FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow فرستادن سكندر نه مرد دانا برای چهار چیز شگفت
فرستادن سكندر نه مرد دانا برای چهار چیز شگفت چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

فرستادن سكندر نه مرد دانا برای چهار چیز شگفت

گزين  کرد  زان  روميان  مرد  چـند
خردمـند   و   بادانـش   و   بي‌گزند
يکي  نامه  بنوشت  پس  شـهريار
پر  از  پوزش  و  رنگ  و بوي و نـگار
کـه  نه  نامور  ز  استواران خويش
ازين     پرهـنر    نامداران    خويش
خردمـند  و  بادانش و شرم و راي
جهانـجوي  و  پردانش  و  رهنماي
فرسـتادم   اينـک   بـه   نزديک   تو
نـه    پيچـند    با    راي   باريک   تو
تو  اين  چيزها  را  بديشان  نـماي
هـمانا   بـباشد  هم‌انجا  به  جاي
چو  من  نامه  يابـم ز پيران خويش
جـهانديده     و    رازداران    خويش
که  بگذشت  بر چشم ما چار چيز
که  کس  را به گيتي نبودست نيز
نويسـم     يکي    نامـه    دلپسـند
که  کيدست  تا باشد او شاه هند
خردمـند   نـه   مرد   رومي   برفت
ز  پيش  سکندر  سوي  کيد تفـت
چو  سالار  هـند  آن سران را بديد
فراوان   بپرسيد   و  پاسخ  شـنيد
چنانـچون    ببايست    بنواختشان
يکي  جاي شايسته بنشاختشان
دگر  روز  چون  آسمان گشـت زرد
برآهيخـت    خورشيد    تيغ    نـبرد
بياراسـت    آن    دخـتر    شاه   را
نـبايد    خود    آراسـتـن    ماه    را
بـه   خانـه  درون  تخت  زرين  نهاد
بـه   گرد   اندر  آرايش  چين  نـهاد
نشست  از بر تخت خورشيد چهر
ز    ناهيد    تابـنده‌تر    بر   سـپـهر
برفـتـند     بيدار     نـه     مرد    پير
زبان   چرب   و   گوينده   و   يادگير
فرستادشان  شاه  سوي  عروس
بر      آواز     اسـکـندر     فيلـقوس
بديدند    پيران    رخ   دخـت   شاه
درفـشان  ازو  ياره  و  تخت  و  گاه
فرو    ماندند    اندرو    خيره    خير
ز  ديدار  او  سسـت  شد  پاي پير
خردمـند   نـه  پير  مانده  به  جاي
زبانـها     پر     از     آفرين     خداي
نـه   جاي  گذر  ديد  ازيشان  يکي
نـه   زو  چشم  برداشتـند  اندکي
چو      فرزانـگان      ديرتر     ماندند
کـس  آمد  بر  شاهشان  خواندند
چـنين   گفـت  با  روميان  شهريار
کـه   چـندين   چرا   بودتان  روزگار
همو  آدمي  بودکان  چهره داشت
به خوبي ز هر اختري بهره داشت
بدو  گفت  رومي  که  اي شـهريار
در   ايوان   چنو   کس  نـبيند  نـگار
کـنون  هر  يکي  از  يک  اندام ماه
فرسـتيم   يک  نامـه  نزديک  شاه
نشستـند   پس   فيلسوفان   بهم
گرفـتـند   قرطاس   و   قير  و  قلم
نوشـتـند   هر  موبدي  ز  آنک  ديد
کـه  قرطاس  ز  انقاس شد ناپديد
ز   نزديک   ايشان  سواري  برفـت
بـه   نزد   سکندر  به  ميلاد  تفـت
چو شاه جهان نامه‌هاشان بخواند
ز   گفتارشان  در  شگفتي  بـماند
بـه   نامـه   هر   اندام  را  زو  يکي
صـفـت   کرده   بودند  ليک  اندکي
بديشان   جهاندار   پاسخ  نوشـت
کـه  بخ‌بخ  که  ديدم  خرم  بهشت
کـنون     بازگرديد    با    چار    چيز
برين    بر    فزوني    مـجوييد    نيز
چو  منشور  و  عهد من او را دهيد
شـما    با   فغستان   بنه   برنـهيد
نيازارد  او  را  کسي  زين  سپـس
ازو  در  جهان  يافتـم  داد  و  بـس
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
mohamad_shah.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com