FarhangIran
 
 
 
 
 
 
 
 
 
برگ نخست
در باره ما
پیوند با ما
راهنما
جستجوی پیشرفته
یاد داشت روز
سیاسی-اجتماعی
ترجمه روزنامه ها
تاریخی-فرهنگی
شاهنامه فردوسی
شاهنامه خوانی
زرتشت، اوستا، گاتها
سیمرغ در فرهنگ ایران
جشن های ایرانی
خنیاگری
باغ ایرانی
نام های ایرانی
واژه نامه زبان پارسی
پرسش و پاسخ
یادمان های تاریخی
رو یداد ها
گفتگو ها
طنز
 
 
تازه ترین ها
پر بیننده ترین ها
 
 
 
 
 
 
داستان كرم هفتواد چاپ ارسال به دوست
نویسنده فردوسی   
۲۹ مرداد ۱۳۸۶

داستان كرم هفتواد

ببين اين شگفتي که دهقان چه گفت
بدانگـه    کـه   بگـشاد   راز   از   نهفت
بـه   شـهر   کجاران   به  درياي  پارس
چـه   گويد   ز   بالا   و   پـهـناي  پارس
يکي   شـهر  بد  تنگ  و  مردم  بـسي
ز   کوشـش  بدي  خوردن  هر  کـسي
بدان     شـهر     دخـتر    فراوان    بدي
کـه     بي‌کام     جوينده     نان     بدي
بـه    يک    روي   نزديک   او   بود   کوه
شدندي    همـه    دخـتران    همـگروه
ازان  هر  يکي  پنبه  بردي  به  سـنـگ
يکي     دوکداني     ز    چوب    خدنـگ
بـه    دروازه   دخـتر   شدي   همـگروه
خرامان    ازين   شـهر   تا   پيش   کوه
برآميخـتـندي        خورشـها        بـهـم
نـبودي  بـه  خورد  اندرون  بيش  و  کم
نرفـتي  سخن  گفتن  از خواب و خورد
ازان    پنـبـه‌شان   بود   ننگ   و   نـبرد
شدندي   شبانگـه   سوي   خانـه   باز
شده     پنـبـه‌شان     ريسـمان    طراز
بدان    شـهر   بي‌چيز   و   خرم   نـهاد
يکي     مرد     بد    نام    او    هـفـتواد
برين‌گونـه   بر   نام   او   از   چـه  رفـت
ازيراک    او    را    پـسر    بود    هـفـت
گرامي   يکي   دخـترش   بود   و  بـس
کـه  نشمردي  او  دختران  را  به کس
چـنان   بد   که   روزي  همه  همـگروه
نشـسـتـند   با   دوک   در   پيش   کوه
برآميخـتـند      آن      کـجا     داشـتـند
بـه    گاه    خورش   دوک   بگذاشـتـند
چـنان   بد   کـه   اين  دختر  نيک‌بخـت
يکي   سيب   افگـنده   باد  از  درخـت
بـه   ره   بر   بديد   و   سبـک  برگرفـت
ز   مـن   بشنو  اين  داستان  شگفـت
چو    آن    خوب    رخ    ميوه   اندرگزيد
يکي    در    ميان    کرم    آگـنده    ديد
بـه   انگشـت   زان   سيب  برداشتش
بدان      دوکدان     نرم     بـگذاشـتـش
چو  برداشت  زان  دوکدان  پنبه گفـت
بـه    نام    خداوند    بي‌يار   و   جـفـت
مـن    امروز    بر    اخـتر    کرم   سيب
بـه   رشتـن   نـمايم   شما   را   نهيب
همـه   دختران  شاد  و  خندان  شدند
گـشاده‌رخ    و    سيم    دندان   شدند
دو  چندان  که رشتي به روزي برشت
شـمارش   هـمي   بر  زمين  برنوشت
وزانـجا      بيامد      بـه     کردار     دود
بـه   مادر   نـمود   آن  کجا  رشتـه  بود
برو     آفرين     کرد    مادر    بـه    مـهر
کـه   برخوردي  از  مادر  اي  خوب‌چـهر
بـه   شبـگير   چون  ريسمان  برشمرد
دو    چـندانـک    هر   بار   بردي   بـبرد
چو    آمد    بدان   چاره‌جوي   انـجـمـن
بـه   رشتـن  نهاده  دل  و  گوش  و  تن
چـنين     گـفـت    با    نامور    دخـتران
کـه    اي    ماه‌رويان    و    نيک‌اخـتران
مـن    از    اخـتر    کرم   چـندان   طراز
