FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow شیون كردن مادر و زن اسكندر بر او
شیون كردن مادر و زن اسكندر بر او چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

شیون كردن مادر و زن اسكندر بر او

ازان     پـس    بيامد    دوان    مادرش
فراوان      بـماليد      رخ      بر     برش
هـمي    گـفـت    کاي   نامور   پادشا
جـهاندار     و     نيک‌اخـتر    و    پارسا
بـه   نزديکي   اندر   تو   دوري  ز  مـن
هـم   از   دوده   و   لشکر  و  انجـمـن
روانـم       روان       ترا      بـنده      باد
دل   هرک  زين  شاد  شد  کـنده  باد
ازان   پـس  بشد  روشنـک  پر  ز  درد
چـنين    گـفـت   کاي   شاه   آزادمرد
جـهاندار     داراي     دارا     کـجاسـت
کزو داشت گيتي همي پشت راست
هـمان  خسرو  و  اشک و فريان و فور
هـمان     نامور     خـسرو     شـهرزور
دگر     شـهرياران     کـه     روز    نـبرد
سرانـشان   ز   باد  اندر  آمد  بـه  گرد
چو   ابري  بدي  تـند  و  بارش  تـگرگ
ترا   گفتـم  ايمن  شدسـتي  ز  مرگ
ز  بـس  رزم  و  پيکار  و  خون  ريختـن
چـه    تنـها   چـه   با   لشکر   آويختن
زمانـه      ترا     داد     گـفـتـم     جواز
هـمي   داري   از   مردم   خويش  راز
چو   کردي   جـهان   از  بزرگان  تـهي
بينداخـتي       تاج       شاهـنـشـهي
درخـتي  کـه  کشتي  چو  آمد  به بار
دل     خاک    بينـم    ترا    غـمـگـسار
چو   تاج   سـپـهر   اندر   آمد   بـه  زير
بزرگان    ز    گفـتار    گـشـتـند   سير
نهفـتـند    صـندوق   او   را   به   خاک
ندارد  جـهان  از  چـنين  ترس  و  باک
ز    باد    اندر    آرد    برد    سوي   دم
نـه   دادسـت   پيدا   نه   پيدا   ستـم
نيابي    بـه    چون    و   چرا   نيز   راه
نـه  کهـتر  برين  دست  يابد  نه  شاه
هـمـه     نيکوي     بايد     و    مردمي
جوانـمردي    و    خوردن    و    خرمي
جز    اينـت    نبينـم   همي   بـهره‌يي
اگر     کـهـتر    آيي    وگر    شـهره‌يي
اگر    ماند    ايدر    ز   تو   نام   زشـت
بدانـجا    نيايي    تو    خرم   بـهـشـت
چـنين    اسـت   رسم   سراي   کهن
سـکـندر   شد   و   ماند   ايدر  سخـن
چو  او سي و شش پادشا را بکشت
نـگر  تا  چه  دارد  ز  گيتي  به مشـت
برآورد      پرمايه      ده      شارسـتان
شد  آن  شارستانها  کنون خارسـتان
بجسـت  آنچ  هرگز  نجستست  کس
سـخـن   ماند   ازو  اندر  آفاق  و  بس
سخـن   بـه   که  ويران  نگردد  سخن
چو   از   برف   و  باران  سراي  کـهـن
گذشـتـم     ازين     سد    اسکـندري
همـه    بـهـتري    باد   و   نيک‌اختري
اگر     چـند     هـم     بـگذرد     روزگار
نوشـتـه      بـماند      ز     ما     يادگار
اگر    صد    بـماني    و    گر   صدهزار
بـه    خاک   اندر   آيد   سرانـجام   کار
دل     شـهريار     جـهان     شاد    باد
ز    هر    بد    تـن    پاکـش    آزاد   باد
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_aqa_mohammad_qajar.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com