| جـهانـجوي ده نامور برگزيد |
| ز مردان رومي چـنانـچون سزيد |
| کـه بودند يکـسر هـمآواز اوي |
| نگـه داشتـندي هـمـه راز اوي |
| چـنين گفـت کاکنون به راه اندرون |
| مـخوانيد ما را جز از بيقـطون |
| هـمي رفـت پيش اندرون قيدروش |
| سکـندر سـپرده بدو چشم و گوش |
| چو آتـش هـمي راند مهتر سـتور |
| بـه کوهي رسيدند سنگـش بـلور |
| بدودر ز هرگونـهيي ميوهدار |
| فراوان گيا بود بر کوهـسار |
| برفـتـند زانـگونـه پويان بـه راه |
| برآن بوم و بر کاندرو بود شاه |
| چو قيدافـه آگـه شد از قيدروش |
| ز بـهر پـسر پهـن بگـشاد گوش |
| پذيره شدش با سـپاهي گران |
| هـمـه نامداران و نيک اخـتران |
| پـسر نيز چون مادرش را بديد |
| پياده شد و آفرين گـسـتريد |
| بـفرمود قيدافـه تا برنـشـسـت |
| هـمي راند و دستش گرفته به دست |
| بدو قيدروش آنـچ ديد و شـنيد |
| هـمي گـفـت و رنگ رخش ناپديد |
| کـه بر شـهر فريان چه آمد ز رنـج |
| نـماند افـسر و تخت و لشکر نه گنج |
| مرا اين کـه آمد هـمي با عروس |
| رها کرد ز اسـکـندر فيلـقوس |
| وگرنـه بـفرمود تا گردنـم |
| زنـند و بـه آتـش بـسوزد تنـم |
| کـنون هرچ بايد بـه خوبي بـکـن |
| برو هيچ مشکن بخواهش سـخـن |
| چو بـشـنيد قيدافـه اين از پـسر |
| دلـش گـشـت زان درد زير و زبر |
| از ايوان فرسـتاده را پيش خواند |
| بـه تخـت گرانـمايگان برنـشاند |
| فراوان بـپرسيد و بـنواخـتـش |
| يکي مايهور جايگـه ساخـتـش |
| فرسـتاد هرگونـهيي خوردني |
| ز پوشيدني هـم ز گـسـتردني |
| بـشد آن شـب و بامداد پـگاه |
| بـه پرسـش بيامد بـه درگاه شاه |
| پرسـتـندگان پرده برداشـتـند |
| بر اسـپـش ز درگاه بگذاشـتـند |
| چو قيدافـه را ديد بر تـخـت عاج |
| ز ياقوت و پيروزه بر سرش تاج |
| ز زربـفـت پوشيده چيني قـباي |
| فراوان پرسـتـنده گردش بـه پاي |
| رخ شاه تابان بـه کردار هور |
| نشستـن گـهـش را ستونها بلور |
| زبر پوشـشي جزع بستـه بـه زر |
| برو بافـتـه دانـههاي گـهر |
| پرسـتـنده با طوق و با گوشوار |
| بـه پاي اندر آن گلـشـن زرنـگار |
| سـکـندر بدان درشگفـتي بـماند |
| فراوان نـهان نام يزدان بـخواند |
| نشسـتـن گـهي ديد مهتر که نيز |
| نيامد ورا روم و ايران بـه چيز |
| بر مـهـتر آمد زمين داد بوس |
| چـنانـچون بود مردم چاپـلوس |
| ورا ديد قيدافـه بـنواخـتـش |
| بـپرسيد بـسيار و بنشاخـتـش |
| چو خورشيد تابان ز گنبد بگـشـت |
| گـه بار بيگانـه اندر گذشـت |
| بـفرمود تا خوان بياراسـتـند |
| پرسـتـنده رود و مي خواسـتـند |
| نـهادند يک خانـه خوانـهاي ساج |
| هـمـه پيکرش زر و کوکبـش عاج |
| خورشـهاي بـسيار آورده شد |
| مي آورد و چون خوردني خورده شد |
| طـبـقـهاي زرين و سيمين نـهاد |
| نـخـسـتين ز قيدافـه کردند ياد |
| بـه مي خوردن اندر گرانـمايه شاه |
| فزون کرد سوي سـکـندر نـگاه |
| بـه گنـجور گفت آن درخشان حرير |
| نوشـتـه برو صورت دلـپذير |
| بـه پيش من آور چنان هم که هست |
| بـه تـندي برو هيچ مبساي دست |
| بياورد گـنـجور و بـنـهاد پيش |
| چو ديدش نـگـه کرد ز اندازه بيش |
| بدانـسـت قيدافـه کو قيصرسـت |
| بران لـشـکر نامور مـهـترسـت |
| فرسـتادهيي کرده از خويشـتـن |
| دلير آمدسـت اندرين انـجـمـن |
| بدو گـفـت کاي مرد گسـترده کام |
| بـگو تا سـکـندر چـه دادت پيام |
| چـنين داد پاسـخ که شاه جـهان |