بريسـم      کـه      نيزم      نيايد     نياز
بـه  رشـت  آنکجا  برده  بد  پيش  ازين
بـه   کار   آمدي   گر   بدي  بيش  ازين
سوي  خانه  برد  آن طرازي که رشـت
دل   مام   او  شد  چو  خرم  بـهـشـت
هـمي   لخـتـکي   سيب   هر   بامداد
پري‌روي     دخـتر     بران     کرم     داد
ازان    پنـبـه    هرچـند    کردي    فزون
برشـتي     هـمي     دخـتر    پرفسون
چـنان   بد   کـه   يک   روز   مام  و  پدر
بـگـفـتـند        با        دخـتر       پرهـنر
کـه   چـندين   بريسي   مـگر   با   پري
گرفتـسـتي   اي   پاک   تن   خواهري
سـبـک   سيم   تن  پيش  مادر  بگفت
ازان  سيب  و  آن  کرمک  اندر نهـفـت
هـمان    کرم    فرخ    بديشان    نـمود
زن    و    شوي    را   روشـنايي   فزود
بـه   فالي   گرفت  آن  سخن  هفـتواد
ز    کاري    نـکردي   بـه   دل   نيز   ياد
چـنين      تا      برآمد      برين     روزگار
فروزنده‌تر     گـشـت     هر     روز    کار
مـگر    ز   اخـتر   کرم   گفتي   سخـن
برو      نو      شدي      روزگار     کـهـن
مر    اين   کرم   را   خوار   نـگذاشـتـند
بـخوردنـش     نيکو    هـمي    داشتند
تـن‌آور   شد   آن   کرم   و  نيرو  گرفـت
سر   و   پشـت   او  رنـگ  نيکو  گرفـت
هـمي   تنـگ   شد   دوکدان  بر  تنش
چو   مشـک   سيه  گشت  پيراهنـش
بـه    مـشـک    اندرون    پيکر   زعفران
برو    پـشـت    او   از   کران   تا   کران
يکي    پاک    صـندوق   کردش   سياه
بدو       اندرون       ساخـتـه      جايگاه
چـنان   شد  که  در  شهر  بي‌هفـتواد
نگفـتي  سخـن  کس  به  بيداد  و  داد
فراز    آمدش    ارج    و    آزرم   و   چيز
توانـگر    شد   آن   هـفـت   فرزند   نيز
يکي    مير    بد    اندر   آن   شـهراوي
سرافراز   با   لـشـکر   و  رنـگ  و  بوي
بهانـه    هـمي   ساخـت   بر   هفتواد
کـه      دينار      بـسـتاند     از     بدنژاد
ازان    آگـهي    مرد    شد   در   نـهيب
بيامد    ازان   شـهر   دل   با   شـکيب
هـمان   هـفـت   فرزند   پيش   اندرون
پر   از   درد   دل   ديدگان   پر   ز   خون
ز   هر   سو   برانگيخت  بانـگ  و  نـفير
برو    انجـمـن    گـشـت    برنا    و   پير
هرانـجا     کـه     بايسـت    دينار    داد
بـه     کـنداوران     چيز     بـسيار    داد
يکي   لـشـکري   شد   بر   او  انجمـن
هـمـه         نامداران        شـمـشيرزن
هـمـه    يکـسره    پيش    فرزند   اوي
برفـتـند      و      گشـتـند     پيکارجوي
 
 

دریافت آگاهی نامه

نشانی ایمیل شما:  
دریافت آگاهی نامه بیرون رفتن
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
انتشارات فرهنگ ایران
انتشارات فرهنگ ایران
گاهنامه فرهنگی
گاهنامه فرهنگی
گروه فرهنگ ایران
FaceBookFarhangiran
شاهنامه فردوسی
shahnameh
پرچم های ایران
Flag-Iran-7.jpg
پوشاک زنان ایرانی
جنگ ابزار های ارتش ایران
RSS های فرهنگ ایران
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Untitled Document
                              

Copyright © 2004, All rights reserved. Created by The Iranian cultural foundation
E-mail: webmaster[at]farhangiran.com