FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی دارای داراب arrow كشته شدن دارا به دست دستوران خود
كشته شدن دارا به دست دستوران خود چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

كشته شدن دارا به دست دستوران خود

چو   آن   پاسخ   نامـه   دارا  بـخواند
ز   کار   جهان   در  شگفـتي  بـماند
سرانـجام   گفت  اين  ز  کشتن  بتر
کـه   مـن   پيش  رومي  ببندم  کمر
سـتودان    مرا   بهـتر   آيد   ز   ننـگ
يکي  داستان  زد  برين  مرد  سنـگ
کـه   گر   آب   دريا   بـخواهد   رسيد
درو     قـطره     باران     نيايد     پديد
هـمي  بودمي  يار  هرکس به جنگ
چو  شد  مر  مرا زين نشان کار تنگ
نبينـم   هـمي   در  جهان  يار  کس
بـجز     ايزدم     نيسـت     فريادرس
چو   ياور   نـبودش   ز  نزديک  و  دور
يکي   نامـه   بـنوشـت   نزديک   فور
پر   از   لابـه   و   زيردسـتي   و  درد
نـخـسـت   آفرين   بر   جهاندار   کرد
دگر    گـفـت   کاي   مهتر   هـندوان
خردمـند    و    دانا    و   روشـن‌روان
هـمانا    کـه    نزد    تو    آمد    خـبر
کـه  ما  را  چه  آمد  ز  اختر بـه سر
سـکـندر    بياورد    لـشـکر    ز   روم
نـه    برماند    ما   را   نـه   آباد   بوم
نـه   پيوند  و  فرزند  و  تخت  و  کـلاه
نـه  ديهيم  شاهي  نه  گنج و سپاه
ار    ايدونـک    باشي    مرا   يارمـند
کـه    از    خويشـتـن   بازدارم   گزند
فرستمـت   چـندان   گهرها   ز  گنج
کزان   پـس  نبيني  تو  از  گنج  رنـج
هـمان   در  جهان  نيز  نامي  شوي
بـه    نزد    بزرگان    گرامي    شوي
هيوني    برافـگـند    بر    سان    باد
بيامد       بر      فور      فوران      نژاد
چو  اسکندر  آگاه  شد  زين  سخـن
کـه    داراي   دارا   چه   افگـند   بـن
بـفرمود       تا      برکـشيدند      ناي
غو  کوس  برخاست  و هـندي دراي
بيامد    ز   اصطـخر   چـندان   سـپاه
کـه  خورشيد  بر  چرخ  گم  کرد  راه
برآمد   خروش   سـپاه   از   دو  روي
بي‌آرام     شد    مردم    جـنـگـجوي
سکـندر   بـه   آيين   صفي  برکشيد
هوا    نيلـگون    شد    زمين   ناپديد
چو    دارا   بياورد   لـشـکر   بـه   راه
سـپاهي    نـه    بر   آرزو   رزمـخواه
شکستـه  دل  و  گشته از رزم سير
سر    بـخـت   ايرانيان   گشتـه   زير
نياويخـتـند       ايچ       با       روميان
چو  روبه  شد  آن  دشـت شير ژيان
گرانـمايگان        زينـهاري       شدند
ز   اوج   بزرگي   بـه   خواري  شدند
چو   دارا  چنان  ديد  برگاشـت  روي
گريزان  همي  رفـت  با  هاي  هوي
برفـتـند    با    شاه    سيصد   سوار
از   ايران   هرانکـس   کـه  بد  نامدار
دو   دسـتور  بودش  گرامي  دو  مرد
کـه   با   او  بدندي  به  دشت  نـبرد
يکي     موبدي     نام     او     ماهيار
دگر      مرد      را     نام     جانوشيار
چو  ديدند  کان  کار  بي‌سود گشـت
بـلـند   اخـتر   و   نام   دارا   گذشت
يکي  با  دگر  گفت  کين  شوربخـت
ازو  دور  شد  افسر  و  تاج  و تـخـت
بـبايد    زدن    دشـنـه‌يي   بر   برش
وگر   تيغ   هـندي   يکي   بر  سرش
سکـندر   سـپارد   به   ما   کشوري
بدين    پادشاهي   شويم   افـسري
هـمي  رفـت  با  او  دو  دستور اوي
کـه   دسـتور   بودند   و  گنجور  اوي
مهين  بر چپ و ماهيارش به راست
چو شب تيره شد از هوا باد خاست
يکي    دشنـه    بگرفـت   جانوشيار
بزد    بر    بر    و    سينـه    شـهريار
نـگون    شد    سر    نامـبردار   شاه
ازو     بازگشـتـند     يکـسر    سـپاه
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_shah_safi-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com