FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow پند دادن قیدافه اسكندر را
پند دادن قیدافه اسكندر را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

پند دادن قیدافه اسكندر را

بـخـنديد     قيدافـه     از    کار    اوي
ازان   مردي   و   تـند   گـفـتار   اوي
بدو   گفـت   کاي  خسرو  شيرفـش
به  مردي  مگردان  سر خويش کش
نـه  از  فر  تو  کشته  شد  فور هـند
نـه   داراي   داراب   و  گردان  سـند
کـه    برگـشـت    روز   بزرگان   دهر
ز    اخـتر    ترا    بيشـتر    بود    بـهر
بـه  مردي  تو گستاخ گشتي چنين
کـه  مهـتر  شدي  بر  زمان  و  زمين
هـمـه   نيکويها   ز   يزدان   شـناس
و   زو   دار  تا  زنده  باشي  سـپاس
تو گويي به دانش که گيتي مراست
نبينم  همي  گفت و گوي تو راست
کـجا      آورد      دانـش      تو     بـها
چو    آيي    چـنين    در    دم   اژدها
بدوزي     بـه    روز    جواني    کـفـن
فرسـتاده‌يي   سازي   از   خويشتن
مرا    نيسـت   آيين   خون   ريخـتـن
نـه    بر   خيره   با   مهـتر   آويخـتـن
چو   شاهي   بـه   کاري   توانا   بود
بـبـخـشايد    از    داد    و    دانا   بود
چـنان   دان  کـه  ريزنده  خون  شاه
جز   آتـش   نـبيند   بـه   فرجام  گاه
تو   ايمـن   بباش  و  بـه  شادي  برو
چو    رفـتي    يکي   کار   برساز   نو
کزين   پـس   نيابي   به   پيغـمـبري
ترا    خاک    داند   کـه   اسـکـندري
ندانـم    کـسي   را   ز   گردنکـشان
کـه   از   چهر  او  من  ندارم  نـشان
نـگاريده   هـم   زين  نشان  بر  حرير
نـهاده     بـه     نزد     يکي     يادگير
برو   راند   هم   حکم   اخـترشـناس
کزو    ايمـني    باشد   اندر   هراس
چو   بخشنده   شد  خـسرو  راي‌زن
زمانـه   بـگويد   بـه   مرد   و   به  زن
تو    تا   ايدري   بيطـقون   خوانـمـت
برين   هـم   نشان   دور  بنشانمـت
بدان    تا    نداند    کـسي    راز    تو
هـمان    نـشـنود    نام    و   آواز   تو
فرسـتـمـت    بر   نيکوي   باز   جاي
تو   بايد   کـه   باشي   خداوند  راي
بـه  پيمان  که  هرگز  به  فرزند  مـن
بـه  شهر  من  و  خويش و پيوند من
نـباشي    بداندايش   گر   بدسـگال
بـه   کـشور  نخواني  مرا  جز  همال
سکندر  شنيد  اين سخن شاد شد
ز    تيمار    وز   کـشـتـن   آزاد   شد
بـه    دادار    دارنده   سوگـند   خورد
بدين      مـسيحا     و     گرد     نـبرد
کـه   با  بوم  و  بارسـت  و  فرزند  تو
بزرگان     کـه     باشـند     پيوند    تو
نـسازم   جز   از   خوبي  و  راسـتي
نـه   انديشـم   از   کژي  و  کاستي
چو  سوگند شد خورده قيدافه گفت
کـه   اين   پند   بر  تو  نشايد  نهفـت
چـنان   دان  که  طينوش  فرزند  من
کـم   انديشد  از  دانش  و  پند  مـن
يکي     بادسارسـت     داماد     فور
نـبايد   کـه   داند   ز   نزديک   و   دور
کـه   تو   با  سکندر  ز  يک  پوسـتي
گر   ايدونـک  با  او  به  دل  دوسـتي
کـه    او    از    پي    فور   کين   آورد
بـه   جنـگ   آسمان   بر  زمين  آورد
کـنون  شاد  و  ايمن  به  ايوان خرام
ز    تيمار    گيتي    مـبر    هيچ   نام
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
shahtahmasb-safavid.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com