما   را  ندانند  کس
کـه   خواريم   و  ناشادگر  دسـت  رس
بـه     شـبـگير     گازر     بنـه     برنـهاد
برفـت    و    نـکرد    از   بر   و   بوم   ياد
بـبردند       داراب       را       در      کـنار
نـکردند    جز    گوهر    و    زر    بـه   بار
بـپيمود    زان   مرز   فرسنگ   شسـت
به  شهري  دگر ساخت جاي نشست
بـه  بيگانه  شهر  اندرون  ساخت جاي
بران    سان    کـه    پرمايه‌تر   کدخداي
بـه    شـهري   کـه   بد   نامور   مهتري
فرسـتاد        نزديک        او       گوهري
ازو   بـسـتدي   جامـه   و   سيم   و  زر
چـنين    تا    فراوان    نـماند    از   گـهر
بـه   خانـه   جز   از   سرخ   گوگرد   نيز
نـماند   از   بد   و   نيک   صـندوق   چيز
زن    گازر    از    چيز    شد    رهـنـماي
چـنين   گـفـت   يک   روز   با   کدخداي
کـه      ما     بي‌نيازيم     زين     کارکرد
توانـگر    شدي    گرد    پيشـه    مـگرد
چـنين     داد    پاسـخ    بدو    کدخداي
کـه   اين   جفـت   پاکيزه   و   رهنـماي
همي  پيشه  خواني ز پيشه چه بيش
هميشـه  ز  هر  کار پيشه است پيش
تو     داراب    را    پاک    و    نيکو    بدار
بدان     تا     چـه     بار     آورد     روزگار
هـمي    داشتـندش    چـنان    ارجمند
کـه     از     تـند    بادي    نديدي    گزند
چو  برگشت  چرخ  از  برش  چـند سال
يکي   کودکي   گـشـت   با   فر   و  يال
بـه  کشتي  شدي  با  بزرگان  به کوي
کـسي   را   نـبودي   تـن   و   زور  اوي
هـمـه      کودکان     هـمـگروه     آمدند
بـه     يکـبارگي     زو     سـتوه    آمدند
بـه     فرياد    شد    گازر    از    کار    او
هـمي     تيره     شد     تيز     بازار    او
بدو  گفت  کاين  جامه  برزن  به سنـگ
کـه  از  پيشه  جستن  ترا  نيست ننگ
چو    داراب    زان    پيشـه   بـگريخـتي
هـمي   گازر   از   ديده   خون   ريخـتي
شدي   روزگارش  به  جستـن  دو  بـهر
نشان خواستي زو به دشت و به شهر
بـه  جاييش  ديدي  کماني  به  دسـت
بـه  آيين  گشاده  بر  و  بسته شسـت
کـمان   بسـتدي   سرد   گفتي   بدوي
کـه    اي    پرزيان   گرگ   پرخاشـجوي
چـه   گردي   همي  گرد  تير  و  کـمان
بـه   خردي   چرا   گشتـه‌اي   بدگـمان
بـه   گازر   چنين  گفت  کاي  باب  مـن
چرا     تيره    گرداني    اين    آب    مـن
بـه   فرهـنـگيان   ده   مرا   از   نخست
چو   آموخـتـم   زند   و   استا   درسـت
ازان  پـس  مرا  پيشـه  فرمان  و  جوي
کـنون   از   من  اين  کدخدايي  مـجوي
بدو     مرد     گازر     بـسي    برشـمرد
ازان    پـس   بـه   فرهنگيانش   سـپرد
بياموخـت   فرهـنـگ   و   شد   برمنش
برآمد       ز      پيغاره      و      سرزنـش
بدان     پرورانـنده     گـفـت     اي    پدر
نيايد       ز       مـن       گازري      کارگر
ز   مـن   جاي   مهرت  بي‌انديشه  کـن
ز    گيتي    سواري   مرا   پيشـه   کـن
نـگـه      کرد     گازر     سواري     تـمام
عـنان   پيچ   و  اسپ  افگـن  و  نيک‌نام
سـپردش       بدو       روزگاري       دراز
بياموخـت    هرچـش    بدان    بد    نياز
عـنان    و   سـنان   و   سپر   داشـتـن
بـه        آوردگـه       باره       برگاشـتـن
هـمان   زخـم   چوگان  و  تير  و  کـمان
هـنرجوي      دور     از     بد     بدگـمان
بران  گونه  شد  زين  هنرها  که  چنـگ
نـسودي    بـه    آورد    با    او    پـلـنـگ
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_aqa_mohammad_qajar.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com