FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow رفتن اسكندر برای پیام آوری سوی قیدافه
رفتن اسكندر برای پیام آوری سوی قیدافه چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

رفتن اسكندر برای پیام آوری سوی قیدافه

جـهانـجوي        ده        نامور       برگزيد
ز    مردان    رومي    چـنانـچون    سزيد
کـه     بودند     يکـسر     هـم‌آواز    اوي
نگـه     داشتـندي     هـمـه    راز    اوي
چـنين   گفـت   کاکنون   به  راه  اندرون
مـخوانيد     ما    را    جز    از    بيقـطون
هـمي   رفـت   پيش   اندرون   قيدروش
سکـندر   سـپرده   بدو  چشم  و  گوش
چو   آتـش   هـمي   راند   مهتر   سـتور
بـه    کوهي   رسيدند   سنگـش   بـلور
بدودر        ز       هرگونـه‌يي       ميوه‌دار
فراوان      گيا      بود      بر      کوهـسار
برفـتـند     زانـگونـه     پويان     بـه     راه
برآن    بوم    و    بر    کاندرو    بود   شاه
چو    قيدافـه    آگـه   شد   از   قيدروش
ز    بـهر    پـسر    پهـن   بگـشاد   گوش
پذيره     شدش     با    سـپاهي    گران
هـمـه     نامداران     و    نيک    اخـتران
پـسر     نيز    چون    مادرش    را    بديد
پياده      شد      و     آفرين     گـسـتريد
بـفرمود      قيدافـه      تا     برنـشـسـت
هـمي  راند  و دستش گرفته به دست
بدو    قيدروش    آنـچ    ديد    و    شـنيد
هـمي   گـفـت   و   رنگ   رخش  ناپديد
کـه   بر   شـهر   فريان  چه  آمد  ز  رنـج
نـماند  افـسر  و  تخت  و  لشکر نه گنج
مرا   اين   کـه   آمد   هـمي   با  عروس
رها     کرد     ز     اسـکـندر     فيلـقوس
وگرنـه         بـفرمود         تا         گردنـم
زنـند     و    بـه    آتـش    بـسوزد    تنـم
کـنون    هرچ    بايد   بـه   خوبي   بـکـن
برو   هيچ   مشکن   بخواهش   سـخـن
چو    بـشـنيد    قيدافـه   اين   از   پـسر
دلـش   گـشـت   زان   درد   زير   و   زبر
از    ايوان    فرسـتاده   را   پيش   خواند
بـه      تخـت      گرانـمايگان     برنـشاند
فراوان       بـپرسيد      و      بـنواخـتـش
يکي      مايه‌ور      جايگـه     ساخـتـش
فرسـتاد         هرگونـه‌يي         خوردني
ز     پوشيدني     هـم    ز    گـسـتردني
بـشد     آن    شـب    و    بامداد    پـگاه
بـه   پرسـش   بيامد   بـه   درگاه   شاه
پرسـتـندگان         پرده         برداشـتـند
بر     اسـپـش    ز    درگاه    بگذاشـتـند
چو   قيدافـه   را   ديد   بر   تـخـت   عاج
ز    ياقوت    و    پيروزه   بر   سرش   تاج
ز    زربـفـت    پوشيده    چيني    قـباي
فراوان    پرسـتـنده    گردش    بـه   پاي
رخ     شاه     تابان     بـه    کردار    هور
نشستـن    گـهـش    را    ستونها   بلور
زبر    پوشـشي   جزع   بستـه   بـه   زر
برو         بافـتـه        دانـه‌هاي        گـهر
پرسـتـنده    با    طوق    و    با   گوشوار
بـه    پاي    اندر    آن   گلـشـن   زرنـگار
سـکـندر     بدان     درشگفـتي    بـماند
فراوان     نـهان     نام     يزدان    بـخواند
نشسـتـن   گـهي   ديد   مهتر   که   نيز
نيامد    ورا    روم    و    ايران    بـه   چيز
بر     مـهـتر     آمد    زمين    داد    بوس
چـنانـچون      بود      مردم      چاپـلوس
ورا        ديد       قيدافـه       بـنواخـتـش
بـپرسيد      بـسيار     و     بنشاخـتـش
چو   خورشيد   تابان   ز   گنبد  بگـشـت
گـه      بار      بيگانـه      اندر     گذشـت
بـفرمود       تا       خوان       بياراسـتـند
پرسـتـنده    رود    و    مي    خواسـتـند
نـهادند    يک    خانـه    خوانـهاي   ساج
هـمـه    پيکرش   زر   و   کوکبـش   عاج
خورشـهاي      بـسيار      آورده      شد
مي  آورد  و  چون  خوردني  خورده شد
طـبـقـهاي    زرين    و    سيمين    نـهاد
نـخـسـتين     ز     قيدافـه    کردند    ياد
بـه   مي   خوردن   اندر  گرانـمايه  شاه
فزون     کرد     سوي    سـکـندر    نـگاه
بـه   گنـجور   گفت   آن  درخشان  حرير
نوشـتـه        برو        صورت        دلـپذير
بـه  پيش  من  آور چنان هم که هست
بـه   تـندي   برو   هيچ  مبساي  دست
بياورد      گـنـجور     و     بـنـهاد     پيش
چو   ديدش   نـگـه   کرد  ز  اندازه  بيش
بدانـسـت     قيدافـه     کو    قيصرسـت
بران      لـشـکر      نامور     مـهـترسـت
فرسـتاده‌يي     کرده     از     خويشـتـن
دلير      آمدسـت      اندرين      انـجـمـن
بدو   گـفـت   کاي   مرد   گسـترده  کام
بـگو    تا    سـکـندر    چـه    دادت   پيام
چـنين   داد   پاسـخ   که   شاه   جـهان
