FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow پاسخ طینوش به سکندر
پاسخ طینوش به سکندر چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

پاسخ طینوش به سکندر

چو   طينوش   گفت  سکـندر  شـنيد
بـه      کردار     باد     دمان     بردميد
بدو    گـفـت   کاي   ناکـس   بي‌خرد
ترا    مردم    از    مردمان    نـشـمرد
نداني  که  پيش  که داري نشسـت
بر   شاه  منشين  و  منماي  دسـت
سرت   پر   ز   تيزي  و  کـنداوريسـت
نـگويي  مرا  خود که شاه تو کيست
اگر     نيسـتي     فر     اين     نامدار
سرت   کـندمي  چون  ترنـجي  ز  بار
هم‌اکـنون  سرت  را  من  از  درد فور
بـه   لشـکر   نمايم   ز  تن  کرده  دور
يکي     بانـگ     برزد    برو    مادرش
کـه  آسيمه  برگشت جنگي سرش
به طينوش گفت اين نه گفتار اوست
بران   درگـه  او  را  فرستاد  دوسـت
بـفرمود    کو    را    بـه    بيرون   برند
ز  پيش  نشستش  بـه  هامون  برند
چـنين  گفت  پس  با  سکندر  به راز
کـه    طينوش    بي‌دانـش    ديوساز
نـبايد    کـه    اندر    نـهان    چاره‌يي
بـسازد      گزندي      و      پـتياره‌يي
تو    دانـش   پژوهي   و   داري   خرد
نـگـه   کـن   بدين  تا  چه  اندر  خورد
سکندر بدو گفت کين نيست راست
چو   طينوش   را  بازخواني  رواسـت
جـهاندار       فرزند       را      بازخواند
بران     نامور     زيرگاهـش     نـشاند
سـکـندر   بدو   گفـت   کاي   کامگار
اگر    کام    دل    خواهي    آرام   دار
مـن  از  تو  بدين  کين  نگيرم  هـمي
سـخـن   هرچ   گويي   پذيرم  همي
مرا   اين   نژندي   ز   اسـکـندرسـت
کـجا   شاد  با  تاج  و  با  افسرسـت
بدين   سان   فرسـتد  مرا  نزد  شاه
کـه    از   نامور   مـهـتري   باژ   خواه
بدان  تا  هران  بد  کـه  خواهد رسيد
برو   بر   مـن   آيد   ز   دشـمـن  پديد
ورا   مـن   بدين   زود   پاسـخ   دهـم
يکي    شاه    را    راي    فرخ   نـهـم
اگر  دست  او  من  بگيرم  به دسـت
بـه   نزد   تو  آرم  به  جاي  نشسـت
بدان  سان  که  با  او  نـبيني سـپاه
نـه  شمشير  بيني  نه  تخت و کلاه
چـه  بخشي  تو  زين  پادشاهي مرا
چو   بپسـندي  اين  نيک‌خواهي  مرا
چو  بشنيد  طينوش گفت اين سخن
شـنيدم    نـبايد    کـه    گردد   کهـن
گرين  را  که  گفـتي  بـه  جاي آوري
بـکوشي     و    پاکيزه    راي    آوري
مـن  از  گنج  وز  بدره  و هرچ هست
ز   اسپان  و  مردان  خسرو  پرسـت
ترا   بخـشـم   و   نيز   دارم  سـپاس
تو  باشي  جهانگير  و  نيکي‌شـناس
يکي    پاک    دسـتور    باشي    مرا
بدين     مرز    گـنـجور    باشي    مرا
سـکـندر    بيامد   ز   جاي   نشست
برين  عهد  بگرفت دستش به دست
بـپرسيد   طينوش   کاين  چون  کني
بدين  جادوي  بر  چه  افسون  کـني
بدو   گـفـت   چون   بازگردم   ز  شاه
تو   بايد   کـه  با  مـن  بيايي  بـه  راه
ز    لـشـکر    بياري    سواري    هزار
هـمـه      نامدار      از     در     کارزار
بـه  جايي  يکي  بيشه  ديدم  به راه
نـشانـم   ترا   در   کمين   با   سـپاه
شوم  مـن  ز  پيش  تو  در پيش اوي
بـبينـم       روان      بدانديش      اوي
بـگويم   کـه   چـندين   فرستاد   چيز
کزان   پـس   نينديشي   از  چيز  نيز
فرسـتاده   گويد   که  مـن  نزد  شاه
نيارم     شدن     در     ميان    سـپاه
اگر    شاه    بيند    کـه    با   موبدان
شود     نزد    طينوش    با    بـخردان
چو   بيندش   بپذيرد   اين  خواسـتـه
ز      هرگونـه‌يي      گنـج     آراسـتـه
بيايد     چو     بيند     ترا     بي‌سـپاه
اگر      بازگردد      گـشادسـت     راه
چو   او   بشـنود   خوب   گفـتار  مـن
نـه   انديشد   از   رنـگ   و  بازار  مـن
بيايد    بر    آن    سايه   زير   درخـت
ز  گنجور  مي  خواهد  و  تاج و تخـت
تو  جنگي  سپاهي  بـه  گردش درآر
برآسايد        از       گردش       روزگار
مـکافات    مـن    باشد    و    کام   تو
نـجويد    ازان   پـس   کـس   آرام   تو
کـه  آيد  به  دستت  بسي  خواسته
پرسـتـنده      و     اسـپ     آراستـه
چو  طينوش  بشـنيد  زان  شاد  شد
بـسان     يکي     سرو     آزاد    شد
چـنين   داد   پاسخ   کـه   دارم  اميد
کـه   گردد   بدو   تيره   روزم   سـپيد
بـه    دام    مـن    آويزد   او   ناگـهان
بـه  خوني  که  او  ريخت  اندر جهان
چو    داراي    دارا   و   گردان   سـند
چو    فور    دلير   آن   سرافراز   هـند
چو   قيدافـه   گفت   سکندر  شـنيد
بـه   چشـم   و  دلش  چاره  او  بديد
بـخـنديد    زان    چاره   در   زير   لـب
دو    بـسد   نـهان   کرد   زير   قصـب
سـکـندر     بيامد    ز    نزديک    اوي
پرانديشـه    بد    جان    تاريک    اوي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-iran-1.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com