FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow لشکر به مغرب راندن اسكندر
لشکر به مغرب راندن اسكندر چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

  لشکر به غرب راندن اسكندر

وزان     جايگـه    شاد    لـشـگر    براند
بزرگان       بيدار      دل      را      بـخواند
هـمي   رفت  تا  سوي  شهري  رسيد
کـه    آن    را    ميان    و    کرانـه   نديد
هـمـه     هرچ     بايد    بدو    در    فراخ
پر   از   باغ   و   ميدان   و  ايوان  و  کاخ
فرود        آمد       و       بامداد       پـگاه
بـه   نزديک  آن  چشمه  شد  بي‌سپاه
کـه    دهـقان    ورا   نام   حيوان   نـهاد
چو    از    بخشـش   پـهـلوان   کرد   ياد
هـمي   بود   تا   گشـت  خورشيد  زرد
فرو     شد     بران    چـشـمـه    لاژورد
ز    يزدان    پاک   آن   شـگـفـتي   بديد
کـه  خورشيد  گشت  از  جـهان  ناپديد
بيامد     بـه    لـشـکرگـه    خويش    باز
دلي      پر      ز     انديشـه‌هاي     دراز
شـب    تيره    کرد    از    جـهاندار    ياد
پـس    انديشـه   بر   آب   حيوان   نـهاد
شـکيبا   ز   لشگر   هرانکس   کـه  ديد
نـخـسـت     از    ميان    سپـه    برگزيد
چـهـل   روزه   افزون   خورش   برگرفت
بيامد   دمان   تا   چه   بيند   شـگـفـت
سـپـه   را   بران  شارستان  جاي  کرد
يکي   پيش   رو   چـسـت  بر  پاي  کرد
ورا    اندر    آن    خـضر    بد    راي   زن
سر        نامداران        آن        انـجـمـن
سـکـندر     بيامد     بـه    فرمان    اوي
دل   و   جان   سـپرده  بـه  پيمان  اوي
بدو      گـفـت     کاي     مرد     بيداردل
يکي     تيز     گردان     بدين    کار    دل
اگر    آب    حيوان    بـه    چـنـگ   آوريم
بـسي    بر    پرستـش    درنـگ   آوريم
نـميرد      کـسي     کو     روان     پرورد
بـه     يزدان     پـناهد     ز     راه     خرد
دو   مهرسـت  با  من  که  چون  آفـتاب
بـتابد    شـب    تيره    چون    بيند   آب
يکي   زان   تو  برگير  و  در  پيش  باش
نـگـهـبان    جان   و   تن   خويش   باش
دگر    مـهره    باشد   مرا   شـمـع   راه
بـه     تاريک    اندر    شوم    با    سـپاه
بـبينيم         تا         کردگار         جـهان
بدين     آشـکارا     چـه     دارد     نـهان
توي   پيش   رو  گر  پـناه  مـن  اوسـت
نـماينده    راي    و   راه   مـن   اوسـت
چو   لشگر  سوي  آب  حيوان  گذشـت
خروش    آمد   الـلـه   اکـبر   ز   دشـت
چو     از    مـنزلي    خـضر    برداشـتي
خورشـها     ز     هرگونـه    بـگذاشـتي
همي رفت ازين سان دو روز و دو شب
کـسي   را   بـه   خوردن   نجنبيد   لـب
سـه   ديگر   بـه   تاريکي   اندر  دو  راه
پديد   آمد   و  گـم  شد  از  خـضر  شاه
پيمـبر     سوي    آب    حيوان    کـشيد
سر     زندگاني    بـه    کيوان    کـشيد
بران  آب  روشن  سر  و  تن  بشـسـت
نـگـهدار    جز    پاک    يزدان   نجـسـت
بـخورد   و   برآسود   و   برگـشـت   زود
سـتايش    هـمي    بافرين    بر    فزود
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-10.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com