FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
برگ نخست arrow شاهنامه فردوسی arrow پادشاهی اشكانیان arrow رزم اردشیر با هفتواد و شكست یافتن اردشیر
رزم اردشیر با هفتواد و شكست یافتن اردشیر چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

رزم اردشیر با هفتواد و شكست یافتن اردشیر 

ز     شـهر     کـجاران     برآمد    نـفير
برفـتـند    با    نيزه    و    تيغ    و    تير
هيم   رفـت   پيش   اندرون   هفـتواد
بـه   جنـگ   اندرون   داد  مردي  بداد
همـه  شهر  بگرفت  و  او  را  بکشت
بسي  گوهر  و گنجش آمد به مشت
بـه    نزديک    او    مردم   انـبوه   شد
ز   شـهر   کـجاران   سوي  کوه  شد
يکي    دژ    بـکرد    از    بر   تيغ   کوه
شد  آن  شهر  با  او  همه  هـمـگروه
نـهاد     اندران     دژ     دري    آهـنين
هـم   آرامـگـه   بود   هم   جاي  کين
يکي   چشمـه‌يي   بود  بر  کوهـسار
ز     تـخـت    اندرآمد    ميان    حـصار
يکي      باره‌يي      کرد      گرداندرش
کـه   بينا   بـه   ديده   نديدي  سرش
چو  آن  کرم  را  گشت  صندوق تنـگ
يکي   حوض   کردند  بر  کوه  سـنـگ
چو ساروج و سنگ از هوا گشت گرم
نـهادند      کرم      اندرو      نرم     نرم
چـنان    بد   کـه   دارنده   هر   بامداد
برفـتي     دوان     از     بر     هـفـتواد
گزيدي   بـه   رنجش  علف  ساخـتي
تـن     آگـنده     کرم    آن    پرداخـتي
بر    آمد   برين   کار   بر   پـنـج   سال
چو  پيلي  شد  آن کرم با شاخ و يال
چو   يک   چند  بگذشت  بر  هـفـتواد
بر     آواز     آن    کرم    کرمان    نـهاد
هـمان    دخـت    خرم   نگـهدار   کرم
پدر   گشتـه   جنگي   سپـهدار   کرم
بياراسـتـندش       وزير       و       دبير
به رنجش بدي خوردن و شهد و شير
سـپـهـبد     بدي     بر    دژ    هفـتواد
هـمان   پرسـش   کار   بيداد   و   داد
سـپاهي   و   دسـتور   و   سالار  بار
هران   چيز  کايد  شـهان  را  بـه  کار
هـمـه     هرچ    بايستـش    آراستند
چـنانـچون    شـهان    را    بپيراستند
بـه   کـشور   پراگنده   شد  لشکرش
همـه    گشـت    آراستـه   کشورش
ز   درياي  چين  تا  بـه  کرمان  رسيد
هـمـه   روي   کشور   سپه  گستريد
پـسر    هـفـت   با   تيغ‌زن   ده   هزار
هـمان     گـنـج     با     آلـت     کارزار
هران  پادشا  کو  کشيدي  به  جنـگ
چو   رفـتي   سپاهش  بر  کرم  تنـگ
شکستـه   شدي   لشکري   کامدي
چو    آواز    اين   داسـتان   بـشـندي
چـنان     شد    دژ    نامور    هـفـتواد
کـه    گردش   نيارسـت   جنـبيد   باد
هـمي  گشت  هر  روز  برترش  بخت
يکي  خويشتن  را  بياراست  سخـت
هـمي     خواندندي     ورا     شـهريار
سر    مرد    بـخرد    ازو    در    خـمار
سپهـبد   کـه   بودي  به  مرز  اندرون
بـه  يک  چنگ  در  جنگ  کردش زبون
نـتابيد   با   او   کسي   بر  به  جـنـگ
برآمد     برين     نيز    چـندي    درنـگ
حـصاري  شدش  پر  ز  گنج  و  سپاه
نديدي      بران      باره‌بر      باد     راه
