| بـه روز سديگر برون رفـت شاه |
| ابا لـشـکر و ساز نـخـچيرگاه |
| بزرگان ايران ز بـهر شـکار |
| بـه درگاه رفـتـند سيصد سوار |
| ابا هر سواري پرسـتـنده سي |
| ز ترک و ز رومي و از پارسي |
| پرسـتـنده سيصد ز ايوان شاه |
| برفـتـند با ساز نـخـچيرگاه |
| ز ديبا بياراسـتـه صد شـتر |
| رکابـش هـمـه زر و پالانـش در |
| ده اشـتر نشستـنـگـه شاه را |
| بـه ديبا بياراسـتـه گاه را |
| بـه پيش اندر آراسته هفـت پيل |
| برو تـخـت پيروزه هـمرنـگ نيل |
| هـمـه پايه تـخـت زر و بـلور |
| نشستـنـگـه شاه بـهرام گور |
| ابا هر يکي تيغزن صد غـلام |
| بـه زرين کـمرها و زرين سـتام |
| صد اشـتر بد از بهر رامـشـگران |
| هـمـه بر سران افسر از گوهران |
| ابا بازداران صد و شـسـت باز |
| دو صد چرغ و شاهين گردنفراز |
| پـساندر يکي مرغ بودي سياه |
| گراميتر آن بود بر چـشـم شاه |
| سياهي بـه چنگ و به منـقار زرد |
| چو زر درخـشـنده بر لاژورد |
| هـمي خواندش شاه طغري به نام |
| دو چشمش به رنگ پر از خون دو جام |
| کـه خاقان چينـش فرسـتاده بود |
| يکي تـخـت با تاج بيجاده بود |
| يکي طوق زرين زبرجد نـگار |
| چهـل ياره و سي و شش گوشوار |
| شـتروار سيصد طرايف ز چين |
| فرسـتاد و ياقوت سيصد نـگين |
| پـس بازداران صد و شـسـت يوز |
| بـبردند با شاه گيتي فرزو |
| بياراسـتـه طوق يوز از گـهر |
| بدو اندر افـگـنده زنـجير زر |
| بيامد شهنشاه زين سان به دشـت |
| هـمي تاجش از مشتري برگذشت |
| هرانـکـس کـه بودند نخچيرجوي |
| سوي آب دريا نـهادند روي |
| جـهاندار بـهرام هر هفـت سال |
| بدان آب رفـتي بـه فرخـنده فال |
| چو لـشـکر بـه نزديک دريا رسيد |
| شـهـنـشاه دريا پر از مرغ ديد |
| بزد طـبـل و طـغري شد اندر هوا |
| شـکيبا نـبد مرغ فرمانروا |
| زبون بود چـنـگال او را کلـنـگ |
| شـکاري چو نخـچير بود او پلنـگ |
| سرانـجام گشـت از جهان ناپديد |
| کلنـگي بـه چنـگ آمدش بردميد |
| بـپريد بر سان تير از کـمان |
| يکي بازدار از پـس اندر دمان |
| دل شاه گشت از پريدنش تـنـگ |
| هـمي تاخـت از پس به آواز زنگ |
| يکي باغ پيش اندر آمد فراخ |
| برآورده از گوشـه باغ کاخ |
| بـشد تازيان با تـني چـند شاه |
| هـمي بود لشـکر به نخـچيرگاه |
| چو بـهرام گور اندر آمد بـه باغ |
| يکي جاي ديد از برش تـند راغ |
| ميان گـلـسـتان يکي آبـگير |
| بروبر نـشـسـتـه يکي مرد پير |
| زمينـش بـه ديبا بياراسـتـه |
| هـمـه باغ پر بـنده و خواستـه |
| سـه دخـتر بر او نشسته چو عاج |
| نـهاده بـه سربر ز پيروزه تاج |
| بـه رخ چون بهار و به بالا بـلـند |
| بـه ابرو کـمان و به گيسو کمـند |
| يکي جام بر دسـت هر يک بـلور |
| بديشان نـگـه کرد بـهرام گور |
| ز ديدارشان چـشـم او خيره شد |
| ز باز و ز طـغري دلـش تيره شد |
| چو دهـقان پرمايه او را بديد |
| رخ او شد از بيم چون شـنـبـليد |
| خردمـند پيري و برزين بـه نام |
| دل او شد از شاه ناشادکام |
| برفـت از بر حوض برزين چو باد |
