FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اشكانیان arrow چاره ساختن اردشیر در كار كرم و كشتن مهرك نوش زاد
چاره ساختن اردشیر در كار كرم و كشتن مهرك نوش زاد چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

چاره ساختن اردشیر در كار كرم و كشتن مهرك نوش زاد

پرانديشـه  بود  آن  شب  از  کرم  شاه
چو   بنشـسـت   خورشيد   بر   جايگاه
سـپـه     برگرفـت     از     لـب     آبـگير
سوي     پارس    آمد    دمان    اردشير
پـس     لـشـکر     او     بيامد     سـپاه
ز    هر    سو   گرفـتـند   بر   شاه   راه
بکشـتـند    هرکـس    کـه    بد   نامدار
هـمي    تاخـتـند    از    پـس   شهريار
خروش  آمد  از  پس  که اي بخـت کرم
کـه  رخشـنده  بادا  سر  از  تخت  کرم
همي  هرکسي  گفت  کاينت شگفت
کزين    هرکـس    اندازه    بايد   گرفـت
بيامد     گريزان     و    دل    پر    نـهيب
هـمي   تاخـت   اندر   فراز   و  نـشيب
يکي    شارسـتان   ديد   جايي   بزرگ
ازان    سو   براندند   گردان   چو   گرگ
چو   تـنـگ   اندر   آمد  يکي  خانـه  ديد
بـه    در    بر    دو   برناي   بيگانـه   ديد
بـبودند     بر     در    زماني    بـه    پاي
بـپرسيد     زو     اين     دو    پاکيزه‌راي
کـه    بيگـه    چـنين   از   کجا   رفته‌ايد
کـه    با    گرد   راهيد   و   آشـفـتـه‌ايد
بدو  گفـت  زين  سو  گذشـت  اردشير
ازو     باز     مانديم     بر     خيره    خير
کـه    بـگريخـت   از   کرم   وز   هفـتواد
وزان       بي‌هـنر       لـشـکر      بدنژاد
بجـسـتـند    از    جاي   هر   دو   جوان
پر    از    درد    گـشـتـند    و   تيره‌روان
فرود     آوريدندش     از    پـشـت    زين
بران       مـهـتران      خواندند      آفرين
يکي       جاي      خرم      بـپيراسـتـند
پـسـنديده        خواني        بياراسـتـند
نشسـتـند   با   شاه  گردان  به  خوان
پرسـتـش    گرفـتـند    هر    دو   جوان
بـه     آواز     گـفـتـند     کاي    سرفراز
غـم      و     شادماني     نـماند     دراز
نـگـه     کـن     کـه    ضـحاک    بيدادگر
چـه  آورد  زان  تخت  شاهي  بـه  سر
هـم    افراسياب    آن   بدانديش   مرد
کزو    بد    دل    شـهرياران    بـه    درد
سـکـندر     کـه     آمد     برين    روزگار
بکشـت   آنـک   بد   در  جهان  شهريار
برفـتـند   و   زيشان   بجز   نام   زشـت
نـماند     و     نيابـند    خرم    بـهـشـت
نـماند     هـمين     نيز     بر    هـفـتواد
بـپيچد      بـه     فرجام     اين     بدنژاد
ز     گـفـتار     ايشان     دل     شـهريار
چـنان   تازه  شد  چون  گل  اندر  بـهار
خوش    آمدش    گـفـتار    آن    دلـنواز
بـکرد      آشـکارا      و      بـنـمود     راز
کـه    فرزند   ساسان   مـنـم   اردشير
يکي       پـند      بايد      مرا      دلـپذير
چـه   سازيم   با   کرم   و   با  هـفـتواد
کـه   نام   و   نژادش   بـه  گيتي  مـباد
سـپـهـبدار    ايران    چو    بگـشاد   راز
جوانانـش      بردند     هر     دو     نـماز
بگـفـتـند    هر    دو   کـه   نوشه   بدي
هـميشـه    ز    تو   دور   دسـت   بدي
تـن   و   جان   ما   پيش   تو  بـنده  باد
هـميشـه      روان     تو     پاينده     باد
سخنـها   کـه  پرسيدي  از  ما  درست
بـگوييم    تا    چاره   سازي   نخـسـت
تو   در   جنـگ   با   کرم  و  با  هـفـتواد
بـسـنده    نـه‌اي    گر   نپيچي   ز   داد
يکي     جاي     دارند     بر    تيغ    کوه
بدو    اندرون   کرم   و   گـنـج   و   گروه
بـه  پيش  اندرون  شهر  و  دريا بپشت
دژي   بر   سر   کوه  و  راهي  درشـت
هـمان    کرم    کز    مغز   آهرمنـسـت
جـهان     آفرينـنده     را    دشمنـسـت
هـمي   کرم  خواني  بـه  چرم  اندرون
يکي   ديو   جـنـگيسـت   ريزنده   خون
سخـنـها    چو    بشـنيد    زو   اردشير
هـمـه     مـهر     جوينده     و     دلـپذير
بديشان   چنين   گفت  کاري  رواسـت
بد   و  نيک  ايشان  مرا  با  شـماسـت
جوانان       ورا       پاسـخ      آراسـتـند
دل        هوشمـندش        بـپيراسـتـند
کـه    ما   بـندگانيم   پيشت   بـه   پاي
هـميشـه    بـه    نيکي   ترا   رهنماي
ز   گفـتار   ايشان  دلش  گشـت  شاد
هـمي   رفـت   پيروز   و   دل  پر  ز  داد
چو   برداشـت   زانـجا   جـهاندار   شاه
جوانان     برفـتـند     با     او    بـه    راه
هـمي    رفـت    روشـن‌دل    و   يادگير
سرافراز         تا        خوره        اردشير
چو   بر   شاه   بر  شد  سپاه  انجـمـن
بزرگان         فرزانـه         و         راي‌زن
برآسود   يک   چـند   و   روزي  بـه  داد
بيامد       سوي      مـهرک      نوش‌زاد
چو   مـهرک  بيارست  رفتن  به  جنـگ
جـهان   کرد   بر  خويشتن  تار  و  تنـگ
بـه   جـهرم   چو   نزديک   شد   پادشا
نـهان    گـشـت    زو    مـهرک    بي‌وفا
دل      پادشا      پر     ز     پيکار     شد
هـمي     بود     تا    او    گرفـتار    شد
بـه    شمـشير   هـندي   بزد   گردنش
بـه   آتـش   در   انداخت  بي‌سر  تنش
هرانکـس  کزان  تخمه  آمد  به  مشت
بـه   خنـجر   هم  اندر  زمانش  بکشت
مـگر  دخـتري  کان  نهان  گشت  زوي
همه شهر ازو گشت پر جست و جوي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-iran-1.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com