FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow رفتن اسكندر به نزدیك فغفور چین
رفتن اسكندر به نزدیك فغفور چین چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

رفتن اسكندر به نزدیك فغفور چین

وزان  روي  لشکر  سوي چين کشيد
سر    نامداران    بـه    بيرون   کـشيد
هـمي  راند  منزل  به منزل به دشت
چـهـل   روز   تا   پيش   دريا  گذشـت
ز      ديبا      سراپرده‌يي      برکـشيد
سـپـه    را    بـه   مـنزل   فرود   آوريد
يکي    نامـه    فرمود   پـس   تا   دبير
نويسد      ز      اسـکـندر     شـهرگير
نوشتـند   هرگونه‌يي  خوب  و  زشت
نويسـنده   چون   نامه   اندر  نوشـت
سکـندر    بـشد    چون   فرستاده‌يي
گزين        کرد       بينادل       آزاده‌يي
کـه   با  او  بدي  يک‌دل  و  يک‌سخـن
بـگويد   بـه   مهـتر   که   کن  يا  مکن
سـپـه   را   به   سالار   لشکر  سپرد
وزان     روميان     پـنـج     دانا    بـبرد
چو   آگاهي   آمد   بـه   فـغـفور  ازين
کـه   آمد   فرسـتاده‌يي  سوي  چين
پذيره      فرسـتاد     چـندي     سـپاه
سـکـندر     گرازان    بيامد    بـه    راه
چو      آمد      بران      بارگاه     بزرگ
بديد     آن     گزيده     سـپاه     بزرگ
بيامد    ز    دهـليز    تا    پيش    اوي
پرانديشـه     جان     بدانديش     اوي
دوان  پيش  او  رفـت  و  بردش  نـماز
نشـسـت    اندر   ايوان   زماني   دراز
بـپرسيد      فـغـفور     و     بنواختـش
يکي     نامور     جايگـه     ساخـتـش
چو   برزد  سر  از  کوه  روشـن  چراغ
بـبردند        بالاي       زرين       جـناغ
فرسـتاده    شاه    را    پيش    خواند
سـکـندر     فراوان     سخنـها    براند
بگفـت   آنـچ   بايسـت   و   نامه  بداد
سخـنـهاي    قيصر   همـه   کرد   ياد
بران   نامـه   عـنوان  بد  از  شاه  روم
جـهاندار   و   سالار   هر   مرز  و  بوم
کـه    خوانـند    شاهان    برو    آفرين
زما        بـندگان       جـهان       آفرين
جـهاندار    و    دانـنده    و   رهـنـماي
خداوند     پاکي     و     نيکي    فزاي
دگر   گـفـت   فرمان  ما  سوي  چين
چنانـسـت    کـه    آباد    ماند   زمين
نـبايد    بـسيچيد   ما   را   به   جنـگ
کـه   از  جنگ  شد  روز  بر  فور  تنـگ
چو    دارا   کـه   بد   شـهريار   جـهان
چو    فريان    تازي    و    ديگر   مـهان
ز      خاور      برو      تا     در     باخـتر
ز    فرمان    ما    کـس    نـجويد   گذر
شـمار     سـپاهـم     نداند     سپـهر
وگر    بـشـمرد   نيز   ناهيد   و   مـهر
اگر    هيچ    فرمان    ما    بـشـکـني
تـن  و  بوم  و  کشور  به  رنج  افگـني
چو    نامـه    بـخواني    بياراي   ساو
مرنـجان   تـن   خويش  و  با  بد  مکاو
گر     آيي     بيني    مرا    با    سـپاه
بـبينـم    ترا    يک‌دل    و   نيک   خواه
بداريم   بر   تو   هـمين  تاج  و  تـخـت
بـه   چيزي   گزندت   نيايد   ز   بـخـت
وگر   کـند   باشي   بـه   پيش  آمدن