| بر شاه شد خاک را بوسـه داد |
| چـنين گفت کاي شاه خورشيدچهر |
| بـه کام تو گرداد گردان سـپـهر |
| نيارمـت گفتـن کـه ايدر بايست |
| بدين مرز مـن با سواري دويسـت |
| سر و نام برزين برآيد بـه ماه |
| اگر شاد گردد بدين باغ شاه |
| بـه برزين چنين گفت شاه جـهان |
| کـه امروز طغري شد از من نـهان |
| دلـم شد ازان مرغ گيرنده تـنـگ |
| کـه مرغان چو نخچير بد او پلنـگ |
| چـنين پاسـخ آورد به رزين به شاه |
| کـه اکـنون يکي مرغ ديدم سياه |
| ابا زنـگ زرين تنش هـمـچو قير |
| هـمان چنـگ و منقار او چون زرير |
| بيامد بران گوزبـن بر نشـسـت |
| بيايد هماکنون به بختت به دسـت |
| همانـگـه يکي بنده را گفت شاه |
| کـه رو گوزين کـن سراسر نـگاه |
| بـشد بـنده چون باد و آواز داد |
| کـه هـمواره شاه جهان باد شاد |
| کـه طغري به شاخي برآويختست |
| کـنون بازدارش بـگيرد به دسـت |
| چو طـغري پديد آمد آن پير گفـت |
| کـه اي بر زمين شاه بيبار و جفت |
| پي مرزبان بر تو فرخـنده باد |
| هـمـه تاجداران ترا بـنده باد |
| بدين شادي اکـنون يکي جام خواه |
| چو آرام دل يافـتي کام خواه |
| شـهـنـشاه گيتي بران آبـگير |
| فرود آمد و شادمان گـشـت پير |
| بيامد هـمانـگاه دسـتور اوي |
| هـمان گـنـج داران و گنجور اوي |
| بياورد برزين مي سرخ و جام |
| نـخـسـتين ز شاه جهان برد نام |
| بياورد خوان و خورش ساخـتـند |
| چو از خوردن نان بـپرداخـتـند |
| ازان پـس بياورد جامي بـلور |
| نـهادند بر دسـت بـهرام گور |
| جـهاندار بـهرام بـسـتد نـبيد |
| از اندازه خـط برتر کـشيد |
| چو برزين چنان ديد برگـشـت شاد |
| بيامد بـه هر جاي خـمي نـهاد |
| چو شد مست برزين بدان دخـتران |
| چـنين گـفـت کاي پرخرد مهتران |
| بدين باغ بـهرامـشاه آمدسـت |
| نـه گردنکـشي با سپاه آمدست |
| هـلا چامـه پيش آور اي چامهگوي |
| تو چـنـگ آور اي دخـتر ماهروي |
| برفـتـند هر سـه به نزديک شاه |
| نـهادند بر سر ز گوهر کـلاه |
| يکي پاي کوب و دگر چـنـگزن |
| سـه ديگر خوشآواز لشکر شکـن |
| بـه آواز ايشان شهـنـشاه جام |
| ز باده تـهي کرد و شد شادکام |
| بدو گـفـت کاين دخـتران کيند |
| کـه با تو بدين شادماني زيند |
| چـنين گفـت برزين که اي شهريار |
| مـبيناد بيتو کـسي روزگار |
| چـنان دان کـه اين دلبران منـند |
| پـسـنديده و دخـتران مـنـند |
| يکي چامـهگوي و يکي چنـگزن |
| سيم پاي کوبد شکـن بر شـکـن |
| چـهارم بـه کردار خرم بـهار |
| بدين سان که بيند همي شـهريار |
| بدان چامـهزن گفـت کاي ماهروي |
| بـپرداز دل چامـه شاه گوي |
| بـتان چامـه و چنگ برساختـند |
| يکايک دل از غـم بـپرداخـتـند |
| نخسـتين شهنـشاه را چامهگوي |
| چـنين گفـت کاي خسرو ماهروي |
| نـماني مـگر بر فـلـک ماه را |
| بـه شادي هـمان خـسرو گاه را |
| بـه ديدار ماهي و بالاي ساج |
| بـنازد بـتو تـخـت شاهي و تاج |
| خنـک آنـک شبـگير بيندت روي |
| خـنـک آنـک يابد ز موي تو بوي |
| ميان تنـگ چون شير و بازو ستـبر |
