FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow دیدن سكندر درخت گویا را
دیدن سكندر درخت گویا را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

دیدن سكندر درخت گویا را

ز    راه    بيابان    بـه    شـهري    رسيد
بـبد      شاد      کاواز     مردم     شـنيد
هـمـه     بوم     و    بر    باغ    آباد    بود
در     مردم     از     خرمي     شاد    بود
پذيره       شدندش       بزرگان      شـهر
کـسي   را   کـه   از   مردمي   بود  بـهر
برو       هـمـگـنان       آفرين      خواندند
هـمـه     زر     و     گوهر     برافـشاندند
هـمي   گفت  هرکس  که  اي  شهريار
انوشـه     کـه     کردي     بـمابر     گذار
بدين     شـهر     هرگز     نيامد    سـپاه
نـه   هرگز   شنيدست  کـس  نام  شاه
کـنون   کامدي   جان   ما  پيش  تسـت
کـه   روشـن‌روان   بادي   و  تن  درست
سـکـندر    دل   از   مردمان   شاد   کرد
ز      راه      بيابان      تـن      آزاد     کرد
بـپرسيد   ازيشان   کـه   ايدر   شگفـت
چـه    چيزسـت    کاندازه   بايد   گرفـت
چـنين    داد    پاسـخ    بدو    رهـنـماي
کـه      اي     شاه     پيروز     پاکيزه‌راي
شگفـتيسـت    ايدر    کـه   اندر   جهان
کـسي    آن    نديد    آشـکار   و   نـهان
درختيسـت   ايدر  دو  بن  گشته  جفت
کـه    چونان   شگفتي   نشايد   نهفـت
يکي     ماده     و     ديگري     نر     اوي
سـخـن‌گو   بود   شاخ   با  رنـگ  و  بوي
بـه    شـب    ماده   گويا   و   بويا   شود
چو     روشـن    شود    نر    گويا    شود
سـکـندر     بـشد     با     سواران    روم
هـمان     نامداران    آن    مرز    و    بوم
بـپرسيد   زيشان   کـه   اکنون   درخـت
سـخـن   کي   سرايد   به  آواز  سخـت
چـنين     داد     پاسـخ    بدو    ترجـمان
کـه    از   روز   چون   بـگذرد   نـه   زمان
سـخـن‌گوي   گردد   يکي   زين   درخت
کـه     آواز     او     بـشـنود    نيک‌بـخـت
شـب     تيره‌گون     ماده     گويا    شود
بر   و   برگ   چون   مـشـک   بويا  شود
بـپرسيد    چون    بـگذريم    از    درخـت
شگفـتي   چه  پيش  آيد  اي  نيک‌بخت
چـنين     داد     پاسـخ     کزو    بـگذري
ز      رفـتـنـت     کوتـه     شود     داوري
چو    زو    برگذشـتي    نـماندت    جاي
کران     جـهان     خواندش     رهـنـماي
بيابان     و     تاريکي    آيد    بـه    پيش
بـه  سيري  نيامد  کس  از جان خويش
نـه   کـس  ديد  از  ما  نه  هرگز  شـنيد
کـه   دام   و   دد   و   مرغ   بر   ره   پريد
هـمي    راند    با    روميان    نيک‌بـخـت
چو    آمد    بـه    نزديک    گويا    درخـت
زمينـش    ز    گرمي    هـمي    بردميد
ز    پوسـت    ددان    خاک    پيدا    نديد
ز  گوينده  پرسيد  کين  پوست چيسـت
ددان   را   برين   گونـه   درنده   کيسـت
چـنين    داد    پاسـخ    بدو   نيک‌بـخـت
کـه    چـندين   پرستـنده   دارد   درخت
چو     بايد     پرسـتـندگان    را    خورش
ز    گوشـت    ددان    باشدش   پرورش
چو    خورشيد    بر   تيغ   گـنـبد   رسيد
سـکـندر     ز    بالا    خروشي    شـنيد
کـه     آمد     ز     برگ    درخـت    بـلـند
خروشي   پر   از   سهـم  و  ناسودمـند
بـترسيد     و     پرسيد    زان    ترجـمان
کـه    اي    مرد    بيدار    نيکي    گـمان
چـنين   برگ   گويا   چـه   گويد   هـمي
کـه   دل   را   بـه  خوناب  شويد  هـمي
چـنين   داد   پاسخ   که  اي  نيک‌بخـت
هـمي   گويد   اين   برگ  شاخ  درخـت
کـه  چـندين  سکندر  چه  پويد  به  دهر
کـه    برداشـت    از    نيکويهايش    بـهر
ز  شاهيش چون سال شد بر دو هفت
ز     تـخـت     بزرگي     بـبايدش    رفـت
سـکـندر      ز      ديده     بـباريد     خون
دلـش    گـشـت   پر   درد   از   رهنمون
ازان   پـس   بـه   کس  نيز  نگشاد  لـب
پر   از   غـم   هـمي   بود   تا   نيم‌شـب
سـخـن‌گوي    شد   برگ   ديگر   درخت
دگر     باره     پرسيد    زان    نيک‌بـخـت
چـه  گويد  همي  اين  دگر  شاخ گفـت
سخـن‌گوي    بـگـشاد    راز    از   نهفت
چـنين  داد  پاسخ  کـه  اين  ماده  شاخ
هـمي      گويد     اندر     جـهان     فراخ
از      آز     فراوان     نـگـنـجي     هـمي
روان    را   چرا   بر   شکـنـجي   هـمي
ترا    آز   گرد   جـهان   گشـتـن   اسـت
کـس   آزردن   و  پادشا  کشتن  اسـت
نـماندت        ايدر        فراوان        درنـگ
مـکـن   روز   بر   خويشتن   تار   و  تنـگ
بـپرسيد        از        ترجـمان       پادشا
کـه    اي    مرد    روشـن‌دل    و   پارسا
يکي   بازپرسـش   که   باشم   بـه  روم
چو   پيش   آيد   آن   گردش   روز  شوم
مـگر       زنده       بيند       مرا      مادرم
يکي     تا    بـه    رخ    برکـشد    چادرم
چـنين    گـفـت   با   شاه   گويا   درخت
کـه   کوتاه   کـن   روز   و   بربـند   رخـت
نـه   مادرت  بيند  نه  خويشان  بـه  روم
نـه    پوشيده    رويان   آن   مرز   و   بوم
بـه   شـهر   کـسان  مرگت  آيد  نه  دير
شود  اخـتر  و  تاج  و  تخـت  از  تو سير
چو   بشـنيد   برگشت   زان  دو  درخـت
دلش خسته گشته به شمشير سخت
چو    آمد    بـه   لشـکرگـه   خويش   باز
برفـتـند             گردان             گردن‌فراز
بـه   شـهر   اندرون   هديه‌ها   ساختند
بزرگان         بر         پادشا        تاخـتـند
يکي    جوشـني    بود   تابان   چو   نيل
بـه   بالاي   و   پـهـناي   يک   چرم  پيل
دو    دندان    پيل    و   برش   پـنـج   بود
کـه   آن   را   بـه   برداشتـن   رنـج   بود
زره      بود     و     ديباي     پرمايه     بود
ز    زر    کرده    آگـنده    صد   خايه   بود
بـه  سنـگ  درم  هر  يکي  شست  من
ز     زر     و     ز    گوهر    يکي    کرگدن
بـپذرفـت   زان   شـهر   و   لشکر   براند
ز    ديده   هـمي   خون   دل   برفـشاند
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_cyrus.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com