| وزان روي لشکر سوي چين کشيد |
| سر نامداران بـه بيرون کـشيد |
| هـمي راند منزل به منزل به دشت |
| چـهـل روز تا پيش دريا گذشـت |
| ز ديبا سراپردهيي برکـشيد |
| سـپـه را بـه مـنزل فرود آوريد |
| يکي نامـه فرمود پـس تا دبير |
| نويسد ز اسـکـندر شـهرگير |
| نوشتـند هرگونهيي خوب و زشت |
| نويسـنده چون نامه اندر نوشـت |
| سکـندر بـشد چون فرستادهيي |
| گزين کرد بينادل آزادهيي |
| کـه با او بدي يکدل و يکسخـن |
| بـگويد بـه مهـتر که کن يا مکن |
| سـپـه را به سالار لشکر سپرد |
| وزان روميان پـنـج دانا بـبرد |
| چو آگاهي آمد بـه فـغـفور ازين |
| کـه آمد فرسـتادهيي سوي چين |
| پذيره فرسـتاد چـندي سـپاه |
| سـکـندر گرازان بيامد بـه راه |
| چو آمد بران بارگاه بزرگ |
| بديد آن گزيده سـپاه بزرگ |
| بيامد ز دهـليز تا پيش اوي |
| پرانديشـه جان بدانديش اوي |
| دوان پيش او رفـت و بردش نـماز |
| نشـسـت اندر ايوان زماني دراز |
| بـپرسيد فـغـفور و بنواختـش |
| يکي نامور جايگـه ساخـتـش |
| چو برزد سر از کوه روشـن چراغ |
| بـبردند بالاي زرين جـناغ |
| فرسـتاده شاه را پيش خواند |
| سـکـندر فراوان سخنـها براند |
| بگفـت آنـچ بايسـت و نامه بداد |
| سخـنـهاي قيصر همـه کرد ياد |
| بران نامـه عـنوان بد از شاه روم |
| جـهاندار و سالار هر مرز و بوم |
| کـه خوانـند شاهان برو آفرين |
| زما بـندگان جـهان آفرين |
| جـهاندار و دانـنده و رهـنـماي |
| خداوند پاکي و نيکي فزاي |
| دگر گـفـت فرمان ما سوي چين |
| چنانـسـت کـه آباد ماند زمين |
| نـبايد بـسيچيد ما را به جنـگ |
| کـه از جنگ شد روز بر فور تنـگ |
| چو دارا کـه بد شـهريار جـهان |
| چو فريان تازي و ديگر مـهان |
| ز خاور برو تا در باخـتر |
| ز فرمان ما کـس نـجويد گذر |
| شـمار سـپاهـم نداند سپـهر |
| وگر بـشـمرد نيز ناهيد و مـهر |
| اگر هيچ فرمان ما بـشـکـني |
| تـن و بوم و کشور به رنج افگـني |
| چو نامـه بـخواني بياراي ساو |
| مرنـجان تـن خويش و با بد مکاو |
| گر آيي بيني مرا با سـپاه |
| بـبينـم ترا يکدل و نيک خواه |
| بداريم بر تو هـمين تاج و تـخـت |
| بـه چيزي گزندت نيايد ز بـخـت |
| وگر کـند باشي بـه پيش آمدن |
| ز کـشور سوي شاه خويش آمدن |
| ز چيزي که باشد طرايف بـه چين |
| ز زرينـه و اسـپ و تيغ و نـگين |
| هـم از جامه و پرده و تخـت عاج |
| ز ديباي پرمايه و طوق و تاج |
| ز چيزي که يابي فرستي به گنـج |
| چو خواهي کـه از ما نيايدت رنـج |
| سـپاه مرا بازگردان ز راه |
| بـباش ايمن از گنج و تخت و کلاه |
| چو سالار چين زان نشان نامـه ديد |
| برآشـفـت و پس خامشي برگزيد |
| بـخـنديد و پس با فرستاده گفت |
| کـه شاه ترا آسمان باد جـفـت |
| بـگوي آنـچ داني ز گفـتار اوي |
| ز بالا و مردي و ديدار اوي |
| فرسـتاده گفـت اي سپهدار چين |
| کـسي چون سکندر مدان بر زمين |
| بـه مردي و رادي و بخـش و خرد |
| ز انديشـه هر کـسي بـگذرد |
| بـه بالاي سروسـت و با زور پيل |
| بـه بخشـش به کردار درياي نيل |
| زبانـش بـه کردار برنده تيغ |
| بـه چربي عـقاب اندر آرد ز ميغ |
| چو بشنيد فغفور چين اين سخـن |
| يکي ديگر انديشـه افگـند بـن |
| بـفرمود تا خوان و مي خواستـند |
| بـه باغ اندر ايوان بياراسـتـند |
| هـمي خورد مي تا جهان تيره شد |
| سر ميگـساران ز مي خيره شد |
| سـپـهدار چين با فرستاده گفت |
| کـه با شاه تو مشتري باد جفـت |
| چو روشن شود نامه پاسخ کـنيم |
| بـه ديدار تو روز فرخ کـنيم |
| سـکـندر بيامد ترنجي به دست |
| ز ايوان سالار چين نيممـسـت |
