| چو بشـنيد زو اين سخـن يزدگرد |
| روان و خرد را برآورد گرد |
| نـگـه کرد از آغاز فرجام را |
| بدو داد پرمايه بـهرام را |
| بـفرمود تا خلعتـش ساخـتـند |
| سرش را بـه گردون برافراخـتـند |
| تـنـش را بـه خلعـت بياراستند |
| ز در اسپ شاه يمن خواسـتـند |
| ز ايوان شاه جـهان تا بـه دشـت |
| همي اشتر و اسپ و هودج گذشت |
| پرسـتـنده و دايه بيشـمار |
| ز بازارگـه تا در شـهريار |
| بـه بازار گـه بسته آيين بـه راه |
| ز دروازه تا پيش درگاه شاه |
| جو مـنذر بيامد بـه شـهر يمـن |
| پذيره شدندش هـمـه مرد و زن |
| چو آمد بـه آرامگاه از نخـسـت |
| فراوان زنان نژادي بـجـسـت |
| ز دهـقان و تازي و پرمايگان |
| توانـگر گزيده گران سايگان |
| ازين مـهـتران چار زن برگزيد |
| کـه آيد هـنر بر نژادش پديد |
| دو تازي دو دهقان ز تـخـم کيان |
| بـبـسـتـند مرا دايگي را ميان |
| هـمي داشتندش چنين چار سال |
| چو شد سيرشير و بياگـند يال |
| بـه دشواري از شير کردند باز |
| هـمي داشتـندش به بر بر به ناز |
| چو شد هفت ساله به منذر چه گفت |
| کـه آن راي با مهتري بود جفـت |
| چـنين گـفـت کاي مهتر سرفراز |
| ز مـن کودک شيرخواره مـساز |
| بـه دانـنده فرهنگيانـم سـپار |
| چو کارسـت بيکار خوارم مدار |
| بدو گفـت مـنذر کـه اي سرفراز |
| بـه فرهـنـگ نوزت نيامد نياز |
| چو هـنـگام فرهـنـگ باشد ترا |
| بـه دانايي آهـنـگ باشد ترا |
| بـه ايوان نمانـم که بازي کـني |
| بـه بازي هـمي سرفرازي کـني |
| چـنين پاسـخ آورد بـهرام باز |
| کـه از من تو بيکار خوردي مساز |
| مرا هست دانش اگر سال نيسـت |
| بـسان گوانـم بر و يال نيسـت |
| ترا سال هست و خرد کمـترسـت |
| نـهاد مـن از راي تو ديگرسـت |
| نداني که هرکس که هنگام جست |
| ز کار آن گزيند که بايد نـخـسـت |
| تو گر باز هـنـگام جويي هـمي |
| دل از نيکويها بـشويي هـمي |
| هـمـه کار بيگاه و بيبر بود |
| بـهين از تـن زندگان سر بود |
| هران چيز کان در خور پادشاسـت |
| بياموزيم تا بدانـم سزاسـت |
| سر راسـتي دانـش ايزديسـت |
| خنـک آنـک بادانش و بخرديست |
| نـگـه کرد مـنذر بدو خيره ماند |
| بـه زير لـبان نام يزدان بـخواند |
| فرسـتاد هـم در زمان رهنـمون |
| سوي شورستان سرکشي بر هيون |
| سـه موبد نگه کرد فرهنـگ جوي |
| کـه در شورستان بودشان آبروي |
| يکي تا دبيري بياموزدش |
| دل از تيرگيها بيفروزدش |
| دگر آنـک دانـسـتـن باز و يوز |
| بياموزدش کان بود دلـفروز |
| وديگر کـه چوگان و تير و کـمان |
| هـمان گردش رزم با بدگـمان |
| چـپ و راست پيچان عنان داشتن |
| بـه آوردگـه باره برگاشـتـن |
| چـنين موبدان پيش مـنذر شدند |
| ز هر دانـشي داسـتانـها زدند |
| تـن شاه زاده بديشان سـپرد |
| فزاينده خود دانـشي بود و گرد |
| چـنان گشـت بـهرام خسرونژاد |
| کـه اندر هـنر داد مردي بداد |
| هـنر هرچ بگذشـت بر گوش اوي |
| بـه فرهنگ يازان شدي هوش اوي |
| چو شد سال آن نامور بر سه شش |
| دلاور گوي گشـت خورشيدفـش |
| بـه موبد نـبودش بـه چيزي نياز |
| بـه فرهنـگ جويان و آن يوز و باز |
| بـه آوردگـه بر عـنان تافـتـن |
| برافـگـندن اسـپ و هم تاختن |
