FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی دارای داراب arrow آمدن سكندر به پیغمبری خویش نزد دارا
آمدن سكندر به پیغمبری خویش نزد دارا چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۸ مرداد ۱۳۸۶

آمدن سكندر به پیغمبری خویش نزد دارا

سـکـندر   چو   بشـنيد   کامد   سپاه
پذيره      شدن      را     بـپيمود     راه
ميان   دو   لشکر  دو  فرسـنـگ  ماند
سـکـندر     گرانـمايگان     را    بخواند
چو   سير   آمد   از   گفتـه  رهـنـماي
چنين گفت کاکنون جزين نيست راي
که  من  چون  فرستاده‌يي پيش اوي
شوم    برگرايم   کـم   و   بيش   اوي
کـمر     خواسـت    پرگوهر    شاهوار
يکي      خـسروي     جامـه     زرنـگار
بـبردند       بالاي       زرين       سـتام
بـه    زين    اندرون    تيغ    زرين   نيام
سواري     ده     از     روميان    برگزيد
کـه   دانـند   هرگونه   گفت  و  شنيد
ز    لـشـکر    بيامد    سـپيده    دمان
خود     و     نامداران     ابا     ترجـمان
چو     آمد     بـه    نزديک    دارا    فراز
پياده    شد   و   برد   پيشـش   نـماز
جـهاندار    دارا    مر    او    را   بـخواند
بـپرسيد   و   بر   زير   گاهش  نـشاند
هـمـه          نامداران          فروماندند
بروبر       نـهان       آفرين       خواندند
ز    ديدار    آن    فر    و   فرهـنـگ   او
ز    بالا   و   از   شاخ   و   آهـنـگ   او
همانگه  چو بنشست بر پاي خاست
پيام     سکـندر    بياراسـت    راسـت
نـخـسـت    آفرين    کرد   بر   شهريار
کـه      جاويد      بادا     سر     تاج‌دار
سکـندر   چـنين   گفت  کاي  نيک‌نام
بـه   گيتي   بهرجاي   گسـترده   کام
مرا   آرزو   نيسـت   با   شاه   جـنـگ
نـه    بر   بوم   ايران   گرفـتـن   درنـگ
برآنـم     کـه     گرد     زمين    اندکي
بـگردم     بـبينـم    جـهان    را    يکي
همـه   راسـتي   خواهم   و   نيکويي
بـه    ويژه   کـه   سالار   ايران   تويي
اگر   خاک   داري   تو   از   مـن   دريغ
نـشايد   سـپردن   هوا   را   چو   ميغ
چـنين   با   سپاه   آمدي   پيش  مـن
نـه   آگاهي   از  راي  کم  بيش  مـن
چو     رزم     آوري    باتو    رزم    آورم
ازين        بوم       بي‌رزم       برنـگذرم
گزين     کـن     يکي     روزگار     نـبرد
برين    باش    و    زين   آرزو   برمـگرد
کـه  مـن  سر  نپيچم  ز  جنگ سران
وگر    چـند    باشد   سـپاهي   گران
چو   دارا   بديد   آن   دل   و   راي   او
سخـن   گفـتـن   و   فر   و   بالاي  او
تو  گفتي  که  داراست  بر تخـت عاج
ابا   ياره   و   طوق   و   با   فر   و  تاج
بدو   گـفـت   نام  و  نژاد  تو  چيسـت
کـه  بر  فر  و  شاخت نشان کييست
از        اندازه        کـهـتران        برتري
مـن   ايدون   گمانم   که   اسکـندري
بدين   فر   و   بالا   و  گـفـتار  و  چـهر
مـگر    تـخـت    را    پروريدت   سپـهر
چـنين  داد  پاسخ  که  اين کس نکرد
نـه   در   آشـتي   و   نـه   اندر   نـبرد
نـه    گويندگان    بر    درش   کـمـترند
کـه    بر    تارک    بـخردان    افـسرند
کـجا   خود   پيام   آرد   از  خويشـتـن
چـنان     شـهرياري     سر    انجـمـن
سـکـندر     بدان    مايه    دارد    خرد
کـه     از    راي    پيشينـگان    بـگذرد
پيامـم    سپـهـبد    بدين    گونه   داد
بگفـتـم   بـه   شاه   آنچ   او  کرد  ياد
بياراسـتـندش         يکي         جايگاه
چـنانـچون       بود      درخور      پايگاه
سـپـهدار    ايران    چو   بنـهاد   خوان
بـه    سالار    فرمود    کو   را   بـخوان
چو  نان  خورده  شد مجلس آراستند
مي   و  رود  و  رامشگران  خواستـند
سکـندر   چو  خوردي  مي  خوشگوار
نـهادي    سـبـک   جام   را   بر   کـنار
چـنين  تا  مي  و  جام چندي بگشت
نـهادن     ز     اندازه    اندر    گذشـت
دهـنده     بيامد    بـه    دارا    بگـفـت