ز  کـشور  سوي  شاه  خويش  آمدن
ز  چيزي  که  باشد  طرايف  بـه چين
ز   زرينـه   و   اسـپ  و  تيغ  و  نـگين
هـم  از  جامه  و  پرده  و  تخـت  عاج
ز    ديباي    پرمايه   و   طوق   و   تاج
ز  چيزي  که  يابي  فرستي  به گنـج
چو  خواهي  کـه  از  ما  نيايدت  رنـج
سـپاه      مرا      بازگردان      ز     راه
بـباش  ايمن  از  گنج  و  تخت  و کلاه
چو  سالار  چين  زان نشان نامـه ديد
برآشـفـت   و   پس  خامشي  برگزيد
بـخـنديد   و   پس  با  فرستاده  گفت
کـه   شاه   ترا   آسمان   باد  جـفـت
بـگوي    آنـچ   داني   ز   گفـتار   اوي
ز    بالا    و    مردي    و    ديدار   اوي
فرسـتاده   گفـت  اي  سپهدار  چين
کـسي  چون  سکندر  مدان  بر زمين
بـه  مردي  و  رادي  و  بخـش  و خرد
ز     انديشـه    هر    کـسي    بـگذرد
بـه   بالاي  سروسـت  و  با  زور  پيل
بـه   بخشـش   به  کردار  درياي  نيل
زبانـش     بـه     کردار     برنده     تيغ
بـه   چربي   عـقاب   اندر  آرد  ز  ميغ
چو  بشنيد  فغفور  چين  اين  سخـن
يکي    ديگر    انديشـه    افگـند    بـن
بـفرمود   تا  خوان  و  مي  خواستـند
بـه     باغ    اندر    ايوان    بياراسـتـند
هـمي  خورد  مي  تا جهان تيره شد
سر   ميگـساران   ز  مي  خيره  شد
سـپـهدار   چين   با   فرستاده   گفت
کـه  با  شاه  تو  مشتري  باد  جفـت
چو  روشن  شود  نامه  پاسخ  کـنيم
بـه     ديدار     تو    روز    فرخ    کـنيم
سـکـندر   بيامد   ترنجي   به   دست
ز    ايوان    سالار   چين   نيم‌مـسـت
چو  خورشيد  برزد  سر  از  برج  شير
سـپـهر   اندر   آورد  شب  را  بـه  زير
سـکـندر    بـه    نزديک    فغفور   شد
از    انديشـه    بد    دلـش   دور   شد
بـپرسيد  زو  گفت  شـب  چون  بدي
کـه  بيرون  شدي  دوش ميگون بدي
ازان    پـس    بـفرمود   تا   شد   دبير
بياورد   قرطاس   و   مشـک  و  عـبير
مران   نامـه   را   زود  پاسخ  نوشـت
بياراسـت   قرطاس  را  چون  بهشت
نـخـسـت     آفرين    کرد    بر    دادگر
خداوند     مردي    و    داد    و    هـنر
خداوند   فرهـنـگ   و   پرهيز   و   دين
ازو     باد     بر     شاد     روم    آفرين
رسيد     اين    فرسـتاده    چرب‌گوي
هـم   آن   نامه  شاه  فرهنـگ  جوي
سخـنـهاي    شاهان   همه   خواندم
وزان     با     بزرگان    سـخـن    راندم
ز    داراي    داراب   و   فريان   و   فور
سـخـن  هرچ  پيدا  بد  از  رزم و سور
کـه   پيروز   گشتي   بريشان   همـه
شـبان    بودي   و   شـهرياران   رمـه
تو    داد    خداوند    خورشيد   و   ماه
بـه    مردي   مدان   و   فزون   سـپاه
چو     بر     مـهـتري    بـگذرد    روزگار
چـه   در   سور   ميرد  چـه  در  کارزار
چو    فرجامـشان   روز   رزم   تو   بود
زمانـه    نـه    کاهد    نـخواهد    فزود
تو   زيشان   مکـن   کـشي  و  برتري
کـه   گر   ز  آهني  بي‌گمان  بـگذري
کـجا   شد  فريدون  و  ضحاک  و  جـم
