| چو برگشـت و آمد به درگاه قـصر |
| ببـخـشيد دينار چـندي بـه نصر |
| توانـگر شد آنکس کـه درويش بود |
| وگر خوردش از کوشـش خويش بود |
| وزان جايگـه شاد لـشـکر براند |
| بـه جده درآمد فراوان نـماند |
| سـپـه را بـفرمود تا هرکـسي |
| بـسازند کـشـتي و زورق بسي |
| جـهانـگير با لـشـکري راهجوي |
| ز جده سوي مـصر بـنـهاد روي |
| مـلـک بود قيطون به مـصر اندرون |
| سـپاهـش ز راه گـماني فزون |
| چو بـشـنيد کامد ز راه حرم |
| جـهانـگير پيروز با باد و دم |
| پذيره شدش با فراوان سـپاه |
| ابا بدره و برده و تاج و گاه |
| سـکـندر بـه ديدار او گشت شاد |
| هـمان گفـت بدخواه او گشت باد |
| بـه مـصر اندرون بود يک سال شاه |
| بدان تا برآسود شاه و سـپاه |
| زني بود در اندلـس شـهريار |
| خردمـند و با لشـکري بيشـمار |
| جهانـجوي بخشـنده قيدافـه بود |
| ز روي بـهي يافـتـه کام و سود |
| ز لـشـکر سواري مصور بجسـت |
| کـه مانـند صورت نـگارد درسـت |
| بدو گـفـت سوي سکـندر خرام |
| وزين مرز و از ما مـبر هيچ نام |
| به ژرفي نگه کن چنان چون که هست |
| بـه کردار تا چون برآيدت دسـت |
| ز رنـگ و ز چـهر و ز بالاي اوي |
| يکي صورت آر از سر پاي اوي |
| نـگارنده بـشـنيد و زو بر نشست |
| بـه فرمان مهـتر ميان را ببسـت |
| بـه مـصر آمد از اندلـس چون نوند |
| بر قيصر اسـکـندر ارجـمـند |
| چـه برگاه ديدش چه بر پشـت زين |
| بياورد قرطاس و ديباي چين |
| نـگار سکـندر چـنان هم که بود |
| نـگاريد و ز جاي برگـشـت زود |
| چو قيدافـه چـهر سـکـندر بديد |
| غمي گشت و بنهفت و دم در کشيد |
| سـکـندر ز قيطون بپرسيد و گفت |
| کـه قيدافه را بر زمين کيست جفت |
| بدو گفـت قيطون که اي شـهريار |
| چـنو نيسـت اندر جهان کامـگار |
| شـمار سـپاهـش نداند کـسي |
| مـگر باز جويد ز دفـتر بـسي |
| ز گـنـج و بزرگي و شايسـتـگي |
| ز آهسـتـگي هـم ز بايستـگي |
| بـه راي و به گفـتار نيکي گـمان |
| نـبيني بـه مانـند او در جـهان |
| يکي شارستان کرده دارد ز سنـگ |
| کـه نـبـسايد آن هم ز چنگ پلنگ |
| زمين چار فرسـنـگ بالاي اوي |
| برين هـم نشانسـت پهـناي اوي |
| گر از گنج پرسي خود اندازه نيسـت |
| سخـنـهاي او در جهان تازه نيست |
