FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی یزدگرد بزه گر arrow نامه نبشتن ایرانیان به منذر
نامه نبشتن ایرانیان به منذر چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

نامه نبشتن ایرانیان به منذر و پاسخ آن

چو       ايرانيان       آگـهي      يافـتـند
يکايک     سوي    چاره    بشـتافـتـند
چو   گشتـند  زان  رنج  يکسر  سـتوه
نشـسـتـند    يک    با   دگر   همگروه
کـه   اين  کار  ز  اندازه  اندر  گذشـت
ز  روم  و  ز  هـند  و  سواران  دشـت
يکي    چاره    بايد   کـنون   ساخـتـن
دل    و    جان    ازين   کار   پرداخـتـن
بجـسـتـند       موبد       فرسـتاده‌يي
سـخـن‌گوي     و     بينادل    آزاده‌يي
کـجا     نام    آن    گو    جوانوي    بود
دبيري    بزرگ    و   سـخـن‌گوي   بود
بدان    تا    بـه    نزديک   مـنذر   شود
سـخـن   گويد   و   گفت   او   بشـنود
بـه   مـنذر   بـگويد   که   اي   سرفراز
جـهان    را    بـه    نام   تو   بادا   نياز
نـگـهدار        ايران        نيران       توي
بـه   هر   جاي   پـشـت  دليران  توي
چو  اين  تخـت  بي‌شاه و بي‌تاج شد
ز    خون   مرز   چون   پر   دراج   شد
تو    گـفـتيم    باشي    خداوند    مرز
کـه   اين   مرز   را   از   تو   ديديم  ارز
کـنون  غارت  از  تست  و خون ريختن
بـه    هر    جاي    تاراج   و   آويخـتـن
نـبودي    ازين    پيش    تو   بدکـنـش
ز    نـفرين   بـترسيدي   و   سرزنـش
نـگـه    کـن   بدين   تا   پسـند   آيدت
بـه   پيران   سر  اين  سودمـند  آيدت
جز    از    تو   زبر   داوري   ديگرسـت
کز      انديشـه      برتران     برترسـت
بـگويد    فرسـتاده   چيزي   کـه   ديد
سـخـن    نيز    کز    کاردانان   شـنيد
جوانوي      دانا     ز     پيش     سران
بيامد      سوي     دشـت     نيزه‌وران
بـه  مـنذر  سخن  گفت  و  نامه  بداد
سـخـنـهاي      ايرانيان      کرد      ياد
سخنـهايش    بـشـنيد    شاه    عرب
بـه   پاسـخ   برو   هيچ   نگشاد  لـب
چنين  گفت  کاي  دانشي چاره‌جوي
سخن  زين  نشان  با شهنشاه گوي
بـگوي  اين  که  گفتي  به  بهرامشاه
چو    پاسـخ    بـجويي   نـمايدت   راه
فرسـتاد      با      او     يکي     نامدار
جوانوي     شد     تا     در     شـهريار
چو    بـهرام    را    ديد    دانـنده   مرد
برو       آفرينـنده       را      ياد      کرد
ازان   برز  و  بالا  و  آن  يال  و  کـفـت
فروماند     بينادل     اندر     شـگـفـت
هـمي  مي  چکد  گويي از روي اوي
هـمي  بوي  مشک  آيد  از موي اوي
سخن‌گوي  بي‌فر  و بي‌هوش گشت
پيامـش   سراسر   فراموش   گشـت
بدانـسـت    بـهرام    کو    خيره   شد
ز   ديدار   چشـم  و  دلـش  تيره  شد
بـپرسيد     بـسيار     و     بنواخـتـش
بـه    خوبي   بر   تخت   بنشاخـتـش
چو   گسـتاخ  شد  زو  بـپرسيد  شاه
کز  ايران  چرا  رنجه  گشتي  بـه  راه
فرسـتاد      با      او     يکي     پرخرد
کـه    او   را   بـه   نزديک   مـنذر   برد
بـگويد   کـه   آن   نامه   پاسخ  نويس
بـه   پاسـخ   سخنهاي   فرخ   نويس
وزان   پـس   نـگر   تا  چـه  دارد  پيام
ازو     بـشـنود     پاسـخ     او    تـمام
بيامد      جوانو     سخنـها     بـگـفـت
رخ    مـنذر   از   راي   او   برشکـفـت
چو   بـشـنيد   زان   مرد   بنا  سخـن
مر   آن   نامـه   را  پاسخ  افگـند  بـن
جوانوي     را    گـفـت    کاي    پرخرد
هرانـکـس   کـه   بد   کرد   کيفر   برد
شـنيدم    هـمـه   هرچ   دادي   پيام
وزان    نامداران   کـه   کردي   سـلام
چنين گوي کاين بد که کرد از نخست
کـه   بيهوده   پيکار   بايست  جسـت
شهـنـشاه    بـهرام    گور    ايدرست
کـه  با  فر  و  برزست و با لشکرست
ز   سوراخ   چون   مار  بيرون  کـشيد
هـمي  دامن  خويش  در خون کشيد
گر   ايدونـک   مـن   بودمي   راي  زن
بـه    ايرانيان    بر    نـبودي    شـکـن
جوانوي     روي     شـهـنـشاه     ديد
وزو    نيز    چـندي   سخنـها   شـنيد
بـپرسيد    تا    شايد    او   تـخـت   را
بزرگي    و    پيروزي    و    بـخـت    را
ز  منذر  چو  بشنيد  زان‌سان  سخـن
يکي   روشـن   انديشـه   افگند   بـن
چـنين   داد   پاسخ  کـه  اي  سرفراز
بـه    دانايي    از   هرکـسي   بي‌نياز
از   ايرانيان   گر   خرد   گـشـتـه  شد
فراوان    از    آزادگان   کـشـتـه   شد
کـنون    مـن    يکي   نامجويم   کهـن
اگر    بـشـنوي    تا    بـگويم   سخـن
ترا     با     شـهـنـشاه    بـهرام    گور
خراميد   بايد   ابي   جـنـگ   و   شور
بـه   ايران   زمين   در   ابا   يوز   و  باز
چـنانـچون     بود     شاه     گردن‌فراز
شـنيدن        سـخـنـهاي       ايرانيان
هـمانا     ز     جنـبـش    نـبايد    زيان
بـگويي     تو     نيز     آنـچ    اندرخورد
خردمـندي    و    دوري    از    بي‌خرد
ز    راي    بدان    دور   داري   مـنـش
بـپيچي     ز     بيغاره    و    سرزنـش
چو   بـشـنيد   مـنذر   ورا   هديه  داد
کـسي   کردش   از  شـهر  آباد  شاد
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
mohamad_shah.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com