| چو خورشيد برزد سر از کوه و راغ |
| زمين شد بـه کردار زرين چراغ |
| جـهاندار دارا سپـه برگرفـت |
| جـهان چادر قير بر سرگرفـت |
| بياورد لـشـکر ز رود فرات |
| بـه هامون سپه بيش بود از نبات |
| سـکـندر چو بشنيد کامد سپاه |
| بزد کوس و آورد لشـکر بـه راه |
| دو لشـکر که آن را کرانه نـبود |
| چو اسـکـندر اندر زمانه نـبود |
| ز ساز و ز گردان هر دو گروه |
| زمين هـمـچو دريا بد و گرد کوه |
| ز خـفـتان وز خنجر هـندوان |
| ز بالا و اسـپ وز برگـسـتوان |
| دو رويه سپه برکـشيدند صـف |
| ز خنجر همي يافت خورشيد تـف |
| بـه پيش سـپاه آوريدند پيل |
| جـهان شد بـه کردار درياي نيل |
| سواران جنگ از پـس و پيل پيش |
| همـه برگرفته دل از جان خويش |
| تو گفتي هوا خون خروشد همي |
| زمين از خروشش بجوشد هـمي |
| ز بـس ناله بوق و هـندي دراي |
| هـمي کوه را دل برآمد ز جاي |
| ز آواز اسـپان و بانـگ سران |
| چرنـگيدن گرزهاي گران |
| تو گفتي زمين کوه جنگي شدست |
| ز گرد آسمان روي زنگي شدست |
| بـه يک هفته گردان پرخاشجوي |
| بـه روي اندر آورده بودند روي |
| بهـشـتـم برآمد يکي تيره گرد |
| بران سان که خورشيد شد لاژورد |
| بـپوشيد ديدار ايران سـپاه |
| گريزان برفـتـند از آن رزمـگاه |
| سـپاه سکـندر پس اندر دمان |
| يکي پرغـم و ديگري شادمان |
| سـکـندر بـشد تا لـب رودبار |
| بکـشـتـند ز ايرانيان بيشمار |
| سـپاه از لـب رود برگاشتـند |
| بـفرمود تا رود بـگذاشـتـند |
| بـه پيروزي آمد بران رزمـگاه |
| کـجا پيش بود آن گزيده سـپاه |