فراز   آمد   از   باد  و  شد  سوي  دم
مـن   از   تو  نترسم  نه  جـنـگ  آورم
نـه    بر   سان   تو   باد   گيرد   سرم
کـه   خون   ريختن   نيسـت  آيين  ما
نـه    بد    کردن    اندرخور    دين    ما
بـخواني  مرا  بر  تو  باشد  شکسـت
کـه   يزدان‌پرستم   نه   خسروپرست
فزون  زان  فرستم  که  داراي منـش
ز   بخشـش   نباشد   مرا   سرزنـش
سکـندر   بـه   رخ  رنگ  تشوير  خورد
ز    گـفـتار   او   بر   جـگر   تير   خورد
به دل گفت ازين پس کس اندر جهان
نـبيند     مرا    رفـتـه    جايي    نـهان
ز   ايوان   بيامد   به  جاي  نشـسـت
ميان    از    پي   بازگشتن   بـبـسـت
سرافراز     فغـفور     بگـشاد     گـنـج
ز  بخشش  نيامد  به  دلش  ايچ رنـج
نخسـتين     بـفرمود     پـنـجاه     تاج
بـه   گوهر   بياگـنده   ده   تخـت  عاج
ز    سيمين   و   زرينـه   اشـتر   هزار
بـفرمود         تا         برنـهادند        بار
ز    ديباي    چيني    و   خز   و   حرير
ز   کافور  وز  مشـک  و  بوي  و  عـبير
هزار     اشـتر     بارکـش     بار    کرد
تـن‌آسان   شد   آنـکو  درم  خوار  کرد
ز   سنـجاب  و  قاقم  ز  موي  سـمور
ز      گـسـتردنيها     و     جام     بـلور
بياورد    زين    هر    يکي    ده    هزار
خردمـند      گنـجور     بربـسـت     بار
گرانـمايه  صد  زين  به سيمين ستام
ز      زرينـه      پـنـجاه      بردند     نام
بـبردند    سيصد    شـتر    سرخ‌موي
طرايف     بدو     دار     چيني    بدوي
يکي  مرد  با  سنگ و شيرين سخـن
گزين     کرد     زان    چينيان    کـهـن
بـفرمود     تا     با     درود     و    خرام
بيايد      بر      شاه     و     آرد     پيام
کـه  يک  چند  باشد  به  نزديک  چين
برو        نامداران       کـنـند       آفرين
فرسـتاده   شد   با   سکندر  بـه  راه
گـماني  که  بردي  که  اويست  شاه
چو     مـلاح     روي    سـکـندر    بديد
سـبـک     زورقي    بادبان    برکـشيد
چو   دسـتور  با  لشـکر  آمدش  پيش
بگـفـت    آنـچ   آمد   ز   بازار   خويش
سـپاهـش      برو     خواندند     آفرين
هـمـه     برنـهادند    سر    بر    زمين
بدانسـت  چيني  که  او هست شاه
پياده      بيامد      غريوان     بـه     راه
سـکـندر    بدو    گفـت   پوزش   مکن
مران   پيش   فغفور  زين  در  سـخـن
بـبود    آن    شـب    و   بامداد   پـگاه
بـه   آرام   بنشست   بر  تخـت  شاه
فرسـتاده   را  چيز  بخشيد  و  گفـت
کـه   با   تو  روان  مسيحست  جفـت
برو    پيش    فـغـفور    چيني   بـگوي
کـه     نزديک    ما    يافـتي    آب‌روي
گر  ايدر  بباشي  همي چين تراست
وگر    جاي   ديگر   خرامي   رواسـت
بياسايم   ايدر   کـه   چـندين   سـپاه
بـه   تـندي   نشايد   کشيدن  به  راه
فرسـتاده   برگشـت   و   آمد  چو  باد
بـه     فـغـفور     پيغام     قيصر    بداد
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-10.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com