FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی یزدگرد بزه گر arrow سپردن یزدگرد پسرش بهرام رابه منذر
سپردن یزدگرد پسرش بهرام رابه منذر چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

سپردن یزدگرد پسرش بهرام رابه منذر و نعمان و پرورش كردن او را

چو   بشـنيد   زو   اين  سخـن  يزدگرد
روان     و     خرد     را     برآورد     گرد
نـگـه     کرد     از     آغاز    فرجام    را
بدو       داد       پرمايه      بـهرام      را
بـفرمود     تا     خلعتـش     ساخـتـند
سرش    را   بـه   گردون   برافراخـتـند
تـنـش    را    بـه    خلعـت   بياراستند
ز   در   اسپ   شاه   يمن  خواسـتـند
ز   ايوان   شاه  جـهان  تا  بـه  دشـت
همي  اشتر  و اسپ و هودج گذشت
پرسـتـنده       و      دايه      بي‌شـمار
ز       بازارگـه       تا      در      شـهريار
بـه   بازار   گـه   بسته   آيين   بـه  راه
ز     دروازه    تا    پيش    درگاه    شاه
جو    مـنذر   بيامد   بـه   شـهر   يمـن
پذيره   شدندش   هـمـه   مرد   و   زن
چو    آمد   بـه   آرامگاه   از   نخـسـت
فراوان      زنان      نژادي     بـجـسـت
ز    دهـقان    و    تازي    و    پرمايگان
توانـگر       گزيده       گران      سايگان
ازين     مـهـتران     چار     زن    برگزيد
کـه     آيد    هـنر    بر    نژادش    پديد
دو   تازي   دو   دهقان  ز  تـخـم  کيان
بـبـسـتـند     مرا    دايگي    را    ميان
هـمي   داشتندش  چنين  چار  سال
چو    شد   سيرشير   و   بياگـند   يال
بـه    دشواري    از   شير   کردند   باز
هـمي   داشتـندش  به  بر  بر  به  ناز
چو شد هفت ساله به منذر چه گفت
کـه   آن   راي   با  مهتري  بود  جفـت
چـنين    گـفـت   کاي   مهتر   سرفراز
ز    مـن    کودک    شيرخواره   مـساز
بـه      دانـنده      فرهنگيانـم     سـپار
چو     کارسـت    بيکار    خوارم    مدار
بدو   گفـت   مـنذر   کـه   اي  سرفراز
بـه     فرهـنـگ     نوزت     نيامد    نياز
چو    هـنـگام    فرهـنـگ    باشد    ترا
بـه     دانايي     آهـنـگ     باشد     ترا
بـه    ايوان   نمانـم   که   بازي   کـني
بـه   بازي   هـمي   سرفرازي   کـني
چـنين     پاسـخ     آورد     بـهرام    باز
کـه  از  من  تو  بي‌کار  خوردي  مساز
مرا  هست  دانش  اگر  سال نيسـت
بـسان    گوانـم    بر   و   يال   نيسـت
ترا  سال  هست  و  خرد  کمـترسـت
نـهاد    مـن    از   راي   تو   ديگرسـت
نداني  که  هرکس  که هنگام جست
ز   کار   آن   گزيند  که  بايد  نـخـسـت
تو    گر   باز   هـنـگام   جويي   هـمي
دل     از    نيکويها    بـشويي    هـمي
هـمـه    کار    بي‌گاه    و    بي‌بر   بود
بـهين    از    تـن    زندگان    سر    بود
هران  چيز  کان  در  خور  پادشاسـت
بياموزيم      تا      بدانـم      سزاسـت
سر     راسـتي    دانـش    ايزديسـت
خنـک   آنـک   بادانش   و   بخرديست
نـگـه    کرد    مـنذر   بدو   خيره   ماند
بـه    زير    لـبان    نام   يزدان   بـخواند
فرسـتاد    هـم    در   زمان   رهنـمون
سوي  شورستان سرکشي بر هيون
سـه   موبد   نگه  کرد  فرهنـگ  جوي
کـه   در  شورستان  بودشان  آب‌روي
يکي        تا        دبيري       بياموزدش
دل        از        تيرگيها        بيفروزدش
دگر    آنـک    دانـسـتـن    باز    و    يوز
بياموزدش       کان       بود       دلـفروز
وديگر   کـه   چوگان   و   تير  و  کـمان
هـمان     گردش    رزم    با    بدگـمان
چـپ  و  راست  پيچان  عنان  داشتن
بـه       آوردگـه       باره      برگاشـتـن
چـنين   موبدان   پيش   مـنذر   شدند
ز    هر    دانـشي    داسـتانـها    زدند
تـن     شاه    زاده    بديشان    سـپرد
فزاينده   خود   دانـشي   بود   و   گرد
چـنان     گشـت    بـهرام    خسرونژاد
کـه    اندر    هـنر    داد    مردي   بداد
هـنر   هرچ   بگذشـت  بر  گوش  اوي
بـه  فرهنگ  يازان  شدي  هوش اوي
چو  شد  سال  آن نامور بر سه شش
دلاور    گوي    گشـت   خورشيدفـش
بـه   موبد   نـبودش   بـه   چيزي   نياز
بـه   فرهنـگ   جويان  و  آن  يوز  و  باز
