FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی دارای داراب arrow بر دار کشیدن اسکندر کشندگان دارا ونامه نوشتن به کارگزاران ایران
بر دار کشیدن اسکندر کشندگان دارا ونامه نوشتن به کارگزاران ایران چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

بر دار کشیدن اسکندر کشندگان دارا ونامه نوشتن به کارگزاران ایران

ز  کرمان  کس  آمد  سوي  اصـفـهان
بـه   جايي  که  بودند  ز  ايران  مـهان
بـه      نزديک     پوشيده‌رويان     شاه
بيامد     يکي     مرد     با    دسـتـگاه
بديشان      درود      سـکـندر      بـبرد
هـمـه   کار   دارا   بر  ايشان  شـمرد
چـنين   گفـت  کز  مرگ  شاهان  داد
نـباشد  دل  دشمن  و  دوست  شاد
بدانيد        کامروز        دارا        مـنـم
گر    او   شد   نـهان   آشـکارا   مـنـم
فزونـسـت    ازان    نيکويها   کـه   بود
بـه    تيمار   رخ   را   نـشايد   شـخود
هـمـه   مرگ   راييم   شاه   و  سـپاه
اگر     دير     مانيم    اگر    چـند    گاه
بـنـه    سوي    شـهر    صطخر   آوريد
بـپويند       ما      نيز      فـخر      آوريد
همانسـت  ايران  که  بود  از  نخست
بـباشيد    شادان‌دل    و   تـن‌درسـت
نوشتـند    نامـه    بـه    هر   کشوري
بـه    هر   نامداري   و   هر   مـهـتري
ز       اسـکـندر      فيلـقوس      بزرگ
جـهانـگير   و   با   کينه‌جويان  سترگ
بداد    و   دهـش   دل   توانـگر   کـنيد
بر    آزادگي    بر   سر   افـسر   کـنيد
کـه    فرجام    هـم    روزمان   بـگذرد
زمانـه    پي    ما    هـمي    بـشـمرد
وي     موبدان    نامـه‌يي    همـچـنين
پرافروزش      و     پوزش     و     آفرين
سر      نامـه      از     پادشاه     کيان
سوي            کاردانان            ايرانيان
چو  عنبر  سر  خامه  چين  بشسـت
سر   نامـه   بود   آفرين   از  نخـسـت
بران      دادگر     کو     جـهان     آفريد
پـس     از     آشـکارا     نـهان    آفريد
دو   گيتي   پديد  آمد  از  کاف  و  نون
چراني   بـه   فرمان   او  در  نـه  چون
سپـهري  برين  سان  که  بيني  روان
توانا    و    دانا    جز    او   را   مـخوان
بـباشد   به  فرمان  او  هرچ  خواست
هـمـه   بـندگانيم   و   او   پادشاست
ازو       باد       بر      نامداران      درود
بر     اندازه     هر     يکي     بر    فزود
جز   از   نيک‌نامي  و  فرهـنـگ  و  داد
ز      کردار      گيتي      مـگيريد     ياد
بـه    پيروزي    اندر    غـم    آمد    مرا
بـه    سور    اندرون   ماتـم   آمد   مرا
بدارنده              آفـتاب              بـلـند
کـه    بر   جان   دارا   نجسـتـم   گزند
مر  آن  شاه  را  دشمن  از  خانـه بود
يکي   بـنده   بودش   نـه   بيگانـه  بود
کـنون       يافـت       بادافره      ايزدي
چو  بد  ساخت  آمد  بـه  رويش  بدي
شـما    داد   جوييد   و   پيمان   کـنيد
زبان   را   بـه   پيمان   گروگان   کـنيد
چو   خواهيد   کز   چرخ   يابيد  بـخـت
ز  مـن  بدره  و  برده  و  تاج  و  تـخـت
پر   از   درد   داراسـت   روشـن  دلـم
بـکوشـم    کز    اندرز    او    نگسـلـم
هرانـکـس    کـه    آيد    بدين    بارگاه
درم   يابد   و   ارج   و  تـخـت  و  کـلاه
چو  خواهد  که باشد به ايوان خويش
نـگردد    گريزان    ز    پيمان    خويش
بيابـند   چيزي   کـه   خواهد   ز  گنـج
ازان  پـس  نبيند  کسي  درد  و  رنـج
درم    را    بـه    نام    سـکـندر    زنيد
بـکوشيد    و    پيمان   ما   مشـکـنيد
نشستنـگـه      شـهرياران      خويش
بـسازيد   زين   پـس   بـه  آيين  پيش
مداريد            بازار           بي‌پاسـبان
کـه   راند   هـمي   نام   مـن  بر  زبان
مداريد      بي‌مرزبان     مرز     خويش
پديد     آوريد     اندرين     ارز    خويش
بدان    تا    نـباشد    ز    دزدان   گزند
بـمانيد      شادان‌دل     و     سودمـند
ز    هر    شـهر    زيبا    پرسـتـنده‌يي
پر     از     شرم     بيداردل     بـنده‌يي
کـه   شايد   بـه   مشـکوي   زرين  ما
بداند        پرسـتيدن        آيين        ما
چـنان     کو    برفـتـن    نـباشد    دژم
نـشايد   کـه   بر   برده   باشد  ستـم
فرسـتيد     سوي     شبـسـتان    ما
بـه      نزديک     خـسروپرسـتان     ما
غريبان    کـه    بر    شـهرها   بـگذرند
چـمانـنده     پاي    و    لـبان    ناچرند
دل  از  عيب  صافي  و صوفي بـه نام
بـه    دوريشي   اندر   دلي   شادکام
ز   خواهـندگان   نامشان   سر  کـنيد
شـمار     اندر     آغاز     دفـتر    کـنيد
هرآنکس که هست از شما مستمند
کـجا     يافـت     از     کارداري    گزند
دل    و    پشـت    بيدادگر   بشـکـنيد
هـمـه  بيخ  و  شاخش  ز  بن  برکنيد
نـهادن     بد    و    کار    کردن    بدوي
بيابم  همان چون کنم جست و جوي
کـنـم     زنده     بر     دار     بدنام    را
کـه    گـم    کرد   ز   آغاز   فرجام   را
کـسي    کو    ز    فرمان   ما   بـگذرد
بـه     فرجام    زان    کار    کيفر    برد
چو   نامـه   فرستاده   شد   برگرفـت
جـهاني    بـه    آرام    در   بر   گرفـت
ز   کرمان   بيامد   به   شـهر  صـطـخر
بـه  سر  بر  نهاد  آن  کيي  تاج  فـخر
تو    راز    جـهان    تا   تواني   مـجوي
کـه   او   زود   پيچد   ز   جوينده  روي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_aqa_mohammad_qajar.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com