FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow مردن اسكندر به بابل
مردن اسكندر به بابل چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

مردن اسكندر به بابل

چو  آگاه  شد  لـشـکر  از  درد  شاه
جـهان   گشـت   بر  نامداران  سپاه
بـه    تـخـت    بزرگي    نهادند   روي
جهان  شد سراسر پر از گفت‌وگوي
سـکـندر   چو   از   لشکر  آگاه  شد
بدانـسـت    کـش   روز   کوتاه   شد
بـفرمود     تا    تـخـت    بيرون    برند
از   ايوان   شاهي  بـه  هامون  برند
ز   بيماري   او   غـمي   شد  سـپاه
کـه   بي‌رنـگ   ديدند   رخسار  شاه
همه  دشت  يکسر خروشان شدند
چو   بر   آتـش   تيز  جوشان  شدند
هـمي  گفت  هرکس  که  بد روزگار
کـه   از   روميان  کم  شود  شـهريار
فرازآمد   آن   گردش   بـخـت   شوم
که  ويران  شود زين سپس مرز روم
همـه    دشمـنان   کام   دل   يافتند
رسيدند    جايي    کـه    بشتافـتـند
بـمابر    کـنون    تلـخ    گردد   جهان
خروشان   شويم   آشـکار   و  نـهان
چـنين   گفـت   قيصر   به  آواي  نرم
کـه  ترسنده  باشيد  با راي و شرم
ز    اندرز    مـن    سربـسر   مـگذريد
چو  خواهيد  کز  جان  و تـن برخوريد
پـس  از  من  شما را همينست کار
نـه   با   من   همي  بد  کـند  روزگار
بگـفـت   اين  و  جانش  برآمد  ز  تن
شد   آن   نامور  شاه  لشکرشـکـن
ز   لـشـکر   سراسر   برآمد  خروش
ز     فرياد     لـشـکر    بدريد    گوش
همـه   خاک  بر  سر  همي  بيختند
ز   مژگان  همي  خون  دل  ريخـتـند
زدند   آتـش   اندر  سراي  نشسـت
هزار   اسـپ   را  دم  بريدند  پسـت
نـهاده   بر   اسـپان   نگونـسار   زين
تو   گفتي   هـمي  برخروشد  زمين
بـبردند   صـندوق   زرين   به   دشت
هـمي   نالـه   از  آسمان  برگذشت
سـکوبا  بشستش  به  روشن گلاب
پراگـند     بر     تـنـش    کافور    ناب
ز    ديباي    زربفـت   کردش   کـفـن
خروشان    بران    شهريار   انجـمـن
تـن      نامور     زير     ديباي     چين
نـهادند     تا     پاي     در     انـگـبين
سر    تـنـگ   تابوت   کردند   سخـت
شد  آن  سايه  گستر  دلاور درخـت
نـماني   هـمي   در   سراي  سپنج
چه يازي به تخت و چه نازي به گنج
چو   تابوت   زان   دشت  برداشـتـند
همـه   دست  بر  دست  بگذاشتند
دو    آواز    شد   رومي   و   پارسي
سخنـشان   ز  تابوت  بد  يک  بسي
هرانکـس  که  او  پارسي  بود گفت
کـه   او   را   جز   ايدر  نبايد  نهـفـت
چو   ايدر   بود   خاک  شاهنـشـهان
چـه     تازند     تابوت    گرد    جـهان
چـنين  گفت  رومي  يکي  رهنماي
کـه   ايدر   نهفتن  ورا  نيسـت  راي
اگر   بشـنويد   آنـچ   گويم   درسـت
سکندر  در  آن  خاک ريزد که رست
يکي  پارسي  نيز  گفت اين سخـن
کـه   گر   چـندگويي   نيايد   به   بـن
نـمايم    شـما    را    يکي    مرغزار
ز    شاهان    و   پيشينـگان   يادگار
ورا    جرم    خواند    جـهانديده    پير
بدو     اندرون     بيشـه     و     آبـگير
چو   پرسي   ترا  پاسـخ  آيد  ز  کوه
کـه    آواز    او   بـشـنود   هر   گروه
بياريد       مر       پير      فرتوت      را
هـم      ايدر      بداريد      تابوت     را
بـپرسيد    اگر    کوه    پاسـخ   دهد
شـما    را    بدين    راي   فرخ   نـهد
برفـتـند     پويان    بـه    کردار    غرم
بدان  بيشه  کش  باز  خوانـند  جرم
بگفتـند    پاسـخ    چـنين    داد   باز
کـه   تابوت   شاهان  چـه  داريد  راز
کـه  خاک  سکندر  به اسکندريست
کـجا  کرده  بد  روزگاري  که  زيست
چو    آواز    بشـنيد    لشـکر   برفـت
بـبردند   زان   بيشه   صندوق  تفـت
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-7.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com