| ز کرمان کس آمد سوي اصـفـهان |
| بـه جايي که بودند ز ايران مـهان |
| بـه نزديک پوشيدهرويان شاه |
| بيامد يکي مرد با دسـتـگاه |
| بديشان درود سـکـندر بـبرد |
| هـمـه کار دارا بر ايشان شـمرد |
| چـنين گفـت کز مرگ شاهان داد |
| نـباشد دل دشمن و دوست شاد |
| بدانيد کامروز دارا مـنـم |
| گر او شد نـهان آشـکارا مـنـم |
| فزونـسـت ازان نيکويها کـه بود |
| بـه تيمار رخ را نـشايد شـخود |
| هـمـه مرگ راييم شاه و سـپاه |
| اگر دير مانيم اگر چـند گاه |
| بـنـه سوي شـهر صطخر آوريد |
| بـپويند ما نيز فـخر آوريد |
| همانسـت ايران که بود از نخست |
| بـباشيد شاداندل و تـندرسـت |
| نوشتـند نامـه بـه هر کشوري |
| بـه هر نامداري و هر مـهـتري |
| ز اسـکـندر فيلـقوس بزرگ |
| جـهانـگير و با کينهجويان سترگ |
| بداد و دهـش دل توانـگر کـنيد |
| بر آزادگي بر سر افـسر کـنيد |
| کـه فرجام هـم روزمان بـگذرد |
| زمانـه پي ما هـمي بـشـمرد |
| وي موبدان نامـهيي همـچـنين |
| پرافروزش و پوزش و آفرين |
| سر نامـه از پادشاه کيان |
| سوي کاردانان ايرانيان |
| چو عنبر سر خامه چين بشسـت |
| سر نامـه بود آفرين از نخـسـت |
| بران دادگر کو جـهان آفريد |
| پـس از آشـکارا نـهان آفريد |
| دو گيتي پديد آمد از کاف و نون |
| چراني بـه فرمان او در نـه چون |
| سپـهري برين سان که بيني روان |
| توانا و دانا جز او را مـخوان |
| بـباشد به فرمان او هرچ خواست |
| هـمـه بـندگانيم و او پادشاست |
| ازو باد بر نامداران درود |
| بر اندازه هر يکي بر فزود |
| جز از نيکنامي و فرهـنـگ و داد |
| ز کردار گيتي مـگيريد ياد |
| بـه پيروزي اندر غـم آمد مرا |
| بـه سور اندرون ماتـم آمد مرا |
| بدارنده آفـتاب بـلـند |
| کـه بر جان دارا نجسـتـم گزند |
| مر آن شاه را دشمن از خانـه بود |
| يکي بـنده بودش نـه بيگانـه بود |
| کـنون يافـت بادافره ايزدي |
| چو بد ساخت آمد بـه رويش بدي |
| شـما داد جوييد و پيمان کـنيد |
| زبان را بـه پيمان گروگان کـنيد |
| چو خواهيد کز چرخ يابيد بـخـت |
| ز مـن بدره و برده و تاج و تـخـت |
| پر از درد داراسـت روشـن دلـم |
| بـکوشـم کز اندرز او نگسـلـم |
| هرانـکـس کـه آيد بدين بارگاه |
| درم يابد و ارج و تـخـت و کـلاه |
| چو خواهد که باشد به ايوان خويش |
| نـگردد گريزان ز پيمان خويش |
| بيابـند چيزي کـه خواهد ز گنـج |
| ازان پـس نبيند کسي درد و رنـج |
| درم را بـه نام سـکـندر زنيد |
| بـکوشيد و پيمان ما مشـکـنيد |
| نشستنـگـه شـهرياران خويش |
| بـسازيد زين پـس بـه آيين پيش |
| مداريد بازار بيپاسـبان |
| کـه راند هـمي نام مـن بر زبان |
| مداريد بيمرزبان مرز خويش |
| پديد آوريد اندرين ارز خويش |
| بدان تا نـباشد ز دزدان گزند |
| بـمانيد شاداندل و سودمـند |
| ز هر شـهر زيبا پرسـتـندهيي |
| پر از شرم بيداردل بـندهيي |
| کـه شايد بـه مشـکوي زرين ما |
| بداند پرسـتيدن آيين ما |
| چـنان کو برفـتـن نـباشد دژم |
| نـشايد کـه بر برده باشد ستـم |
| فرسـتيد سوي شبـسـتان ما |
| بـه نزديک خـسروپرسـتان ما |
| غريبان کـه بر شـهرها بـگذرند |
| چـمانـنده پاي و لـبان ناچرند |
| دل از عيب صافي و صوفي بـه نام |
| بـه دوريشي اندر دلي شادکام |
| ز خواهـندگان نامشان سر کـنيد |
| شـمار اندر آغاز دفـتر کـنيد |
| هرآنکس که هست از شما مستمند |
| کـجا يافـت از کارداري گزند |
| دل و پشـت بيدادگر بشـکـنيد |
| هـمـه بيخ و شاخش ز بن برکنيد |
| نـهادن بد و کار کردن بدوي |
| بيابم همان چون کنم جست و جوي |
| کـنـم زنده بر دار بدنام را |
| کـه گـم کرد ز آغاز فرجام را |
| کـسي کو ز فرمان ما بـگذرد |
| بـه فرجام زان کار کيفر برد |
| چو نامـه فرستاده شد برگرفـت |
| جـهاني بـه آرام در بر گرفـت |
| ز کرمان بيامد به شـهر صـطـخر |
| بـه سر بر نهاد آن کيي تاج فـخر |
| تو راز جـهان تا تواني مـجوي |
| کـه او زود پيچد ز جوينده روي |