| بـه منذر چنين گفت کاي پاکراي |
| گـسي کـن هنرمـند را باز جاي |
| ازان هر يکي را بـسي هديه داد |
| ز درگاه مـنذر برفـتـند شاد |
| وزان پس به منذر چنين گفـت شاه |
| کـه اسـپان اين نيزهداران بـخواه |
| بـگو تا بـپيچـند پيشـم عـنان |
| بـه چـشـم اندر آرند نوک سنان |
| بـهايي کـنـند آنـچ آيد خوشم |
| درم پيش خواهم بريشان کـشـم |
| چـنين پاسـخ آورد مـنذر بدوي |
| کـه اي پر هنر خـسرو نامـجوي |
| گلـهدار اسـپان مـن پيش تست |
| خداوند او هم به تن خويش تسـت |
| گر از تازيان اسـپ خواهي خريد |
| مرا رنـج و سختي چه بايد کـشيد |
| بدو گـفـت بـهرام کاي نيکنام |
| بـه نيکيت بادا همـه سالـه کام |
| مـن اسپ آن گزينم که اندر نشيب |
| بـتازم نـه بينـم عـنان از رکيب |
| چو با تـگ چنان پايدارش کـنـم |
| بـه نوروز با باد يارش کـنـم |
| وگر آزموده نـباشد سـتور |
| نـشايد بـه تـندي برو کرد زور |
| بنـه عـمان بـفرمود منذر که رو |
| فـسيلـه گزين از گـلـهدار نو |
| همـه دشـت پيش سواران بگرد |
| نـگر تا کـجا يابي اسـپ نـبرد |
| بـشد تيز نعمان صد اسـپ آوريد |
| ز اسـپان جنـگي بـسي برگزيد |
| چو بـهرام ديد آن بيامد به دشـت |
| چپ و راست پيچيد و چندي بگشت |
| هر اسـپي که با باد همـبر بدي |
| هـمـه زير بـهرام بيپر شدي |
| برينگونـه تا برگزيد اشـقري |
| يکي بادپايي گـشادهبري |
| هـم از داغ ديگر کميتي به رنـگ |
| تو گـفـتي ز دريا برآمد نهـنـگ |
| هـمي آتـش افروخت از نعل اوي |
| هـمي خون چکيد از بر لعـل اوي |
| بـها داد مـنذر چو بود ارزشان |
| کـه در بيشـه کوفـه بد مرزشان |
| بـپذرفـت بـهرام زو آن دو اسپ |
| فروزنده بر سان آذر گـشـسـپ |
| همي داشتش چون يکي تازه سيب |
| کـه از باد نايد بروبر نـهيب |
| بـه مـنذر چنين گفت روزي جوان |
| کـه اي مرد باهنگ و روشـنروان |
| چـنين بيبـهانـه هـمي داريم |
| زماني بـه تيمار نـگذاريم |
| هـمي هرک بيني تو اندر جـهان |
| دلي نيسـت اندر جهان بينـهان |
| ز اندوه باشد رخ مرد زرد |
| بـه رامـش فزايد تـن زادمرد |
| برينبر يکي خوبي افزاي پـس |
| کـه باشد ز هر درد فريادرس |
| اگر تاجدارسـت اگر پـهـلوان |
| بـه زن گيرد آرام مرد جوان |
| هـمان زو بود دين يزدان بـه پاي |
| جوان را بـه نيکي بود رهـنـماي |
| کـنيزک بـفرماي تا پنج و شـش |
| بيارند با زيب و خورشيدفـش |
| مـگر زان يکي دو گزين آيدم |
| هـم انديشـه آفرين آيدم |
| مـگر نيز فرزند بينـم يکي |
| کـه آرام دل باشدم اندکي |
| جـهاندار خـشـنود باشد ز مـن |
| سـتوده بـمانـم بـه هر انجمن |
| چو بشـنيد منذر ز خسرو سخـن |
| برو آفرين کرد مرد کـهـن |
| بـفرمود تا سـعد گوينده تـفـت |
| سوي کلـبـه مرد نـخاس رفـت |
| بياورد رومي کـنيزک چـهـل |
| هـمـه از در کام و آرام دل |
| دو بـگزيد بـهرام زان گـلرخان |
| کـه در پوستشان عاج بود استخوان |
| بـه بالا بـه کردار سرو سـهي |
| هـمـه کام و زيبايي و فرهي |
| ازان دو سـتاره يکي چـنـگزن |
| دگر لالـه رخ چون سـهيل يمـن |
| بـه بالا چون سرو و به گيسو کمند |
| بـها داد مـنذر چو آمد پـسـند |
| بـخـنديد بـهرام و کرد آفرين |
| رخش گشت همچون بدخشان نگين |