| هـمي فر تاجـت برآيد بـه ابر |
| بـه گـلـنار ماند هـمي چهر تو |
| بـه شادي بخـندد دل از مـهر تو |
| دلـت هـمـچو دريا و رايت چو ابر |
| شـکارت نبينـم هـمي جز هژبر |
| هـمي مو شکافي بـه پيکان تير |
| هـمي آب گردد ز داد تو شير |
| سـپاهي کـه بيند کـمـند ترا |
| هـمان بازوي زورمـند ترا |
| بـه درد دل و مـغز جـنـگاوران |
| وگر چـند باشد سـپاهي گران |
| چو آن چامـه بشـنيد بـهرام گور |
| بـخورد آن گران سنـگ جام بـلور |
| بدو گـفـت شاه اي سرافراز مرد |
| چـشيده ز گيتي بسي گرم و سرد |
| نيابي تو داماد بـهـتر ز مـن |
| گو شـهرياران سر انـجـمـن |
| بـمـن ده تو اين هر سه دخترت را |
| بـه کيوان برافرازم اخـترت را |
| بـه دو گفت برزين که اي شـهريار |
| بـتو شاد بادا مي و ميگـسار |
| که يارست گفت اين خود اندر جهان |
| کـه دارد چـنين زهره اندر نـهان |
| مرا گر پذيري بـسان رهي |
| کـه بپرستم اين تخت شاهنشهي |
| پرسـتـش کـنـم تاج و تخت ترا |
| هـمان فر و اورنـگ و بـخـت ترا |
| هـمان اين سه دختر پرستـندهاند |
| بـه پيش تو بر پاي چون بـندهاند |
| پرسـتـندگان را پـسـنديد شاه |
| بدان سان که از دور ديدش سه ماه |
| بـه بالاي ساجند و همرنـگ عاج |
| سزاوار تـخـتاند و زيباي تاج |
| پسانـگاه گفتـش بـه بهرام پير |
| کـه اي شاه دشمنکش و شيرگير |
| بـگويم کـنون هرچ هستم نـهان |
| بد و نيک با شـهريار جـهان |
| ز پوشيدني هـم ز گـسـتردني |
| ز افـگـندني و پراگـندگي |
| هـمانا شـتربار باشد دويسـت |
| بـه ايوان من بندهگر بيش نيسـت |
| هـمان ياره و طوق و هم تاج و تخت |
| کزان دخـتران را بود نيکبـخـت |
| ز برزين بخـنديد بـهرام و گـفـت |
| کـه چيزي که داري تو اندر نهفـت |
| بـمان تا بباشد همانجا بـه جاي |
| تو با جام مي سوي رامـش گراي |
| بدو پير گفت اين سه دخـتر چو ماه |
| بـه راه کيومرث و هوشنـگ شاه |
| ترا دادم و خاک پاي تواند |
| هـمـه هر سـه زنده براي تواند |
| مـهين دخـترم نام ماهآفريد |
| فرانـک دوم و سيوم شـنـبـليد |
| پـسـنديدشان شاه چون ديدشان |
| ز بانو زنان نيز بـگزيدشان |
| به برزين چنين گفت کاين هر سه ماه |
| پـسـنديد چون ديد بـهرامـشاه |
| بـفرمود تا مـهد زرين چـهار |
| بيارد ز لـشـکر يکي نامدار |
| چو هر سه مه اندر عماري نشست |
| ز رومي همان خادم آورد شسـت |
| به مشکوي زرين شدند اين سه ماه |
| هـمي بود تا مستتر گشـت شاه |
| بدو گـفـت برزين که اي شـهريار |
| جـهاندار و دانا و نيزهگزار |
| يکي بـندهام تا زيم شاه را |
| نيايش کـنـم خاک درگاه را |
| يکي بـنده تازانـه شاه را |
| بـبرد و بياراسـت درگاه را |
| سـپـه را ز سالار گردنـکـشان |
| جز از تازيانـه نـبودي نـشان |
| چو ديدي کـسي شاخ شيب دراز |
| دوان پيش رفـتي و بردي نـماز |
| هـمي بود بهرام تا گشت مسـت |
| چو خرم شد اندر عماري نشسـت |
| بيامد بـه مـشـکوي زرين خويش |
| سوي خانـه عـنـبر آگين خويش |
| چو آمد يکي هفـتـه آنـجا بـبود |
| بسي خورد و بخشيد و شادي نمود |
