| کـنون آفرين جـهانآفرين |
| بـخوانيم بر شـهريار زمين |
| ابوالقاسم آن شاه خورشيد چهر |
| بياراسـت گيتي به داد و به مهر |
| نـجويد جز از خوبي و راسـتي |
| نيارد بداد اندرون کاسـتي |
| جـهان روشن از تاج محمود باد |
| همـه روزگارانـش مسعود باد |
| هـميشـه جوان تا جواني بود |
| هـمان زنده تا زندگاني بود |
| چه گفت آن سراينده دهقان پير |
| ز گشـتاسـپ وز نامدار اردشير |
| وزان نامداران پاکيزهراي |
| ز داراب وز رسـم و راي هـماي |
| چو دارا به تخت مهي برنشست |
| کمر بر ميان بست و بگشاد دست |
| چـنين گفـت با موبدان و ردان |
| بزرگان و بيداردل بـخردان |
| که گيتي نجستم به رنج و به داد |
| مرا تاج يزدان بـه سر بر نـهاد |
| شگفـتيتر از کار من در جهان |
| نـبيند کـسي آشـکار و نهان |
| ندانيم جز داد پاداش اين |
| کـه بر ما پس از ما کنـند آفرين |
| نـبايد کـه پيچد کس از رنج ما |
| ز بيشي و آگـندن گـنـج ما |
| زمانـه ز داد مـن آباد باد |
| دل زير دسـتان ما شاد باد |
| ازان پس ز هندوسـتان و ز روم |
| ز هر مرز باارز و آباد بوم |
| برفـتـند با هديه و با نـثار |
| بجستـند خشـنودي شـهريار |
| چـنان بد که روزي ز بهر گلـه |
| بيامد کـه اسـپان ببيند يلـه |
| ز پستي برآمد بـه کوهي رسيد |
| يکي بيکران ژرف دريا بديد |
| بـفرمود کز روم و وز هـندوان |
| بيارند کارآزموده گوان |
| بـجويند زان آب دريا دري |
| رسانـند رودي به هر کـشوري |
| چو بگـشاد دانـنده از آب بـند |
| يکي شهر فرمود بس سودمـند |
| چو ديوار شـهر اندرآورد گرد |
| ورا نام کردند داراب گرد |
| يکي آتـش افروخـت از تيغ کوه |
| پرسـتـنده آذر آمد گروه |
| ز هر پيشهيي کارگر خواستـند |
| هـمي شـهر ايران بياراستند |
| بـه هر سو فرستاد بيمر سپاه |
| ز دشمن همي داشت گيتي نگاه |
| جـهان از بدانديش بيبيم کرد |
| دل بدسـگالان بدو نيم کرد |