| چو خورشيد برزد سر از برج شير |
| سـپـهر اندر آورد شب را بـه زير |
| سـکـندر بـه نزديک فغفور شد |
| از انديشـه بد دلـش دور شد |
| بـپرسيد زو گفت شـب چون بدي |
| کـه بيرون شدي دوش ميگون بدي |
| ازان پـس بـفرمود تا شد دبير |
| بياورد قرطاس و مشـک و عـبير |
| مران نامـه را زود پاسخ نوشـت |
| بياراسـت قرطاس را چون بهشت |
| نـخـسـت آفرين کرد بر دادگر |
| خداوند مردي و داد و هـنر |
| خداوند فرهـنـگ و پرهيز و دين |
| ازو باد بر شاد روم آفرين |
| رسيد اين فرسـتاده چربگوي |
| هـم آن نامه شاه فرهنـگ جوي |
| سخـنـهاي شاهان همه خواندم |
| وزان با بزرگان سـخـن راندم |
| ز داراي داراب و فريان و فور |
| سـخـن هرچ پيدا بد از رزم و سور |
| کـه پيروز گشتي بريشان همـه |
| شـبان بودي و شـهرياران رمـه |
| تو داد خداوند خورشيد و ماه |
| بـه مردي مدان و فزون سـپاه |
| چو بر مـهـتري بـگذرد روزگار |
| چـه در سور ميرد چـه در کارزار |
| چو فرجامـشان روز رزم تو بود |
| زمانـه نـه کاهد نـخواهد فزود |
| تو زيشان مکـن کـشي و برتري |
| کـه گر ز آهني بيگمان بـگذري |
| کـجا شد فريدون و ضحاک و جـم |
| فراز آمد از باد و شد سوي دم |
| مـن از تو نترسم نه جـنـگ آورم |
| نـه بر سان تو باد گيرد سرم |
| کـه خون ريختن نيسـت آيين ما |
| نـه بد کردن اندرخور دين ما |
| بـخواني مرا بر تو باشد شکسـت |
| کـه يزدانپرستم نه خسروپرست |
| فزون زان فرستم که داراي منـش |
| ز بخشـش نباشد مرا سرزنـش |
| سکـندر بـه رخ رنگ تشوير خورد |
| ز گـفـتار او بر جـگر تير خورد |
| به دل گفت ازين پس کس اندر جهان |
| نـبيند مرا رفـتـه جايي نـهان |
| ز ايوان بيامد به جاي نشـسـت |
| ميان از پي بازگشتن بـبـسـت |
| سرافراز فغـفور بگـشاد گـنـج |
| ز بخشش نيامد به دلش ايچ رنـج |
| نخسـتين بـفرمود پـنـجاه تاج |
| بـه گوهر بياگـنده ده تخـت عاج |
| ز سيمين و زرينـه اشـتر هزار |
| بـفرمود تا برنـهادند بار |
| ز ديباي چيني و خز و حرير |
| ز کافور وز مشـک و بوي و عـبير |
| هزار اشـتر بارکـش بار کرد |
| تـنآسان شد آنـکو درم خوار کرد |
| ز سنـجاب و قاقم ز موي سـمور |
| ز گـسـتردنيها و جام بـلور |
| بياورد زين هر يکي ده هزار |
| خردمـند گنـجور بربـسـت بار |
| گرانـمايه صد زين به سيمين ستام |
| ز زرينـه پـنـجاه بردند نام |
| بـبردند سيصد شـتر سرخموي |
| طرايف بدو دار چيني بدوي |
| يکي مرد با سنگ و شيرين سخـن |
| گزين کرد زان چينيان کـهـن |
| بـفرمود تا با درود و خرام |
| بيايد بر شاه و آرد پيام |
| کـه يک چند باشد به نزديک چين |
| برو نامداران کـنـند آفرين |
| فرسـتاده شد با سکندر بـه راه |
| گـماني که بردي که اويست شاه |
| چو مـلاح روي سـکـندر بديد |
| سـبـک زورقي بادبان برکـشيد |
| چو دسـتور با لشـکر آمدش پيش |
| بگـفـت آنـچ آمد ز بازار خويش |
| سـپاهـش برو خواندند آفرين |
| هـمـه برنـهادند سر بر زمين |
| بدانسـت چيني که او هست شاه |
| پياده بيامد غريوان بـه راه |
| سـکـندر بدو گفـت پوزش مکن |
| مران پيش فغفور زين در سـخـن |
| بـبود آن شـب و بامداد پـگاه |
| بـه آرام بنشست بر تخـت شاه |
| فرسـتاده را چيز بخشيد و گفـت |
| کـه با تو روان مسيحست جفـت |
| برو پيش فـغـفور چيني بـگوي |
| کـه نزديک ما يافـتي آبروي |
| گر ايدر بباشي همي چين تراست |
| وگر جاي ديگر خرامي رواسـت |
| بياسايم ايدر کـه چـندين سـپاه |
| بـه تـندي نشايد کشيدن به راه |
| فرسـتاده برگشـت و آمد چو باد |
| بـه فـغـفور پيغام قيصر بداد |
