FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اشكانیان arrow كشتن اردشیر كرم هفتواد را
كشتن اردشیر كرم هفتواد را چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

كشتن اردشیر كرم هفتواد را

وزان   جايگه  شد  سوي  جنـگ  کرم
سپاهـش   هـمي   کرد   آهنگ  کرم
بياورد     لـشـکر    ده    و    دو    هزار
جـهانديده       و       کارکرده      سوار
پراگـنده   لشـکر   چو   شد   همگروه
بياوردشان      تا     ميان     دو     کوه
يکي    مرد    بد    نام    او    شـهرگير
خردمـند      سالار      شاه     اردشير
چـنين   گفـت   پس   شاه  با  پهلوان
کـه   ايدر   همي   باش   روشـن‌روان
شـب   و   روز  کرده  طـلايه  بـه  پاي
سواران    با    دانـش    و    رهـنـماي
هـمان   ديده‌بان  دار  و  هم  پاسـبان
نگهـبان   لشـکر   بـه   روز   و   شبان
مـن    اکـنون    بـسازم   يکي   کيميا
چو     اسـفـنديار     آنـک     بودم    نيا
اگر    ديده‌بان    دود    بيند    بـه    روز
شـب  آتش  چو  خورشيد گيتي فروز
بدانيد    کامد    بـه    سر    کار    کرم
گذشـت    اخـتر    و    روز   بازار   کرم
گزين   کرد   زان  مهتران  هـفـت  مرد
دليران      و      شيران      روز     نـبرد
هرآنکـس   کـه   بودي   هم‌آواز   اوي
نـگـفـتي    بـه    باد    هوا    راز   اوي
بـسي    گوهر   از   گنـج   بـگزيد   نيز
ز    ديبا    و    دينار   و   هرگونـه   چيز
بـه   چـشـم   خرد   چيز   ناچيز   کرد
دو   صـندوق   پر   سرب  و  ارزيز  کرد
يکي    ديگ   رويين   بـه   بار   اندرون
کـه   اسـتاد   بود   او  بـه  کار  اندرون
چو   از  بردني  جامـه‌ها  کرد  راسـت
ز   سالار   آخر   خري  ده  بـخواسـت
چو    خربـندگان    جامـه‌هاي    گـليم
بـپوشيد   و  بارش  همـه  زر  و  سيم
هـمي   شد   خـليده‌دل   و   راه‌جوي
ز   لـشـگر   سوي   دژ   نـهادند   روي
هـمان    روسـتايي    دو   مرد   جوان
کـه      بودند     روزي     ورا     ميزبان
از    آن   انجمـن   برد   با   خويشـتـن
کـه  هم  دوست  بودند  و هم راي‌زن
هـمي    رفـت    هـمراه   آن   کاروان
بـه     رسـم     يکي     مرد    بازارگان
چو     از    راه    نزديکي    دژ    رسيد
دژ    و    باره   و   شـهر   از   دور   ديد
پرسـتـنده    کرم    بد   شسـت   مرد
نـپرداخـتـندي     کـس     از     کارکرد
نـگـه   کرد   يک   تن   به   آواز   گفـت
کـه   صندوق  را  چيست  اندر  نهفت
چـنين    داد    پاسـخ    بدو   شـهريار
کـه   هرگونـه‌يي   چيز   دارم   بـه  بار
ز   پيرايه   و   جامـه   و   سيم   و   زر
ز    دينار    و    ديبا    و    در    و   گـهر
بـه            بازارگاني           خراسانيم
بـه    رنـج    اندرون    بي   تـن‌آسانيم
بـسي  خواسته  کردم  از  بخت  کرم
کـنون    آمدم   شاد   تا   تـخـت   کرم
اگر    بر   پرسـتـش   فزايم   رواسـت
که  از  بخت  او کار من گشت راست
پرسـتـنده       کرم      بـگـشاد      راز
هـم‌انـگـه     در     دژ    گـشادند    باز
چو    آن    بار    او   راند   اندر   حـصار
بياراسـت      کار      از     در     نامدار
سر     بار     بـگـشاد     زود    اردشير
ببـخـشيد   چيزي   کـه   بد   زو   گزير
يکي    سـفره    پيش    پرسـتـندگان
بگـسـترد   و  برخاست  چون  بندگان
ز   صـندوق   بگـشاد   و  بند  و  کـليد
برآورد     و     برداشـت     جام    نـبيد
هرانکـس  که  زي  کرم  بردي خورش
ز    شير   و   برنـج   آنـچ   بد   پرورش
بـپيچيد      گردن      ز      جام     نـبيد
کـه   نوبت  بدش  جاي  مستي  نديد
چو   بشنيد  بر  پاي  جسـت  اردشير
کـه  با  من  فراوان  برنجست  و شير
بـه   دسـتوري  سرپرستان  سه  روز
مر    او   را   بـخوردن   مـنـم   دلـفروز
مـگر   من  شوم  در  جهان  شهره‌يي
مرا    باشد    از    اخـترش    بـهره‌يي
شـما  مي  گساريد  با  من  سه  روز
چـهارم    چو   خورشيد   گيتي   فروز
برآيد     يکي    کـلـبـه    سازم    فراخ
