FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی یزدگرد بزه گر arrow داستان بهرام با كنیزک چنگ زن
داستان بهرام با كنیزک چنگ زن چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

داستان بهرام با كنیزک چنگ زن در شكار

جز   از   گوي  و  ميدان  نـبوديش  کار
گـهي   زخم  چوگان  و  گاهي  شکار
چـنان   بد   کـه   يک   روز  بي‌انجمـن
بـه    نخچيرگـه   رفـت   با   چنگ   زن
کـجا     نام    آن    رومي    آزاده    بود
کـه  رنـگ  رخانش  به  مي  داده  بود
بـه   پشـت   هيون  چمان  برنشست
ابا   سرو   آزاده   چنـگي  بـه  دسـت
دلارام    او    بود   و   هـم   کام   اوي
هميشـه   بـه  لب  داشتي  نام  اوي
بـه   روز   شکارش   هيون  خواسـتي
کـه    پشتـش    بـه   ديبا   بياراستي
فروهـشـتـه    زو   چار   بودي   رکيب
هـمي   تاخـتي   در   فراز  و  نـشيب
رکابـش   دو   زرين  دو  سيمين  بدي
هـمان   هر   يکي   گوهر   آگين  بدي
همان  زير  ترکش  کمان مهره داشت
دلاور   ز   هر  دانشي  بـهره  داشـت
بـه  پيش  اندر  آمدش  آهو  دو  جفت
جوانـمرد    خـندان   بـه   آزاده   گفت
کـه  اي  ماه  من  چون کمان را به زه
برآرم   بـه   شـسـت   اندر   آرم   گره
کدام   آهو   افگـنده   خواهي  بـه  تير
کـه   ماده  جوانست  و  همـتاش  پير
بدو    گـفـت    آزاده    کاي    شيرمرد
بـه     آهو     نـجويند     مردان     نـبرد
تو   آن   ماده   را   نر   گردان   بـه  تير
شود     ماده     از    تير    تو    نر    پير
ازان    پـس    هيون   را   برانـگيز   تيز
چو    آهو    ز   چـنـگ   تو   گيرد   گريز
کـمان   مـهره  انداز  تا  گوش  خويش
نـهد  هم‌چنان  خوار  بر  دوش خويش
هم‌انـگـه    ز   مهره   بخاردش   گوش
بي‌آزار     پايش     برآرد     بـه    دوش
بـه  پيکان  سر  و پاي و گوشش بدوز
چو  خواهي  که  خوانمـت گيتي فروز
کـمان   را   بـه   زه   کرد   بـهرام   گور
برانـگيخـت    از    دشـت   آرام   شور
دو  پيکان  به  ترکش يکي تير داشـت
بـه  دشت  اندر  از  بهر نخچير داشت
هـم‌انـگـه   چو   آهو   شد   اندر  گريز
سـپـهـبد    سروهاي    آن    نره    تيز
بـه   تير   دو   پيکان   ز  سر  برگرفـت
کـنيزک    بدو    ماند    اندر   شگـفـت
هـم‌اندر   زمان  نر  چون  ماده  گشت
سرش زان سروي سيه ساده گشت
هـمان    در   سروگاه   ماده   دو   تير
بزد     همـچـنان     مرد     نـخـچيرگير
دو  پيکان  بـه  جاي  سرو  در  سرش
بـه   خون   اندرون  لعل  گشتـه  برش
هيون   را  سوي  جفت  ديگر  بتاخـت
بـه  خم  کمان  مهره در مهره ساخت
بـه    گوش    يکي   آهو   اندر   فـکـند
پـسـند    آمد   و   بود   جاي   پـسـند
بـخاريد     گوش     آهو     اندر     زمان
بـه    تير    اندر    آورد    جادو    کـمان
سر  و گوش و پايش به پيکان بدوخت
بدان   آهو   آزاده   را   دل   بـسوخـت
بزد   دسـت   بـهرام   و   او  را  ز  زين
نـگونـسار     برزد    بـه    روي    زمين
هيون      از      بر     ماه‌چـهره     براند
برو دست و چنگش به خون درفشاند
چـنين   گفـت  کاي  بي‌خرد  چنگ‌زن
چـه  بايست  جستن  به  من برشکن
اگر      کـند      بودي      گـشاد     برم
ازين    زخـم   نـنـگي   شدي   گوهرم
چو   او   زير   پاي   هيون   در   سـپرد
بـه   نـخـچير   زان   پس  کنيزک  نبرد
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-4.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com