| ز عـموريه مادرش را بـخواند |
| چو آمد سخـنـهاي دارا براند |
| بدو گـفـت نزد دلاراي شو |
| بـه خوبي بـه پيوند گفـتار نو |
| بـه پرده درون روشنک را ببين |
| چو ديدي ز ما کـن برو آفرين |
| بـبر طوق با ياره و گوشوار |
| يکي تاج پر گوهر شاهوار |
| صد اشـتر ز گستردنيها بـبر |
| صد اشتر ز هر گونه ديبا بـه زر |
| هـم از گنج دينار چو سي هزار |
| بـه بدره درون کن ز بهر نـثار |
| ز رومي کنيزک چو سيصد بـبر |
| دگر هرچ بايد همه سر بـه سر |
| يکي جام زر هر يکي را به دست |
| بر آيين خوبان خـسروپرسـت |
| ابا خويشـتـن خادمان بر براه |
| ز راه و ز آيين شاهان مـکاه |
| بـشد مادر شاه با ترجـمان |
| ده از فيلـسوفان شيرينزبان |
| چو آمد به نزديکي اصـفـهان |
| پذيره شدندش فراوان مـهان |
| بيامد ز ايوان دلاراي پيش |
| خود و نامداران بـه آيين خويش |
| بـه دهـليز کردند چندان نثار |
| که بر چشم گنج درم گشت خوار |
| بـه ايوان نشستـند با رايزن |
| هـمـه نامداران شدند انجمن |
| دلاراي برداشت چندان جـهيز |
| کـه شد در جهان روي بازار تيز |
| شـتر در شتر رفت فرسنگـها |
| ز زرين و سيمين وز رنـگـها |
| ز پوشيدني و ز گـسـتردني |
| ز افـگـندني و پراگـندني |
| ز اسپان تازي به زرين سـتام |
| ز شمشير هندي بـه زرين نيام |
| ز خفتان و از خود و برگسـتوان |
| ز گوپال و ز خـنـجر هـندوان |
| چـه مايه بريده چـه از نابريد |
| کسي در جهان بيشتر زان نديد |
| ز ايوان پرستندگان خواستـند |
| چـهـل مـهد زرين بياراستند |
| يکي مهد با چـتر و با خادمان |
| نشست اندرو روشنک شادمان |
| ز کاخ دلاراي تا نيم راه |
| درم بود و دينار و اسپ و سـپاه |
| ببستـند آذين به شهر اندرون |
| پر از خنده لبـها و دل پر ز خون |
| بران چـتر ديبا درم ريخـتـند |
| ز بر مشک سارا همي بيختـند |
| چو ماه اندر آمد به مشکوي شاه |
| سـکـندر بدو کرد چندي نگاه |
| بران برز و بالا و آن خوب چـهر |
| تو گفتي خرد پروريدش به مـهر |
| چو مادرش بر تخت زرين نشاند |
| سکندر بروبر همي جان فشاند |
| نشستند يک هفته با او به هم |
| همي راي زد شاه بر بيش و کم |
| نـبد جز بزرگي و آهستـگي |
| خردمندي و شرم و شايستگي |
| بـبردند ز ايران فراوان نـثار |
| ز دينار وز گوهر شاهوار |
| همه شهر ايران و توران و چين |
| بـه شاهي برو خواندند آفرين |
| همـه روي گيتي پر از داد شد |
| بـه هر جاي ويراني آباد شد |