سر    طاق    برتر    ز    ايوان   و   کاخ
فروشـنده‌ام       هـم       خريدارجوي
فزايد       مرا      نزد      کرم      آبروي
برآمد   هـمـه   کام   او   زين   سخـن
بگـفـتـند    کو    را   پرستش   تو   کن
برآورد      خربـنده      هرگونـه     رنـگ
پرستـنده  بنشست  با  مي به چنگ
بـخوردند  مي  چند  و  مستان شدند
پرسـتـندگان    مي    پرستان   شدند
چو از جام مي سست شدشان زبان
بيامد        جـهاندار        با        ميزبان
بياورد       ارزيز      و      رويين      لويد
برافروخـت    آتـش    بـه    روز   سپيد
چو    آن    کرم   را   بود   گاه   خورش
ز     ارزيز     جوشان    بدش    پرورش
زبانـش     بديدند     همرنـگ    سـنـج
بران‌سان  که  از  پيش  خوردي  برنـج
فرو      ريخـت     ارزيز     مرد     جوان
بـه    کـنده   درون   کرم   شد   ناتوان
تراکي     برآمد     ز     حـلـقوم    اوي
کـه  لرزان  شد  آن  کـنده  و بوم اوي
بـشد    با   جوانان   چو   باد   اردشير
ابا   گرز  و  شـمـشير  و  گوپال  و  تير
پرسـتـندگان   را   کـه   بودند   مست
يکي   زنده   از  تيغ  ايشان  نجـسـت
برانـگيخـت    از    بام    دژ   تيره   دود
دليري    بـه    سالار    لـشـکر   نـمود
دوان    ديده‌بان    شد    بر   شـهرگير
کـه   پيروزگر   گشـت   شاه   اردشير
بيامد    سبـک    پـهـلوان    با   سـپاه
بياورد    لـشـکر    بـه    نزديک    شاه
چو  آگاه  شد  زان  سخن  هفـتواد
دلـش  گشت  پردرد  و سر پر ز باد
بيامد   کـه   دژ   را   کند  خواسـتار
بران   باره  بر  شد  دمان  شـهريار
بـکوشيد   چـندي   نيامدش   سود
کـه    بر   باره   دژ   پي   شير   بود
وزان  روي  لـشـکر  بيامد  چو  کوه
بـماندند   با   داغ   و  درد  آن  گروه
چنين  گفت  زان باره شاه اردشير
کـه  نزديک  جنگ  آي اي شهرگير
اگر   گـم   شود   از  ميان  هفـتواد
نـماند  بـه  چنگ  تو  جز  رنج  و باد
کـه   مـن  کرم  را  دادم  ارزيز  گرم
شد   آن   دولت  و  رفـتـن  تيز  نرم
شـنيد  آن  همه  لشکر  آواز  شاه
بـه   سر   بر   نهادند  ز  آهن  کـلاه
ازان       دل      گرفـتـند      ايرانيان
ببـسـتـند   با   درد   کين   را  ميان
سوي   لشـکر   کرم  برگشـت  باد
گرفـتار    شد   در   ميان   هـفـتواد
هـمان    نيز   شاهوي   عيار   اوي
کـه  مهتر  پسر  بود  و  سالار اوي
فرود   آمد   از   باره   شاه  اردشير
پياده    بـبد    پيش    او   شـهرگير
بـبردند       بالاي       زرين      لـگام
نشسـت   از  برش  مهتر  شادکام
بـفرمود     پـس     شـهريار     بلـند
زدن    پيش    دريا   دو   دار   بـلـند
دو   بدخواه   را   زنده   بر   دار  کرد
دل   دشـمـن  از  خواب  بيدار  کرد
بيامد    ز   قلـب   سپـه   شـهرگير
بکشـت  آن  دو  تن  را به باران تير
بـه   تاراج  داد  آن  همه  خواستـه
شد   از   خواسته  لشکر  آراستـه
بـه  دژ  هرچ  بود  از  کران  تا  کران
فرود          آوريدند          فرمانـبران
ز   پرمايه   چيزي   کـه   بد  دلـپذير
هـمي    تاخـت   تا   خره   اردشير
بـکرد    اندران    کـشور    آتشـکده
بدو   تازه   شد   مـهرگان   و  سده
سپرد آن زمان کشور و تاج و تخت
بدان      ميزبانان      بيدار     بـخـت
وزان   جايگـه  رفـت  پيروز  و  شاد
بگـسـترد   بر   کـشور   پارس   داد
چو  آسوده‌تر  گشت  مرد  و سـتور
بياورد   لشـکر   سوي   شـهر  گور
بـه   کرمان  فرستاد  چندي  سپاه
يکي   مرد   شايسـتـه  تاج  و  گاه
وزان  جايگه  شد  سوي طيسفون
سر   بخـت   بدخواه   کرده   نـگون
چـنين   است  رسم  جهان  جهان
هـمي  راز  خويش  از تو دارد نهان
نـسازد    تو    ناچار   با   او   بـساز
که روزي نشيب است و روزي فراز
چو    از    گفـتـه    کرم    پرداخـتـم
دري    ديگر    از    اردشير   آخـتـم
آخرین بروز رسانی ( ۲۹ مرداد ۱۳۸۶ )
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-2.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com