FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اسكندر arrow خواب دیدن كید پادشاه قنوج
خواب دیدن كید پادشاه قنوج چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

  خواب دیدن كید پادشاه قنوج

چـنين      گـفـت      گوينده     پهـلوي
شگفـت  آيدت  کاين  سخن  بشنوي
يکي    شاه   بد   هـند   را   نام   کيد
نـکردي   جز   از  دانـش  و  راي  صيد
دل   بـخردان   داشـت   و  مـغز  ردان
نشـسـت     کيان     افـسر    موبدان
دمادم   بـه   ده   شـب   پـس  يکدگر
هـمي  خواب  ديد  اين  شگفتي  نگر
بـه    هـندوسـتان    هرک   دانا   بدند
بـه    گـفـتار    و    دانـش   توانا   بدند
بـفرمود      تا      ساختـند     انجـمـن
هرانـکـس   کـه   دانا   بد   و   راي‌زن
همـه   خوابـها   پيش   ايشان  بگفت
نـهـفـتـه     پديد     آوريد    از    نهفـت
کـس   آن   را  گزارش  ندانسـت  کرد
پرانديشـه  شدشان  دل  و  روي  زرد
يکي   گـفـت   با   کيد  کاي  شـهريار
خردمـند       وز      مـهـتران      يادگار
يکي    نامدارسـت   مـهران   بـه   نام
ز  گيتي  به  دانـش  رسيده  بـه  کام
به  شهر  اندرش  خواب و آرام نيست
نشستش  به  جز با دد و دام نيست
ز     تـخـم    گياهاي    کوهي    خورد
چو   ما  را  به  مردم  همي  نـشـمرد
نشسـتـنـش    با   غرم   و   آهو   بود
ز     آزار     مردم     بـه    يکـسو    بود
ز    چيزي    بـه    گيتي    نيابد   گزند
پرسـتـنده    مردي    و   بختي   بلـند
مرين   خوابـها  را  بـه  جز  پيش  اوي
مـگو    و    ز   نادان   گزارش   مـجوي
چـنين   گفـت   با  دانشي  کيد  شاه
کزين    پرهـنر   بـگذري   نيسـت   راه
هم‌انـگـه    باسـپ    اندر   آورد   پاي
بـه    آواز    مـهران    بيامد    ز   جاي
حـکيمان    برفـتـند    با   او   به   هـم
بدان     تا    سـپـهـبد    نـباشد    دژم
جـهاندار    چون   نزد   مـهران   رسيد
بـپرسيد    دانـنده    را    چون   سزيد
بدو   گفـت   کاي   مرد  يزدان‌پرسـت
کـه  در  کوه  با  غرم  داري  نشسـت
بـه  ژرفي  بدين  خواب  من گوش دار
گزارش  کن  و  يک  بـه  يک هوش دار
چنان دان که يک شب خردمند و پاک
بـخـفـتـم    بارام    بي‌ترس    و   باک
يکي   خانـه   ديدم  چو  کاخي  بزرگ
بدو    اندرون    ژنده    پيلي    سـترگ
در     خانـه     پيداتر     از     کاخ    بود
بـه   پيش   اندرون  تنـگ  سوراخ  بود
گذشـتي     ز     سوراخ    پيل    ژيان
تـنـش    را    ز   تنگي   نـکردي   زيان
ز   روزن   گذشـتي   تـن  و  بوم  اوي
بـماندي   بدان   خانـه   خرطوم   اوي
دگر  شب  بدان  گونه  ديدم که تخـت
تـهي   ماندي   از  من  اي  نيک‌بخـت
کيي   برنشسـتي   بران  تخـت  عاج
بـه    سر   بر   نـهادي   دل‌افروز   تاج
سـه  ديگر  شب از خوابم آمد شتاب
يکي   نـغز   کرپاس   ديدم  بـه  خواب
بدو      اندر      آويخـتـه      چار     مرد
رخان    از    کـشيدن    شده    لاژورد
نـه   کرپاس   جايي   دريد   آن   گروه
نـه  مردم  شدي  از  کشيدن  سـتوه
چـهارم    چـنان    ديدم    اي    نامدار
کـه   مردي  شدي  تشنـه  بر  جويبار
هـمي    آب    ماهي    برو    ريخـتي
سر     تـشـنـه    از    آب    بگريخـتي
جـهان   مرد  و  آب  از  پـس  او  دوان
چـه   گويد  بدين  خواب  نيکي  گـمان
بـه  پنجم  چنان  ديد  جانم  به  خواب
کـه  شهري  بدي  هم  به  نزديک آب
همـه  مردمش  کور  بودي  به چشم
يکي   را  ز  کوري  نديدم  به  خـشـم
ز  داد  و  دهـش  وز  خريد  و فروخـت
تو  گفتي  همي شارستان برفروخت
شـشـم    ديدم   اي   مهتر   ارجمـند
کـه   شـهري   بدندي   همه  دردمند
شدندي    بـپرسيدن    تـن    درسـت
هـمي   دردمند   آب  ايشان  بجست
هـمي   گفت  چوني  به  درد  اندرون
تـني   دردمـند   و   دلي   پر   ز  خون
رسيده   بـه   لب   جان   ناتن‌درسـت
هـمـه    چاره    تن‌درسـتان   بجست
چو  نيمي  ز هفتم شب اندر گذشت
جـهـنده   يکي   باره  ديدم  به  دشت
دو  پا  و  دو دست و دو سر داشـتي
بـه     دندان    گيا    نيز    بـگذاشـتي
چران   داشـتي   از   دو   رويه  دهـن
نـبد   بر   تـنـش   جاي   بيرون  شدن
بهشتـم   سه  خم  ديدم  اي  پاکدين
برابر         نـهاده        بروي        زمين
دو   پرآب   و   خـمي  تـهي  در  ميان
گذشتـه   بـه   خشکي   برو  ساليان
ز    دو   خـم   پر   آب   دو   نيک   مرد
هـمي    ريخـتـند    اندرو    آب   سرد
نـه  از  ريختن  زين  کران  کـم  شدي
نـه  آن  خشک  را  دل پر از نم شدي
نهـم  شب  يکي  گاو  ديدم  به خواب
بر    آب   و   گيا   خـفـتـه   بر   آفـتاب
يکي   خوب   گوسالـه  در  پيش  اوي
تنـش  لاغر  و  خشک  و  بي‌آب  روي
هـمي   شير   خوردي  ازو  ماده  گاو
کـلان   گاو   گوسالـه   بي  زور  و  تاو
اگر   گوش   داري   بـه   خواب   دهـم
نرنـجي   هـمي   تا   بدين  سر  دهم
يکي  چشمه  ديدم  به دشـتي فراخ
وزو    بر    زبر    برده    ايوان    و   کاخ
همـه  دشـت  يکسر  پر  از  آب  و نم
ز  خشکي  لب  چشمه  گشـت  دژم
سزد   گر   تو   پاسـخ   بـگويي  نـهان
کزين  پس  چه  خواهد بدن در جـهان
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-10.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com