سخـن    گـفـت   با   مـن   ميان   مهان
کـه      قيدافـه      پاکدل      را     بـگوي
کـه   جز   راسـتي   در   زمانه   مـجوي
نـگر    سر    نـپيچي    ز    فرمان    مـن
نـگـه       دار       بيدار      پيمان      مـن
وگر    هيچ    تاب    اندر    آري   بـه   دل
بيارم    يکي    لـشـکري    دل    گـسـل
نـشان        هـنرهاي        تو       يافـتـم
بـه     جـنـگ     آمدن    تيز    نشتافـتـم
خردمـندي    و    شرم   نزديک   تـسـت
جـهان   ايمـن   از   راي   باريک   تسـت
کـنون   گر   نـتابي   سر  از  باژ  و  ساو
بداني    کـه    با    ما    نداري    تو    تاو
نـبيني     بـجز     خوبي     و    راسـتي
چو   پيچي   سر   از   کژي  و  کاسـتي
برآشـفـت    قيدافـه   چون   اين   شنيد
بـجز      خامـشي     چاره     آن     نديد
بدو    گـفـت    کاکـنون   ره   خانـه   گير
بياساي         با         مردم         دلـپذير
چو    فردا    بيايي    تو    پاسـخ    دهـم
بـه    بر    گشتـنـت    راي    فرخ   نهـم
سـکـندر    بيامد   سوي   خان   خويش
همه شب همي ساخت درمان خويش
چو   بر   زد   سر  از  کوه  روشـن  چراغ
چو   ديبا   فروزنده   شد  دشـت  و  راغ
سـکـندر        بيامد        بران        بارگاه
دو   لـب   پر  ز  خنده  دل  از  غـم  تـباه
فرسـتاده       را      ديد      سالار      بار
بـپرسيد      و     بردش     بر     شـهريار
هـمـه    کاخ    او    پر    ز    بيگانـه   بود
نشسـتـن    بـلورين    يکي    خانه   بود
عـقيق       و      زبرجد      بروبر      نـگار
ميان        اندرون        گوهر       شاهوار
زمينـش   همـه   صـندل   و   چوب  عود
ز    جزع    و    ز   پيروزه   او   را   عـمود
سـکـندر       فروماند       زان      جايگاه
ازان    فر   و   اورنـگ   و   آن   دسـتـگاه
هـمي   گفت   کاينت  سراي  نشست
نـبيند    چـنين    جاي    يزدان   پرسـت
خرامان     بيامد     بـه     نزديک     شاه
نـهادند         زرين         يکي         زيرگاه
بدو     گـفـت    قيدافـه    اي    بيطـقون
چرا    خيره   ماندي   بـه   جزع   اندرون
هـمانا    کـه   چونين   نباشد   بـه   روم
کـه   آسيمـه   گشتي   بدين  مايه  بوم
سـکـندر    بدو    گفـت    کاي    شهريار
تو     اين    خانـه    را    خوارمايه    مدار
ز    ايوان    شاهان    سرش   برترسـت
کـه     ايوان     تو    مـعدن    گوهرسـت
بـخـنديد      قيدافـه      از      کار     اوي
دلـش    گـشـت    خرم   به   بازار   اوي
ازان   پـس   بدر  کرد  کسـهاي  خويش
فرسـتاده    را    تنـگ    بـنـشاند   پيش
بدو     گـفـت     کاي     زاده    فيلـقوس
همت  بزم و رزمست و هم نعم و بوس
سـکـندر    ز    گـفـتار    او   گشت   زرد
روان     پر    ز    درد    و    رخان    لاژورد
بدو      گـفـت     کاي     مـهـتر     پرخرد
چـنين   گـفـتـن   از   تو   نه   اندر  خورد
مـنـم      بيطـقون     کدخداي     جـهان
چـنين     تخمـه     فيلقوسـم    مـخوان
سـپاسـم        ز        يزدان       پروردگار
کـه    با    مـن    نـبد    مـهـتري   نامدار
کـه    بردي    بـه   شاه   جهان   آگـهي
تـنـم    را    ز   جان   زود   کردي   تـهي
بدو      گـفـت     قيدافـه     کز     داوري
لـبـت       را       بـپرداز      کاسـکـندري
اگر   چـهره   خويش   بيني   به  چشـم
ز   چاره   بياساي   و   منـماي  خـشـم
بياورد     و     بـنـهاد     پيشـش     حرير
نوشـتـه        برو        صورت        دلـپذير
کـه   گر   هيچ   جنبـش   بدي  در  نـگار
نـبودي       جز      اسـکـندر      شـهريار
سـکـندر    چو    ديد   آن   بـخاييد   لـب
برو   تيره   شد   روز   چون   تيره  شـب
چـنين    گفـت    بي‌خنـجري   در   نهان
مـبادا   کـه   باشد   کس   اندر   جـهان
بدو     گـفـت     قيدافـه    گر    خنـجرت
حـمايل    بدي    پيش    مـن    بر    برت
نـه   نيروت   بودي   نه   شـمـشير   تيز
نـه    جاي    نـبرد    و    نـه    راه    گريز
سـکـندر    بدو   گـفـت   هر   کز   مهان
بـه     مردي     بود    خواسـتار    جـهان
نـبايد      کـه      پيچد     ز     راه     گزند
کـه   بد   دل   بـه   گيتي   نگردد  بـلـند
اگر     با    منسـتي    سـليحـم    کـنون
همـه   خانـه  گشتي  چو  درياي  خون
ترا    کشـتـمي    گر   جـگرگاه   خويش
بدريدمي      پيش      بدخواه      خويش
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-iran-1.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com