کـه  رومي  شد  امروز  با  جام جفت
بـفرمود     تا     زو     بـپرسـند    شاه
کـه   جام   نـبيد   از  چه  داري  نـگاه
بدو  گفت  ساقي  که اي شير فـش
چـه  داري  همي  جام  زرين به کش
سکـندر   چـنين  داد  پاسخ  که  جام
فرسـتاده    را    باشد    اي    نيک‌نام
گر    آيين    ايران   جز   اينـسـت   راه
بـبر   جام   زرين   سوي   گـنـج  شاه
بـخـنديد     از     آيين     او     شـهريار
يکي       جام       پرگوهر       شاهوار
بـفرمود     تا     بر    کفـش    برنـهـند
يکي   سرخ   ياقوت   بر   سر   نـهـند
هـم‌اندر    زمان    باژ    خواهان    روم
کـجا   رفـتـه   بودند   زان   مرز  و  بوم
ز     خانـه     بدان     بزمـگاه     آمدند
خرامان    بـه    نزديک    شاه    آمدند
فرسـتاده      روي     سـکـندر     بديد
بر    شاه    رفـت    آفرين    گـسـتريد
بدو   گفت  کاين  مهتر  اسکندرسـت
کـه  بر  تخت  با  گرز  و با افسرسـت
بدانـگـه    کـه   ما   را   بفرمود   شاه
برفـتيم        نزديک       او       باژخواه
برآشـفـت   و   ما  را  بدان  خوار  کرد
بـه    گـفـتار    با    شاه    پيکار    کرد
چو     از     پادشاهيش     بـگريخـتـم
شـب     تيره     اسـپان    برانگيختـم
نديديم      مانـنده      او      بـه     روم
دلير   آمدسـت   اندرين   مرز   و   بوم
هـمي        برگرايد        سـپاه       ترا
هـمان   گـنـج   و   تخت   و   کلاه  ترا
چو   گفـت   فرستاده   بشـنيد   شاه
فزون    کرد    سوي   سـکـندر   نـگاه
سکـندر     بدانـسـت     کاندر    نـهان
چـه    گفـتـند    با    شـهريار    جهان
هـمي   بود   تا   تيره‌تر   گـشـت  روز
سوي    باخـتر    گـشـت    گيتي‌فروز
بيامد      بـه      دهـليز      پرده‌سراي
دلاور    بـه    اسـپ   اندر   آورد   پاي
چـنين  گفت  پس  با سواران خويش
بـلـنداخـتر      و     نامداران     خويش
که ما را کنون جان به اسپ اندرست
چو  سستي  کند  باد ماند به دسـت
هـمـه         بادپايان        برانـگيخـتـند
ز      پيش      جـهاندار      بـگريخـتـند
چو    دارا    سر   و   افـسر   او   نديد
بـه   تاريکي   از   چشـم   شد  ناپديد
نگهـبان    فرسـتاد    هـم    در   زمان
بـه      نزديکي      خيمـه      بدگـمان
چو     رفـتـند    بيداردل    رفـتـه    بود
نـه   بخـت   چنان   پادشا  خفته  بود
پـس     او     فرسـتاد     دارا     سوار
دليران      و      پرخاشـجويان     هزار
چو   باد   از  پس  او  هـمي  تاخـتـند
شـب    تيره    بد    راه    نشـناخـتـند
طـلايه       بديدند       گـشـتـند      باز
نـبد    سود    جز   رنـج   و   راه   دراز
چو   اسـکـندر   آمد   بـه   پرده‌سراي
برفـتـند     گردان     رومي    ز    جاي
بديدند    شـب    شاه    را    شادکام
بـه   پيش   اندرون   پرگـهر  چار  جام
بـه   گردان   چنين   گفـت   کاباد  بيد
بدين    فرخي    فال    ما    شاد   بيد
کـه   اين  جام  پيروزي  جان  ماسـت
سر    اخـتران    زير   فرمان   ماسـت
هـم   از   لشکرش   برگرفتم   شـمار
فراوان   کم  است  از  شـنيده  سوار
همـه    جـنـگ    را    تيغها    برکشيد
وزين  دشت  هامون  سر  اندرکـشيد
چو   در  جنـگ  تن  را  بـه  رنـج  آوريد
ازان   رنـج   شاهي   و   گـنـج   آوريد
جـهان      آفرينـنده     يار     منـسـت
سر     اخـتر    اندر    کـنار    منـسـت
بزرگان        برو       خواندند       آفرين
کـه    آباد    بادا    بـه    قيصر    زمين
فداي    تو    بادا    تـن    و    جان   ما
برينـسـت       جاويد       پيمان      ما
ز    شاهان    کـه   يارد   بدن   يار   تو
بـه    مردي    و    بالا    و    ديدار    تو
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_aqa_mohammad_qajar.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com