| چو دارا به دل سوک داراب داشـت |
| بـه خورشيد تاج مهي برفراشـت |
| يکي مرد بر تيز و برنا و تـند |
| شده با زبان و دلـش تيغ کـند |
| چو بنشست برگاه گفـت اي سران |
| سرافراز گردان و کـنداوران |
| سري را نخواهم که افـتد بـه چاه |
| نـه از چاه خوانم سوي تخت و گاه |
| کـسي کو ز فرمان مـن بـگذرد |
| سرش را همي تن به سر نشـمرد |
| وگر هيچ تاب اندر آرد بـه دل |
| بـه شمـشير باشم ورا دلگسل |
| جز از ما هرانکس که دارند گـنـج |
| نخواهـم کـس شاددل ما به رنج |
| نخواهـم کـه باشد مرا رهنماي |
| منـم رهـنـماي و منم دلگشاي |
| ز گيتي خور و بخش و پيمان مراست |
| بزرگي و شاهي و فرمان مراسـت |
| دبير خردمـند را پيش خواند |
| ز هر در فراوان سـخـنـها براند |
| يکي نامـه بـنوشـت فرخ دبير |
| ز داراي داراب بـن اردشير |
| بـهر سو که بد شاه و خودکامهيي |
| بـفرمود چون خنـجري نامـهيي |
| کـه هرکو ز راي و ز فرمان مـن |
| بـپيچد بـبيند سرافـشان مـن |
| هـمـه گوش يکسر به فرمان نهيد |
| اگر جان سـتانيد اگر جان دهيد |
| سر گـنـجـهاي پدر برگـشاد |
| سـپـه را همه خواند و روزي بداد |
| ز چار اندرآمد درم تا بـهـشـت |
| يکي را بجام و يکي را به تـشـت |
| درم داد و دينار و برگـسـتوان |
| هـمان جوشـن و تيغ و گرز گران |
| هرانکـس کـه بد کار ديده سري |
| ببـخـشيد بر هر سري کشوري |
| يکي را ز گردنـکـشان مرز داد |
| سـپـه را هـمـه چيز باارز داد |
| فرسـتاده آمد ز هر کـشوري |
| ز هر نامداري و هر مـهـتري |
| ز هـند و ز خاقان و فـغـفور چين |
| ز روم و ز هر کشوري همـچـنين |
| هـمـه پاک با هديه و باژ و ساو |
| نـه پي بود با او کسي را نـه تاو |
| يکي شارسـتان کرد نوشاد نام |
| بـه اهواز گشـتـند زو شادکام |
| کـسي را کـه درويش بد داد داد |
| بـه خواهـندگان گنـج و بنياد داد |
