| هـمي رفت منزل به منزل به راه |
| ز ره رنجه و مانده يکسر سـپاه |
| ز شهر برهمن بـه جايي رسيد |
| يکي بيکران ژرف دريا بديد |
| بـسان زنان مرد پوشيده روي |
| همي رفت با جامه و رنگ و بوي |
| زبانـها نـه تازي و نه خسروي |
| نـه ترکي نه چيني و نه پهـلوي |
| ز ماهي بديشان هـمي خوردني |
| بـه جايي نـبد راه آوردني |
| شگفت اندر ايشان سکندر بماند |
| ز دريا هـمي نام يزدان بـخواند |
| هـمانـگاه کوهي برآمد ز آب |
| بدو پاره شد زرد چون آفـتاب |
| سکـندر يکي تيز کشتي بجست |
| کـه آن را ببيند به ديده درسـت |
| يکي گفت زان فيلسوفان به شاه |
| کـه بر ژرف دريا ترا نيسـت راه |
| بـمان تا ببيند مر او را کـسي |
| کـه بـهره ندارد ز دانش بسي |
| ز رومي و از مردم پارسي |
| بدان کشتي اندر نشستند سي |
| يکي زرد ماهي بد آن لخـت کوه |
| همانـگـه چو تنگ اندر آمد گروه |
| فروبرد کشـتي هم اندر شـتاب |
| هـم آن کوه شد ناپديد اندر آب |
| سـپاه سکندر همي خيره ماند |
| هـمي هرکسي نام يزدان بخواند |
| بدو گفت رومي که دانش بهست |
| که داننده بر هر کسي بر مهست |
| اگر شاه رفتي و گشـتي تـباه |
| پر از خون شدي جان چندين سپاه |
| وزان جايگـه لشکر اندر کـشيد |
| يکي آبـگيري نو آمد پديد |
| بـه گرد اندرش ني بسان درخت |
| تو گفتي که چوب چنارست سخت |
| ز پـنـجـه فزون بود بالاي اوي |
| چـهـل رش بپيمود پهناي اوي |
| همـه خانهها کرده از چوب و ني |
| زمينـش هم از ني فروبرده پي |
| نشايسـت بد در نيستان بسي |
| ز شوري نخورد آب او هرکـسي |
| چو بگذشـت زان آب جايي رسيد |
| کـه آمد يکي ژرف دريا پديد |
| جـهان خرم و آب چون انگـبين |
| هـمي مشـک بوييد روي زمين |
| بـخوردند و کردند آهنـگ خواب |
| بـسي مار پيچان برآمد ز آب |
| وزان بيشه کژدم چو آتش به رنگ |
| جهان شد بران خفتگان تار و تنگ |
| بـه هر گوشهيي در فراوان بمرد |
| بزرگان دانا و مردان گرد |
| ز يک سو فراوان بيامد گراز |
| چو الـماس دندانـهاي دراز |
| ز دسـت دگر شير مهـتر ز گاو |
| کـه با جنگ ايشان نبد زور و تاو |
| سـپاهـش ز دريا بيکسو شدند |
| بران نيسـتان آتـش اندر زدند |
| بکشتـند چندان ز شيران که راه |
| بـه يکـبارگي تنگ شد بر سپاه |