بـه     آوردگـه     بر     عـنان     تافـتـن
برافـگـندن    اسـپ    و    هم   تاختن
بـه   منذر  چنين  گفت  کاي  پاک‌راي
گـسي   کـن   هنرمـند   را   باز  جاي
ازان   هر   يکي  را  بـسي  هديه  داد
ز      درگاه     مـنذر     برفـتـند     شاد
وزان  پس  به  منذر چنين گفـت شاه
کـه   اسـپان   اين   نيزه‌داران   بـخواه
بـگو     تا     بـپيچـند    پيشـم    عـنان
بـه   چـشـم   اندر   آرند   نوک  سنان
بـهايي     کـنـند    آنـچ    آيد    خوشم
درم   پيش   خواهم   بريشان  کـشـم
چـنين    پاسـخ    آورد    مـنذر   بدوي
کـه   اي   پر   هنر   خـسرو  نامـجوي
گلـه‌دار   اسـپان   مـن   پيش   تست
خداوند  او  هم  به  تن  خويش تسـت
گر   از   تازيان   اسـپ  خواهي  خريد
مرا  رنـج  و  سختي  چه  بايد کـشيد
بدو    گـفـت    بـهرام    کاي    نيک‌نام
بـه   نيکيت   بادا   همـه   سالـه  کام
مـن  اسپ  آن  گزينم  که اندر نشيب
بـتازم    نـه    بينـم   عـنان   از   رکيب
چو    با   تـگ   چنان   پايدارش   کـنـم
بـه     نوروز     با    باد    يارش    کـنـم
وگر        آزموده       نـباشد       سـتور
نـشايد    بـه    تـندي    برو    کرد   زور
بنـه    عـمان   بـفرمود   منذر   که   رو
فـسيلـه     گزين     از     گـلـه‌دار    نو
همـه   دشـت   پيش   سواران   بگرد
نـگر    تا    کـجا    يابي   اسـپ   نـبرد
بـشد   تيز   نعمان   صد  اسـپ  آوريد
ز    اسـپان    جنـگي   بـسي   برگزيد
چو   بـهرام  ديد  آن  بيامد  به  دشـت
چپ  و  راست پيچيد و چندي بگشت
هر   اسـپي   که   با  باد  همـبر  بدي
هـمـه     زير    بـهرام    بي‌پر    شدي
برين‌گونـه      تا      برگزيد      اشـقري
يکي           بادپايي          گـشاده‌بري
هـم   از   داغ  ديگر  کميتي  به  رنـگ
تو    گـفـتي    ز    دريا   برآمد   نهـنـگ
هـمي   آتـش   افروخت  از  نعل  اوي
هـمي   خون  چکيد  از  بر  لعـل  اوي
بـها    داد    مـنذر    چو   بود   ارزشان
کـه   در   بيشـه   کوفـه   بد  مرزشان
بـپذرفـت   بـهرام   زو   آن   دو   اسپ
فروزنده    بر    سان   آذر   گـشـسـپ
همي  داشتش چون يکي تازه سيب
کـه     از     باد     نايد    بروبر    نـهيب
بـه   مـنذر   چنين  گفت  روزي  جوان
کـه   اي   مرد  باهنگ  و  روشـن‌روان
چـنين     بي‌بـهانـه     هـمي     داريم
زماني        بـه        تيمار       نـگذاريم
هـمي   هرک   بيني   تو  اندر  جـهان
دلي   نيسـت   اندر   جهان   بي‌نـهان
ز     اندوه     باشد     رخ     مرد     زرد
بـه     رامـش     فزايد     تـن     زادمرد
برين‌بر    يکي    خوبي    افزاي   پـس
کـه    باشد    ز    هر    درد   فريادرس
اگر      تاجدارسـت      اگر      پـهـلوان
بـه     زن     گيرد    آرام    مرد    جوان
هـمان   زو   بود   دين  يزدان  بـه  پاي
جوان   را   بـه   نيکي   بود  رهـنـماي
کـنيزک   بـفرماي   تا   پنج   و  شـش
بيارند     با     زيب    و    خورشيدفـش
مـگر    زان    يکي    دو    گزين    آيدم
هـم        انديشـه        آفرين       آيدم
مـگر      نيز      فرزند      بينـم     يکي
کـه      آرام     دل     باشدم     اندکي
جـهاندار    خـشـنود    باشد    ز   مـن
سـتوده    بـمانـم    بـه    هر    انجمن
چو   بشـنيد   منذر  ز  خسرو  سخـن
برو      آفرين      کرد      مرد      کـهـن
بـفرمود    تا    سـعد    گوينده    تـفـت
سوي    کلـبـه    مرد    نـخاس   رفـت
بياورد       رومي      کـنيزک      چـهـل
هـمـه    از    در    کام    و    آرام    دل
دو     بـگزيد     بـهرام    زان    گـلرخان
کـه  در  پوستشان  عاج بود استخوان
بـه    بالا    بـه   کردار   سرو   سـهي
هـمـه    کام    و    زيبايي    و   فرهي
ازان    دو    سـتاره    يکي   چـنـگ‌زن
دگر   لالـه   رخ   چون   سـهيل   يمـن
بـه  بالا  چون  سرو  و به گيسو کمند
بـها    داد    مـنذر    چو   آمد   پـسـند
بـخـنديد     بـهرام     و     کرد     آفرين
رخش  گشت همچون بدخشان نگين
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-7.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com