| چو ايرانيان آگـهي يافـتـند |
| يکايک سوي چاره بشـتافـتـند |
| چو گشتـند زان رنج يکسر سـتوه |
| نشـسـتـند يک با دگر همگروه |
| کـه اين کار ز اندازه اندر گذشـت |
| ز روم و ز هـند و سواران دشـت |
| يکي چاره بايد کـنون ساخـتـن |
| دل و جان ازين کار پرداخـتـن |
| بجـسـتـند موبد فرسـتادهيي |
| سـخـنگوي و بينادل آزادهيي |
| کـجا نام آن گو جوانوي بود |
| دبيري بزرگ و سـخـنگوي بود |
| بدان تا بـه نزديک مـنذر شود |
| سـخـن گويد و گفت او بشـنود |
| بـه مـنذر بـگويد که اي سرفراز |
| جـهان را بـه نام تو بادا نياز |
| نـگـهدار ايران نيران توي |
| بـه هر جاي پـشـت دليران توي |
| چو اين تخـت بيشاه و بيتاج شد |
| ز خون مرز چون پر دراج شد |
| تو گـفـتيم باشي خداوند مرز |
| کـه اين مرز را از تو ديديم ارز |
| کـنون غارت از تست و خون ريختن |
| بـه هر جاي تاراج و آويخـتـن |
| نـبودي ازين پيش تو بدکـنـش |
| ز نـفرين بـترسيدي و سرزنـش |
| نـگـه کـن بدين تا پسـند آيدت |
| بـه پيران سر اين سودمـند آيدت |
| جز از تو زبر داوري ديگرسـت |
| کز انديشـه برتران برترسـت |
| بـگويد فرسـتاده چيزي کـه ديد |
| سـخـن نيز کز کاردانان شـنيد |
| جوانوي دانا ز پيش سران |
| بيامد سوي دشـت نيزهوران |
| بـه مـنذر سخن گفت و نامه بداد |
| سـخـنـهاي ايرانيان کرد ياد |
| سخنـهايش بـشـنيد شاه عرب |
| بـه پاسـخ برو هيچ نگشاد لـب |
| چنين گفت کاي دانشي چارهجوي |
| سخن زين نشان با شهنشاه گوي |
| بـگوي اين که گفتي به بهرامشاه |
| چو پاسـخ بـجويي نـمايدت راه |
| فرسـتاد با او يکي نامدار |
| جوانوي شد تا در شـهريار |
| چو بـهرام را ديد دانـنده مرد |
| برو آفرينـنده را ياد کرد |
| ازان برز و بالا و آن يال و کـفـت |
| فروماند بينادل اندر شـگـفـت |
| هـمي مي چکد گويي از روي اوي |
| هـمي بوي مشک آيد از موي اوي |
| سخنگوي بيفر و بيهوش گشت |
| پيامـش سراسر فراموش گشـت |
| بدانـسـت بـهرام کو خيره شد |
| ز ديدار چشـم و دلـش تيره شد |
| بـپرسيد بـسيار و بنواخـتـش |
| بـه خوبي بر تخت بنشاخـتـش |
| چو گسـتاخ شد زو بـپرسيد شاه |
| کز ايران چرا رنجه گشتي بـه راه |
| فرسـتاد با او يکي پرخرد |
| کـه او را بـه نزديک مـنذر برد |
| بـگويد کـه آن نامه پاسخ نويس |
| بـه پاسـخ سخنهاي فرخ نويس |
| وزان پـس نـگر تا چـه دارد پيام |
| ازو بـشـنود پاسـخ او تـمام |
| بيامد جوانو سخنـها بـگـفـت |
| رخ مـنذر از راي او برشکـفـت |
| چو بـشـنيد زان مرد بنا سخـن |
| مر آن نامـه را پاسخ افگـند بـن |
| جوانوي را گـفـت کاي پرخرد |
| هرانـکـس کـه بد کرد کيفر برد |
| شـنيدم هـمـه هرچ دادي پيام |
| وزان نامداران کـه کردي سـلام |
| چنين گوي کاين بد که کرد از نخست |
| کـه بيهوده پيکار بايست جسـت |
| شهـنـشاه بـهرام گور ايدرست |
| کـه با فر و برزست و با لشکرست |
| ز سوراخ چون مار بيرون کـشيد |
| هـمي دامن خويش در خون کشيد |
| گر ايدونـک مـن بودمي راي زن |
| بـه ايرانيان بر نـبودي شـکـن |
| جوانوي روي شـهـنـشاه ديد |
| وزو نيز چـندي سخنـها شـنيد |
| بـپرسيد تا شايد او تـخـت را |
| بزرگي و پيروزي و بـخـت را |
| ز منذر چو بشنيد زانسان سخـن |
| يکي روشـن انديشـه افگند بـن |
| چـنين داد پاسخ کـه اي سرفراز |
| بـه دانايي از هرکـسي بينياز |
| از ايرانيان گر خرد گـشـتـه شد |
| فراوان از آزادگان کـشـتـه شد |
| کـنون مـن يکي نامجويم کهـن |
| اگر بـشـنوي تا بـگويم سخـن |
| ترا با شـهـنـشاه بـهرام گور |
| خراميد بايد ابي جـنـگ و شور |
| بـه ايران زمين در ابا يوز و باز |
| چـنانـچون بود شاه گردنفراز |
| شـنيدن سـخـنـهاي ايرانيان |
| هـمانا ز جنـبـش نـبايد زيان |
| بـگويي تو نيز آنـچ اندرخورد |
| خردمـندي و دوري از بيخرد |
| ز راي بدان دور داري مـنـش |
| بـپيچي ز بيغاره و سرزنـش |
| چو بـشـنيد مـنذر ورا هديه داد |
| کـسي کردش از شـهر آباد شاد |
