FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow آزمودن اسكندر پزشگ هندوستان را
آزمودن اسكندر پزشگ هندوستان را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

آزمودن اسكندر پزشک هندوستان را

بـفرمود    تا    رفـت    پيشش   پزشـک
کـه   علت  بگفتي  چو  ديدي  سرشک
سر    دردمـندي   بدو   گفـت   چيسـت
کـه   بر   درد  زان  پس  بـبايد  گريسـت
بدو   گفـت  هر  کس  کـه  افزون  خورد
چو   بر   خوان   نـشيند  خورش  نـنـگرد
نـباشد   فراوان   خورش   تـن   درسـت
بزرگ   آنـک   او   تن  درستي  بجسـت
بياميزم        اکـنون        ترا        دارويي
گياها     فراز     آرم     از    هر    سويي
کـه  همواره  باشي  تو  زان  تن درست
نـبايد    بـه   دارو   ترا   دست   شسـت
هـمان              آرزوها             بيفزايدت
چو     افزون     خوري     چيز    نـگزايدت
هـمان    ياد    داري    سخـنـهاي   نـغز
بيفزايد    اندر    تـنـت    خون    و    مـغز
شوي    بر    تـن    خويشـتـن    کامـگار
دلـت    شاد    گردد    چو    خرم    بـهار
هـمان   رنـگ   چـهرت   به   جاي   آورد
بـه     هر     کار     پاکيزه     راي     آورد
نـگردد       پراگـنده       مويت      سـپيد
ز      گيتي     سـپيدي     کـند     نااميد
سـکـندر      بدو      گفـت     نشـنيده‌ام
نـه   کـس  را  ز  شاهان  چنين  ديده‌ام
گر   آري   تو   اين   نـغز   دارو  بـه  جاي
تو   باشي   بـه   گيتي   مرا  رهـنـماي
خريدار     گردم    ترا    مـن    بـه    جان
شوي      بي‌گزند     از     بد     بدگـمان
ورا     خـلـعـت    و    نيکويها    بساخـت
ز    دانا    پزشـکان    سرش   برفراخـت
پزشـک      سراينده     آمد     بـه     کوه
بياورد      با     خويشـتـن     زان     گروه
ز     دانايي    او    را    فزون    بود    بـهر
هـمي   زهر   بشـناخـت   از   پاي  زهر
گياهان        کوهي       فراوان       درود
بيفـگـند       زو       هرچ      بيکار      بود
ازو          پاک          ترياکـها         برگزيد
بياميخـت     دارو     چـنانـچون     سزيد
تـنـش   را   به  داروي  کوهي  بشست
هـمي   داشتـش  ساليان  تن  درست
چـنان  شد  که  او  شب نخفتي بسي
بياميخـتي     شاد     با     هر    کـسي
بـه     کار     زنان    تيز    بودي    سرش
هـمي    نرم   جايي   بجـسـتي   برش
ازان     سوي    کاهـش    گراييد    شاه
نـکرد    اندر    آن    هيچ   تـن   را   نـگاه
چـنان   بد   کـه   روزي   بيامد   پزشـک
ز   کاهش  نشان  يافت  اندر  سرشـک
بدو   گـفـت   کز   خـفـت   و   خيز  زنان
جوان    پير    گردد   بـه   تـن   بي‌گـمان
برآنـم   کـه  بي‌خواب  بودي  سه  شب
بـه   مـن   بازگوي  اين  و  بگشاي  لـب
سـکـندر    بدو    گفـت    مـن    روشنم
از      آزار      سـسـتي     ندارد     تـنـم
پـسـنديده         داناي        هـندوسـتان
نـبود     اندر     آن     کار    هـمداسـتان
چو  شب  تيره  شد آن نبشته بجسـت
بياورد      داروي      کاهـش      درسـت
هـمان    نيز    تنـها    سکـندر    بخفـت
نياميخـت     با     ماه     ديدار     جـفـت
بـه    شـبـگير   هور   اندر   آمد   پزشک
نـگـه   کرد   و   بي‌بار   ديدش  سرشک
بينداخـت    دارو   به   رامش   نشسـت
يکي   جام  بگرفت  شادان  بـه  دسـت
بـفرمود       تا       خوان       بياراسـتـند
نوازنده       رود       و       مي‌خواسـتـند
بدو    گـفـت    شاه    آن   چرا   ريخـتي
چو       با      رنـج      دارو      برآميخـتي
ورا   گفـت   شاه   جهان   دوش  جفـت
نجـسـت   و   شـب   تيره   تنها   بخفت
چو   تنـها   بخسـپي   تو   اي   شـهريار
نيايد      ترا      هيچ     دارو     بـه     کار
سـکـندر    بـخـنديد    و   زو   شاد   شد
ز      تيمـسار     وز     درد     آزاد     شد
وزان   پـس   ز   دانـنده   دل   کرد  شاد
ورا     گـفـت     بي‌هـند    گيتي    مـباد
بزرگان      و     اخـترشـناسان     هـمـه
تو   گويي   بـه   هندوسـتان  شد  رمـه
وزانـجا    بيامد    سوي    خان    خويش
همه شب همي ساخت درمان خويش
چو   برزد   سر   از   کوه   روشـن  چراغ
چو   دريا   فروزنده   شد  دشـت  و  راغ
سـکـندر        بيامد        بران        بارگاه
دو   لـب   پر  ز  خنده  دل  از  غـم  تـباه
فرسـتاده       را      ديد      سالار      بار
بـپرسيد      و     بردش     بر     شـهريار
يکي    بدره    دينار    و   اسـپي   سياه
بـه      راي      زرين      بـفرمود      شاه
پزشـک    خردمـند    را   داد   و   گـفـت
کـه   با   پاک   رايت   خرد   باد   جـفـت
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_ali_qoli-shah-adel.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com