چو   آگـه   شد   از   هفـتواد  اردشير
نـبود     آن    سخـنـها    ورا    دلـپذير
سـپـهـبد     فرسـتاد     نزديک    اوي
سـپاهي   بلـند   اخـتر   و   رزمجوي
چو   آگاه   شد  زان  سخن  هـفـتواد
ازيشان   بـه   دل   در   نيامدش   ياد
کـمينـگاه    کرد    اندران   کنـج   کوه
بيامد    سوي    رزم    خود   با   گروه
چو    لـشـکر    سراسر    برآشوفتـند
بـه   گرز   و   تبرزين   همي  کوفـتـند
سـپاه     اندرآمد    ز    جاي    کـمين
سيه    شد    بران    نامداران   زمين
کـسي   بازنشناخت  از  پاي  دست
تو  گفتي زمين دست ايشان ببست
ز  کشته چنان شد در و دشت و کوه
کـه   پيروزگر   شد  ز  کشتن  سـتوه
هرانکـس   کـه  بد  زنده  زان  رزمگاه
سـبـک    باز    رفتـند    نزديک    شاه
چو     آگاه     شد     نامدار    اردشير
ازان  کشـتـن  و  غارت  و  دار  و  گير
غمي گشت و لشکر همي باز خواند
بـه   زودي   سليح   و  درم  برفـشاند
بـه    تـندي    بيامد   سوي   هفـتواد
بـه     گردون     برآمد     سر     بدنژاد
بياورد    گـنـج   و   سليح   از   حـصار
برو    خوار    شد   لـشـکر   و   کارزار
جدا    بود    ازو    دور    مـهـتر   پـسر
چو     آگاه    شد    او    ز    رزم    پدر
برآمد    ز   آرام   وز   خورد   و   خواب
بـه   کشـتي   بيامد   برين   روي  آب
جـهانـجوي    را    نام   شاهوي   بود
يکي    مرد    بدساز   و   بدگوي   بود
ز     کـشـتي     بيامد    بر    هـفـتواد
دل   هفـتواد   از   پسر  گشـت  شاد
بياراسـت   بر   ميمنـه  جاي  خويش
سپـهـبد   بد   و  لشکر  آراي  خويش
دو   لشـکر   بـشد   هر   دو  آراستـه
پر   از   کينه  سر  گنج  پر  خواسـتـه
بديشان    نـگـه   کرد   شاه   اردشير
دل    مرد    برنا    شد    از   رنـج   پير
سپـه  برکـشيد  از  دو  رويه  دو صف
ز  خورشيد  و شمشير برخاست تف
چو   آواز   کوس  آمد  از  پـشـت  پيل
همي  مرد  بيهوش گشت از دو ميل
برآمد            خروشيدن           گاودم
جـهان  پر  شد  از  بانگ  رويينه  خـم
زمين  جنب  جنبان  شد از ميخ نعـل
هوا   از  درفش  سران  گشت  لـعـل
از    آواز    گوپال    وز    ترگ   و   خود
هـمي   داد   گردون   زمين   را  درود
تـگ     بادپايان     زمين     را     کـنان
در   و  دشـت  شد  پر  سر  بي‌تـنان
برآن    گونـه    شد   لشکر   هـفـتواد
کـه    گفـتي    بجـنـبيد   دريا   ز   باد
بيابان   چـنان  شد  ز  هر  دو  سـپاه
کـه  بر  مور  و  بر  پشه  شد تنگ راه
برين   گونـه   تا   روز   برگـشـت   زرد
برآورد        شـب       چادر       لاژورد
ز  هر  سو  سپـه  باز  خواند  اردشير
پـس    پـشـت   او   بد   يکي   آبـگير
چو    درياي    زنـگارگون   شد   سياه
طـلايه    بيامد    ز    هر    دو   سـپاه
خورش   تـنـگ   بد   لشـکر   شاه  را
کـه   بدخواه   او   بسـتـه   بد  راه  را
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
flag_ali_qoli-shah-adel.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com