FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
زادن بهرام پسر یزدگرد چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

زادن بهرام پسر یزدگرد

ز شاهيش بگذشت چون هفت سال
هـمـه   موبدان   زو   به  رنـج  و  وبال
سر    سال    هشـتـم   مـه   فوردين
کـه   پيدا   کـند  در  جـهان  هور  دين
يکي    کودک    آمدش    هرمزد    روز
بـه   نيک   اخـتر   و  فال  گيتي  فروز
هـم‌انـگـه      پدر      کرد      بـهرام‌نام
ازان    کودک    خرد    شد    شادکام
بـه   در   بر   سـتاره‌شـمر  هرک  بود
کـه   شايسـت  گفتار  ايشان  شنود
يکي   مايه‌ور   بود   با   فر   و   هوش
سر   هـندوان   بود   نامـش  سروش
يکي     پارسي    بود    هـشيار    نام
کـه  بر  چرخ  کردي  به  دانش  لـگام
بـفرمود     تا     پيش     شاه     آمدند
هـشيوار     و     جوينده    راه    آمدند
بـه    صـلاب    کردند   ز   اخـتر   نـگاه
هـم   از   زيچ   رومي   بجسـتـند  راه
از    اخـتر    چـنان   ديد   خرم   نـهان
کـه   او   شـهرياري   بود   در   جـهان
ابر     هـفـت     کـشور    بود    پادشا
گو      شاددل      باشد     و     پارسا
برفـتـند        پويان       بر       شـهريار
هـمان    زيچ    و   صـلابـها   بر   کـنار
بـگـفـتـند        با       تاجور       يزدگرد
کـه   دانـش   ز   هرگونه   کرديم  گرد
چـنان    آمد    اندر    شـمار   سـپـهر
کـه    دارد   بدين   کودک   خرد   مـهر
مر   او   را  بود  هـفـت  کـشور  زمين
گرانـمايه      شاهي      بود     بافرين
ز    گفـتارشان   شاد   شد   شـهريار
بـبـخـشيدشان       گوهر      شاهوار
چو     ايشان    برفـتـند    زان    بارگاه
رد   و   موبد   و   پاک   دسـتور   شاه
نشسـتـند   و   جستند  هرگونه  راي
کـه   تا  چاره  آن  چـه  آيد  بـه  جاي
گرين      کودک     خرد     خوي     پدر
نـگيرد       شو      خـسروي      دادگر
گر    ايدونـک   خوي   پدر   دارد   اوي
هـمـه    بوم   زير   و   زبر   دارد   اوي
نـه   موبد   بود   شاد   و  نه  پـهـلوان
نـه   او   در  جهان  شاد  روشـن‌روان
هـمـه    موبدان    نزد    شاه    آمدند
گـشاده‌دل      و      نيک‌خواه     آمدند
بگـفـتـند     کاين     کودک     برمنـش
ز   بيغاره   دورسـت   و   ز   سرزنـش
جـهان   سربـسر   زير  فرمان  اوست
بـه  هر  کشوري  باژ  و پيمان اوست
نگـه   کـن   به  جايي  که  دانش  بود
ز    دانـنده   کـشور   به   رامـش   بود
ز        پرمايگان       دايگاني       گزين
کـه    باشد    ز    کـشور   برو   آفرين
هـنر    گيرد   اين   شاه   خرم   نـهان
ز    فرمان    او    شاد    گردد   جـهان
چو    بـشـنيد    زان   موبدان   يزدگرد
ز    کـشور    فرسـتادگان    کرد   گرد
هم‌انگـه    فرسـتاد   کسها   به   روم
بـه   هـند  و  به  چين  و  به  آباد  بوم
هـمان      نامداري     سوي     تازيان
بـشد   تا   بـبيند   بـه   سود   و  زيان
بـه  هر  سو  همي  رفت خواننده‌يي
کـه       بـهرام       را      پرورانـنده‌يي
بـجويد     سخـنـگوي    و    دانش‌پذير
سـخـن‌دان   و   هر   دانشي   يادگير
بيامد     ز     هر     کـشوري    موبدي
جـهانديده      و      نيک‌پي     بـخردي
چو     يکـسر     بدان    بارگاه    آمدند
پژوهـنده      نزديک      شاه      آمدند
بـپرسيد     بـسيار     و    بنواختـشان
بـه   هر   برزني   جايگه  ساختـشان
برفتـند   نـعـمان   و   منذر   به   شب
بـسي     نامداران     گرد     از    عرب
بزرگان    چو   در   پارس   گرد   آمدند
بر         تاجور         يزدگرد         آمدند
هـمي  گفت  هرکس  که  ما بنده‌ايم
سخـن     بـشـنويم    و    سراينده‌ايم
کـه   بايد   چـنين   روزگار   از   مـهان
کـه    بايسـتـه    فرزند   شاه   جهان
بـه     بر     گيرد    ودانـش    آموزدش
دل        از        تيرگيها       بيفروزدش
ز   رومي   و   هـندي   و   از  پارسي
نـجومي    و    گر    مردم    هـندسي
هـمـه       فيلـسوفان       بـسياردان
سـخـن‌گوي      وز      مردم     کاردان
بـگـفـتـند     هريک     بـه    آواز    نرم
کـه  اي  شاه  باداد  و با راي و شرم
هـمـه    سربـسر   خاک   پاي   توايم
بـه    دانـش   همـه   رهنماي   توايم
نـگر    تا   پسـندت   کـه   آيد   هـمي
وگر    سودمـندت    کـه    آيد   هـمي
چـنين   گفـت   منذر  که  ما  بنده‌ايم
خود   اندر   جـهان   شاه   را  زنده‌ايم
هـنرهاي    ما    شاه    داند    هـمـه
که  او  چون شبانست و ما چون رمه
سواريم   و  گرديم  و  اسپ  افـگـنيم
کـسي   را   کـه   دانا   بود  بشکـنيم
ستاره‌شـمر  نيست  چون  ما کسي
کـه   از   هندسه   بهره  دارد  بـسي
پر   از   مهر   شاهـسـت  ما  را  روان
بـه   زير  اندرون  تازي  اسـپان  دمان
هـمـه    پيش    فرزند    تو    بـنده‌ايم
بزرگي       وي       را      سـتاينده‌ايم
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-9.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com