| سـکـندر چو بشـنيد از يادگير |
| بـفرمود تا پيش او شد دبير |
| نوشتـند پـس نامـهيي بر حرير |
| ز شيراوژن اسـکـندر شـهرگير |
| بـه نزديک قيدافـه هوشـمـند |
| شده نام او در بزرگي بـلـند |
| نـخـسـت آفرين خداوند مـهر |
| فروزنده ماه و گردان سـپـهر |
| خداوند بخشـنده داد و راسـت |
| فزوني کسي را دهد کش سزاست |
| بـه تـندي نجـسـتيم رزم ترا |
| گراينده گـشـتيم بزم ترا |
| چو اين نامـه آرند نزديک تو |
| درخـشان شود راي تاريک تو |
| فرسـتي بـه فرمان ما باژ و ساو |
| بداني کـه با ما ترا نيسـت تاو |
| خردمـندي و پيشبيني کـني |
| توانايي و پاک ديني کـني |
| وگر هيچ تاب اندر آري بـه کار |
| نـبيني جز از گردش روزگار |
| چو اندازه گيري ز دارا و فور |
| خود آموزگارت نـبايد ز دور |
| چو از باد عنوان او گشت خشـک |
| نـهادند مـهري بروبر ز مشـک |
| بيامد هيون تـگاور بـه راه |
| بـه فرمان آن نامـبردار شاه |
| چو قيدافـه آن نامـه او بـخواند |
| ز گـفـتار او در شگفتي بـماند |
| بـه پاسخ نخست آفرين گستريد |
| بدان دادگر کو زمين گـسـتريد |
| ترا کرد پيروز بر فور هـند |
| بـه دارا و بر نامداران سـند |
| مرا با چو ايشان برابر نـهي |
| بـه سر بر ز پيروزه افسر نـهي |
| مرا زان فزونـسـت فر و مـهي |
| هـمان لشکر و گنج شاهنشهي |
| کـه من قيصران را به فرمان شوم |
| بـترسـم ز تهديد و پيچان شوم |
| هزاران هزارم فزون لشـکرسـت |
| که بر هر سري شهرياري سرست |
| وگر خوانم از هر سوي زيردسـت |
| نـماند برين بوم جاي نشسـت |
| يکي گنـج در پيش هر مهـتري |
| چو آيد ازين مرز با لـشـکري |
| تو چندين چـه راني زبان بر گزاف |
| ز دارا شدسـتي خداوند لاف |
| بران نامـه بر مـهر زرين نـهاد |
| هيوني برافـگـند بر سان باد |