| سخـن گـفـت با مـن ميان مهان |
| کـه قيدافـه پاکدل را بـگوي |
| کـه جز راسـتي در زمانه مـجوي |
| نـگر سر نـپيچي ز فرمان مـن |
| نـگـه دار بيدار پيمان مـن |
| وگر هيچ تاب اندر آري بـه دل |
| بيارم يکي لـشـکري دل گـسـل |
| نـشان هـنرهاي تو يافـتـم |
| بـه جـنـگ آمدن تيز نشتافـتـم |
| خردمـندي و شرم نزديک تـسـت |
| جـهان ايمـن از راي باريک تسـت |
| کـنون گر نـتابي سر از باژ و ساو |
| بداني کـه با ما نداري تو تاو |
| نـبيني بـجز خوبي و راسـتي |
| چو پيچي سر از کژي و کاسـتي |
| برآشـفـت قيدافـه چون اين شنيد |
| بـجز خامـشي چاره آن نديد |
| بدو گـفـت کاکـنون ره خانـه گير |
| بياساي با مردم دلـپذير |
| چو فردا بيايي تو پاسـخ دهـم |
| بـه بر گشتـنـت راي فرخ نهـم |
| سـکـندر بيامد سوي خان خويش |
| همه شب همي ساخت درمان خويش |
| چو بر زد سر از کوه روشـن چراغ |
| چو ديبا فروزنده شد دشـت و راغ |
| سـکـندر بيامد بران بارگاه |
| دو لـب پر ز خنده دل از غـم تـباه |
| فرسـتاده را ديد سالار بار |
| بـپرسيد و بردش بر شـهريار |
| هـمـه کاخ او پر ز بيگانـه بود |
| نشسـتـن بـلورين يکي خانه بود |
| عـقيق و زبرجد بروبر نـگار |
| ميان اندرون گوهر شاهوار |
| زمينـش همـه صـندل و چوب عود |
| ز جزع و ز پيروزه او را عـمود |
| سـکـندر فروماند زان جايگاه |
| ازان فر و اورنـگ و آن دسـتـگاه |
| هـمي گفت کاينت سراي نشست |
| نـبيند چـنين جاي يزدان پرسـت |
| خرامان بيامد بـه نزديک شاه |
| نـهادند زرين يکي زيرگاه |
| بدو گـفـت قيدافـه اي بيطـقون |
| چرا خيره ماندي بـه جزع اندرون |
| هـمانا کـه چونين نباشد بـه روم |
| کـه آسيمـه گشتي بدين مايه بوم |
| سـکـندر بدو گفـت کاي شهريار |
| تو اين خانـه را خوارمايه مدار |
| ز ايوان شاهان سرش برترسـت |
| کـه ايوان تو مـعدن گوهرسـت |
| بـخـنديد قيدافـه از کار اوي |
| دلـش گـشـت خرم به بازار اوي |
| ازان پـس بدر کرد کسـهاي خويش |
| فرسـتاده را تنـگ بـنـشاند پيش |
| بدو گـفـت کاي زاده فيلـقوس |
| همت بزم و رزمست و هم نعم و بوس |
| سـکـندر ز گـفـتار او گشت زرد |
| روان پر ز درد و رخان لاژورد |
| بدو گـفـت کاي مـهـتر پرخرد |
| چـنين گـفـتـن از تو نه اندر خورد |
| مـنـم بيطـقون کدخداي جـهان |
| چـنين تخمـه فيلقوسـم مـخوان |
| سـپاسـم ز يزدان پروردگار |
| کـه با مـن نـبد مـهـتري نامدار |
| کـه بردي بـه شاه جهان آگـهي |
| تـنـم را ز جان زود کردي تـهي |
| بدو گـفـت قيدافـه کز داوري |
| لـبـت را بـپرداز کاسـکـندري |
| اگر چـهره خويش بيني به چشـم |
| ز چاره بياساي و منـماي خـشـم |
| بياورد و بـنـهاد پيشـش حرير |
| نوشـتـه برو صورت دلـپذير |
| کـه گر هيچ جنبـش بدي در نـگار |
| نـبودي جز اسـکـندر شـهريار |
| سـکـندر چو ديد آن بـخاييد لـب |
| برو تيره شد روز چون تيره شـب |
| چـنين گفـت بيخنـجري در نهان |
| مـبادا کـه باشد کس اندر جـهان |
| بدو گـفـت قيدافـه گر خنـجرت |
| حـمايل بدي پيش مـن بر برت |
| نـه نيروت بودي نه شـمـشير تيز |
| نـه جاي نـبرد و نـه راه گريز |
| سـکـندر بدو گـفـت هر کز مهان |
| بـه مردي بود خواسـتار جـهان |
| نـبايد کـه پيچد ز راه گزند |
| کـه بد دل بـه گيتي نگردد بـلـند |
| اگر با منسـتي سـليحـم کـنون |
| همـه خانـه گشتي چو درياي خون |
| ترا کشـتـمي گر جـگرگاه خويش |
| بدريدمي پيش بدخواه خويش |
