FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی یزدگرد بزه گر arrow آمدن یزدگرد به توس و كشته شدن
آمدن یزدگرد به توس و كشته شدن چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

آمدن یزدگرد به توس و كشتن اسب آبی او را

وزان   پـس   غـم  و  شادي  يزدگرد
چـنان  گشـت  بر  پور  چون  باد  ارد
برين   نيز   چـندي  زمان  برگذشـت
بـه   ايران   پدر  پور  فرخ  به  دشـت
ز   شاهي   پرانديشـه  شد  يزدگرد
ز   هر   کـشوري   موبدان  کرد  گرد
بـه    اخترشـناسان    بفرمود   شاه
کـه   تا   کردهر   يک  به  اختر  نـگاه
کـه  تا  کي  بود در جهان مرگ اوي
کـجا   تيره   گردد  سر  و  ترگ  اوي
چـه   باشد   کـجا  باشد  آن  روزگار
کـه    پژمرده    گردد   گـل   شـهريار
ستاره‌شـمر  گفت  کاين  خود  مباد
کـه  شاه  جـهان  گيرد  از  مرگ ياد
چو   بخـت   شهنـشاه   بدرو   شود
از  ايدر  سوي  چشـمـه  سو  شود
فراز   آورد  لـشـکر  و  بوق  و  کوس
به  شادي  نظاره شود سوي طوس
بر   آن   جايگـه   بر  بود  هوش  اوي
چو  اين  راز  بگذشـت  بر گوش اوي
ازين  دانش  ار  يادگيري  به  دسـت
کـه    اين   راز   در   پرده   ايزدسـت
چو  بشنيد  زو  شاه  سوگـند  خورد
بـه   خراد   برزين   و   خورشيد   زرد
که  من چشمه سو نبينم به چشم
نه  هنگام  شادي  نه هنگام خشم
برين  نيز  برگشت  گردون  سـه ماه
زمانـه  به  جوش  آمد  از  خون شاه
چو   بيدادگر   شد   شـبان  با  رمـه
بدو        بازگردد       بديها       هـمـه
ز   بينيش   بـگـشاد   يک  روز  خون
پزشـک  آمد  از  هر  سوي رهنمون
به دارو چو يک هفته بستي پزشک
دگر هفته خون آمدي چون سرشک
بدو   گفـت   موبد   که   اي  شـهريار
بـگـشـتي     تو     از    راه    پروردگار
تو  گفتي  که  بگريزم  از چنـگ مرگ
چو   باد   خزان   آمد   از  شاخ  برگ
ترا   چاره   اينـسـت   کز   راه  شـهد
سوي  چشمه  سو  گرايي  به مـهد
نيايش    کـني    پيش    يزدان   پاک
بـگردي   بـه   زاري  بران  گرم  خاک
بـگويي     کـه    مـن    بـنده    ناتوان
زده     دام     سوگـند    پيش    روان
کـنون    آمدم   تا   زمانم   کـجاسـت
بـه  پيش  تو  اين  داور  داد و راست
چو  بشنيد  شاه  آن  پسـند  آمدش
هـمان    درد   را   سودمـند   آمدش
بياورد    سيصد    عـماري    و   مـهد
گذر   کرد   بر   سوي   درياي   شـهر
شـب  و  روز  بودي  به  مـهد اندرون
ز   بينيش  گه‌گه  همي  رفـت  خون
چو   نزديکي   چشـمـه   سو  رسيد
برون    آمد   از   مـهد   و   دريا   بديد
ازان   آب   لخـتي  بـه  سر  بر  نـهاد
ز    يزدان   نيکي   دهـش   کرد   ياد
زماني     نيامد     ز    بينيش    خون
بـخورد    و    بياسود    با    رهـنـمون
مـني  کرد  و  گفت اينت آيين و راي
نشستن چه بايست چندين به جاي
چو    گردنـکـشي   کرد   شاه   رمـه
کـه   از   خويشتن  ديد  نيکي  همـه
ز   دريا   برآمد   يکي  اسـپ  خـنـگ
سرين  گرد  چون  گور  و  کوتاه لنـگ
دوان  و  چو  شير  ژيان  پر ز خـشـم
بـلـند   و   سيه‌خايه   و  زاغ  چشـم
کـشان  دم  در  پاي  با  يال  و  بـش
سيه  سم  و  کفک‌افگن و شيرکش
چـنين    گـفـت   با   مهتران   يزدگرد
کـه   اين   را   سـپاه   اندر  آريد  گرد
بـشد    گرد    چوپان   و   ده   کره‌تاز
يکي    زين   و   پيچان   کـمـند   دراز
چـه    دانـسـت   راز   جهاندار   شاه
کـه   آوردي   اين   اژدها   را  بـه  راه
فروماند    چوپان   و   لشـکر   هـمـه
برآشـفـت     ازان     شـهريار    رمـه
هـم‌انـگاه    برداشـت   زين   و   لگام
بـه   نزديک  آن  اسپ  شد  شادکام
چنان  رام  شد خنگ بر جاي خويش
که  ننهاد  دست  از پس و پاي پيش
ز    شاه    جـهاندار    بـسـتد    لـگام
بـه  زين  بر  نهادن  همان گشت رام
چو   زين  بر  نهادش  برآهخت  تـنـگ
نـجـنـبيد    بر    جاي    تازان   نهنـگ
پـس   پاي  او  شد  که  بـنددش  دم
خروشان  شد  آن  باره  سنگ سـم
بـغريد   و   يک   جفـتـه   زد  بر  برش
بـه  خاک  اندر  آمد  سر  و  افسرش
ز   خاک   آمد   و  خاک  شد  يزدگرد
چه  جويي  تو زين بر شده هفت‌گرد
چو     از    گردش    او    نيابي    رها
پرسـتيدن         او        نيارد        بـها
بـه   يزدان   گراي   و  بدو  کـن  پـناه
خداوند      گردنده     خورشيد     ماه
چو  او  کشته شد اسپ آبي چوگرد
بيامد      بران      چـشـمـه     لاژورد
بـه   آب   اندرون   شد  تنـش  ناپديد
کـس  اندر  جهان  اين شگفتي نديد
ز  لشـکر  خروشي  برآمد  چو کوس
کـه   شاها  زمان  آوريدت  به  طوس
هـمـه    جامـه‌ها   را   بکردند   چاک
هـمي   ريختـند   از  بر  يال  و  خاک
ازان     پـس    بـکافيد    موبد    برش
ميان     تـهيگاه     و    مـغز    سرش
بياگـند   يکـسر   به  کافور  و  مشک
بـه   ديبا   تنش   را   بکردند  خشـک
بـه   تابوت   زرين   و   در  مـهد  ساج
سوي   پارس   شد  آن  خداوند  تاج
چـنين   اسـت   رسم   سراي   بلند
چو    آرام    يابي    بـترس   از   گزند
تو  رامي  و  با  تو  جهان رام نيسـت
چو  نام  خورده  آيد به از جام نيست
پرسـتيدن   دين   بهسـت   از   گـناه
چو   باشد   کـسي   را  بدين  پايگاه
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com